Sahte Belge Teminatı: VUK 153/A Şartları ve 2026 Tutarları

Sahte belge teminatı, Vergi Usul Kanunu’nun (VUK) 153/A maddesinde öngörülen, sahte belge düzenleme fiilinin tekrarlanmasından doğabilecek kamu alacağı riskini güvence altına alan özel bir tedbirdir. Vergi idaresi, yalnızca sahte fatura şüphesi veya bir mükellefin riskli görülmesi sebebiyle teminat isteyemez. Teminatın hukuka uygunluğu; kişinin hangi fıkra kapsamında değerlendirildiğine, yetkili inceleme raporuna, gerekli hâllerde kesinleşmeye, kişi ve şirket arasındaki somut bağa, 2026 yılı parasal sınırlarına ve usulüne uygun yazılı bildirime bağlıdır. Teminatın verilmemesi de her durumda eski mevzuatta olduğu gibi bir “teminat alacağının” cebren tahsili sonucunu doğurmaz; 2024 sonrası rejimde belirli hâller için ayrıca özel usulsüzlük cezası öngörülmüştür.

VUK 153/A Teminatının Hukuki Niteliği ve Uygulama Alanı

VUK 153/A, genel nitelikteki vergi incelemesinden veya vergi borcu için 6183 sayılı Kanun’un 9. maddesine göre teminat istenmesinden ayrı bir kurumdur. Bu tedbir, sahte belge düzenlediği tespit edilenlerin yeni bir mükellefiyet üzerinden ya da mevcut faaliyetlerine devam ederek tekrar vergi kaybına yol açması riskine yöneliktir. Teminat, baştan hesaplanmış bir verginin tahsili ya da işlenen fiilin karşılığındaki ceza değildir. Buna karşılık teminatın verilmemesine bağlanan VUK mükerrer 355. madde yaptırımı bir özel usulsüzlük cezasıdır; iki yükümlülüğün hukuki niteliği ve dava konusu birbirinden farklıdır.

VUK 359/b’de sahte belge, gerçek bir muamele veya durum bulunmadığı hâlde bunlar varmış gibi düzenlenen belge olarak tanımlanır. Gerçek bir işlem mevcut olmakla birlikte belgenin mahiyet veya miktar yönünden gerçeğe aykırı olması ise aynı maddenin (a) bendi kapsamındaki muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge sorununu gündeme getirir. Bu ayrım teminat yönünden önemlidir: 153/A’nın birinci ve dördüncü fıkralarındaki özel tetikleyici fiil, sahte belge düzenlemedir; salt sahte belge kullanılması veya yanıltıcı belge düzenlenmesi bu fıkraların yerine geçirilemez. Suçun unsurları ve ceza yargılaması ayrı bir konu olup sahte fatura düzenleme ve kullanma suçu bakımından incelenmelidir.

Teminat İstenebilen Üç Temel Hukuki Durum

1. Münhasıran sahte belge düzenlemek amacıyla kurulan mükellefiyet

Birinci fıkranın uygulanabilmesi için, başka ticari, zirai veya mesleki faaliyet bulunmaksızın yalnız sahte belge düzenlemek amacıyla mükellefiyet tesis ettirildiğinin vergi incelemesine yetkili görevlilerce düzenlenen raporda ortaya konulması; raporda kaydın sürdürülmesine gerek bulunmadığının belirtilmesi; VUK 160/3 uyarınca işin bırakılmış sayılarak mükellefiyetin terkin edilmesi gerekir. Fatura düzenlenmiş olması, yüksek ciroya karşılık az personel bulunması veya adres yoklamasında sorun yaşanması, tek başına bu bütün şartların yerine geçtiği anlamına gelmez.

Bu şekilde terkin edilenlerle bağlantısı kanunda tanımlanan kişiler yeniden işe başlama bildiriminde bulunduğunda, bildirimi yapanların ve mükellefiyeti terkin edilenlerin tüm vergi borçlarının ödenmesi ve kanuni türde teminat gösterilmesi yeni kaydın tesisi için şarttır. Kapsam; şahıs işletmesi sahibi, adi ortaklık ortakları, ticaret şirketinin kendisi, kanuni temsilcileri, yönetim kurulu üyeleri, en az %10 paya sahip olanlar, bunların kanunda belirtilen ilişkili teşebbüsleri ve inceleme raporunda fiile bizzat katıldığı tespit edilenleri içerir. Kanun bu kişi çevresini ayrıntılı saydığı için bir çalışan, uzak akraba veya küçük pay sahibine yalnız bağlantı iddiasıyla otomatik teminat yükümlülüğü yüklenemez.

Önemli ayrım: Birinci fıkra, dördüncü fıkradaki kesinleşme formülünü aynen içermez. İlk rejimin odak noktası münhasır amaç, rapor ve mükellefiyetin terkini; dördüncü fıkranın odak noktası mevcut mükellefin kendi incelemesiyle saptanan ve kesinleşen sahte belge düzenleme fiilidir. Bir rejimin ispat ölçütleri diğerine taşınmamalıdır. Mükellefiyetin terkinine ilişkin ayrı idari işleme yönelik itirazlar, mükellefiyet kaydının re’sen terkini çerçevesinde ayrıca değerlendirilir.

2. Riskli kişinin mevcut şirkete ortak veya yönetici olması

153/A’nın üçüncü fıkrası, birinci fıkra kapsamındaki kişinin faal bir adi ortaklığın veya ticaret şirketinin kanuni temsilcisi, yönetim kurulu üyesi, yöneticisi, en az %10 ortağı olması, bu işletmeyi devralması veya ona devir yapılması hâlini düzenler. 28 Temmuz 2024 tarihli 7524 sayılı Kanun değişikliğinden sonra mevcut kuruluşa iki alternatif tanınmıştır: Yazılı istem üzerine 60 gün içinde birinci fıkradaki koşulları yerine getirmek veya aynı sürede ilgili kişinin söz konusu statüsünü sona erdirmek.

İlgili kişinin statüsünün sona erdirilmesi için 60 gün içinde hukuken gerekli girişimlere başlanmış ve bunlar güvenilir belgelerle kanıtlanmışsa, girişimlerin sonunda statünün gerçekten sona erdirilmesi koşuluyla, üçüncü fıkranın öngördüğü müşterek ve müteselsil vergi borcu takibi bakımından özel koruma vardır. Statü 60 günden sonra sona ererse, alınmış teminat, başka vergi borcu bulunmaması şartıyla talep üzerine üç yıllık bekleme süresi aranmadan iade edilir. Böylece şirkete sadece teminat ödeme seçeneği bırakıldığı yönündeki eski açıklamalar artık geçerli değildir.

Bunun karşılığında, süre içinde ne koşulların yerine getirilmesi ne de statünün sona erdirilmesi sağlanırsa, birinci fıkradaki kişilerin teminat isteme tarihi itibarıyla tahakkuk etmiş tüm vergi borçları bakımından mevcut mükellef ile bu kişiler arasında kanunda düzenlenen müşterek ve müteselsil sorumluluk gündeme gelir. Sorumluluk soyut bir geçmiş ortaklığa değil, ilgili tarih, kişi statüsü ve yazılı istem şartlarına dayanır. İdarenin her bir öğeyi ayrı ayrı göstermesi gerekir.

3. Gerçek faaliyeti bulunan mükellefin ayrıca sahte belge düzenlemesi

Dördüncü fıkra, ticari faaliyeti devam eden ve kaydı münhasıran sahte belge amacıyla kurulduğu için terkin edilmemiş mükellefe ilişkindir. Bu kişiden teminat istenebilmesi için mükellefin kendisi hakkında yapılan incelemeye dayalı raporla sahte belge düzenleme fiili saptanmalı ve kanunun aradığı kesinleşme gerçekleşmelidir. Sadece ortağın geçmişte başka bir şirket bünyesinde sahte belge düzenlediğini gösteren rapor, mevcut şirketi dördüncü fıkra kapsamında teminat borçlusu yapmaya yetmez.

Danıştay 3. Dairesinin 04.05.2023 tarihli E.2021/957, K.2023/1670 ve 03.06.2024 tarihli E.2023/1056, K.2024/3685 sayılı kararları, teminat istenen şirket hakkında ilgili fıkralara uygun inceleme ve rapor bulunmamasını işlemin hukuka aykırılığının belirleyici nedeni olarak kabul eden kararları onamıştır. Danıştay 3. Dairesinin 13.05.2024 tarihli E.2024/1135, K.2024/2857 sayılı kararında ise başka şirketin kısmen sahte belge düzenlemiş olması, birinci fıkra için aranan münhasıran sahte belge amacı yerine konulamamıştır. İçtihatların ortak ilkesi, kişi ve fiil yönünden kanuni alt rejimin isabetli kurulması gerektiğidir.

Kesinleşme Şartı: İnceleme Raporu veya Ceza Davası Tek Başına Yeterli mi?

Dördüncü fıkrada “bu durumları kesinleşenler” ifadesi açıkça yer alır. 478 sıra numaralı VUK Genel Tebliği’nin 5.1.2 ve 9.2 bölümleri, burada tarh edilen vergi ve kesilen cezaların idari yargıda dava konusu yapılmaması veya olağan kanun yollarının tüketilmesi suretiyle kesinleşmesini esas alır. 2024 değişikliği bildirim ve teminat süresini değiştirmiştir; ancak dördüncü fıkradaki kesinleşme koşulunu kaldırmamıştır.

Danıştay 4. Dairesi, 24.10.2022 tarihli E.2022/1029, K.2022/5842 sayılı kararında, sahte belge tespitine dayanan tarhiyatlara karşı açılmış davalar derdest olduğundan teminat istenmesinin kanuni şartlarının tamamlanmadığı gerekçesiyle ödeme emrini iptal eden yargı kararını onamıştır. Karardaki karşıoy, vergi tekniği raporunun tek başına yeterli olduğunu savunmuştur. Bu görüş ayrılığı saklanmamalıdır; çoğunluk kararı ve Tebliğ birlikte değerlendirildiğinde, dördüncü fıkra açısından salt rapor veya devam eden tarhiyat davası yeterli değildir.

Kesinleşme, ceza mahkemesinde verilecek mahkûmiyet kararının kesinleşmesiyle aynı kavram değildir. Vergi idaresi tarafından yürütülen tarh ve ceza sürecinin kesinleşmesi ile VUK 359 kapsamındaki ceza kovuşturması farklı hukuki yollardır. Her teminat dosyasında inceleme raporunun, vergi-ceza ihbarnamelerinin, bunlara yönelik başvuru ve davaların güncel durumunun birlikte incelenmesi gerekir.

2026 Yılında Sahte Belge Teminatı Ne Kadar?

VUK 153/A, sahte belgelerdeki toplam tutarın %10’unu hesaplama esası olarak belirler. 7524 sayılı Kanun’un 2024’te yaptığı değişiklikle teminat artık sınırsız takdirle belirlenen bir tutar değildir; alt ve üst sınırlar öngörülmüştür. 31.12.2025 tarihli, 33124 (5. Mükerrer) sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 588 sıra numaralı VUK Genel Tebliği, 01.01.2026’dan itibaren VUK 153/A için alt sınırı 1.200.000 TL, üst sınırı 17.000.000 TL olarak belirlemiştir.

Bu nedenle 2026 için kural olarak sahte belgelerdeki toplam tutarın %10’u hesaplanır; sonuç alt sınırın altında kalıyorsa alt sınır, üst sınırı aşıyorsa üst sınır esas alınır. Yılın tutarları, eski dönemden kalan teminat istemlerine tarih gözetilmeksizin uygulanacak değişmez miktarlar değildir: somut işlemde uygulanacak dönem ayrıca saptanmalıdır.

Metinler arası güncellik notu: Bazı konsolide VUK nüshalarında dördüncü, beşinci ve altıncı fıkralar yanında geçmiş yıllardan kalma parantez içi “440.000 TL” ibaresi görülebilmektedir. Ancak GİB’in güncel madde görünümü ve 588 sıra numaralı Tebliğ’in 2026 için VUK 153/A teminat tutarı başlığı altında ilan ettiği alt-üst sınır 1.200.000–17.000.000 TL’dir. Uyuşmazlıkta işlem tarihi ve dayanak tebliğ esas alınarak hesap denetlenmeli; güncellenmemiş parantez içi sayı kesin 2026 sınırı kabul edilmemelidir.

Hangi değerler teminat olarak kabul edilir?

VUK 153/A’nın gönderme yaptığı 6183 sayılı Kanun m.10/1’in yalnızca (1), (2) ve (3) numaralı bentleri uygulanır: para; bankaların süresiz ve şartsız teminat mektupları veya sigorta şirketlerinin süresiz ve şartsız kefalet senetleri; devlet iç borçlanma senetleri ya da bunların yerine düzenlenen belgeler. Genel 6183 teminat kataloğunda bulunan her malvarlığı değerinin 153/A için sunulabileceği varsayılamaz. Örneğin taşınmazı doğrudan bu madde kapsamında teminat diye teklif etmek, özel atfın sınırları nedeniyle yeterli değildir.

Teminat İstemi, Süre ve Muhatabın Belirlenmesi

Üçüncü fıkra uyarınca mevcut şirket veya ortaklığa yöneltilen istemde, idarenin ilgili kişinin statüsünü saptaması ve 60 günlük alternatifli yükümlülüğü yazıyla bildirmesi gerekir. Dördüncü fıkrada ise kesinleşmiş tespitin vergi dairesine intikalini izleyen yazılı istem üzerine 60 gün içinde teminat gösterilir. 2024 öncesine ait “30 gün” uygulaması güncel dördüncü fıkranın süresi değildir. Sürenin başlangıcı bakımından istem yazısının usulüne uygun tebliği belirleyicidir; yazının düzenlenmesiyle tebliğin gerçekleşmesi aynı şey değildir.

Teminat isteminin usul ve sebep yönünden denetimi şu belgelere dayanır: inceleme ve vergi tekniği raporları; terkin işlemi ve tebliğ kaydı; ortaklık payları ile yönetim, temsil ve devir kayıtları; vergi ve ceza ihbarnameleri; bunlara ilişkin dava ve kesinleşme belgeleri; teminat hesap çizelgesi; 60 günlük istem yazısı ve tebligat kayıtları. Fiili ticari faaliyet tartışmalıysa sevk irsaliyeleri, banka hareketleri, stok, personel, üretim, kira, taşıma ve müşteri kayıtları birlikte değerlendirilir. Kanuni unsurları ispat yükü idarenin işlem gerekçesiyle bağdaşır şekilde yerine getirmesi gereken bir denetim konusudur; mükellefin karşı delilleri de VUK 3/B çerçevesinde incelenir.

Teminat Verilmezse Ne Olur? AYM Kararları ve Yeni Ceza Rejimi

Burada tarih ayrımı yaşamsaldır. AYM’nin 22.03.2023 tarihli E.2022/108, K.2023/55 sayılı kararı, VUK 153/A’nın eski üçüncü ve dördüncü fıkralarında teminatın ödenmemesi nedeniyle “teminat alacağı” tahakkuk ettirilip gecikme zammıyla 6183 rejiminde takip edilmesini sağlayan hükümleri, mülkiyet hakkına ilişkin güvenceler yönünden iptal etmiştir. İptalin ilgili bölümleri 20.04.2024’te yürürlüğe girmiştir. Bu karar, teminat isteme kurumunun tamamını iptal etmemiştir.

7524 sayılı Kanun’un 02.08.2024’te yürürlüğe giren değişiklikleri, hem 153/A’nın üçüncü fıkrasında statüyü sona erdirme seçeneği getirmiş hem de mükerrer 355. maddeye yeni yaptırım eklemiştir. Mükerrer 355’in ilgili yedinci fıkrası uyarınca 153/A’nın üçüncü ve sonraki fıkralarına göre istenen teminatın süresinde verilmemesi veya tamamlanmaması hâlinde, verilmesi veya tamamlanması gereken teminat tutarı kadar özel usulsüzlük cezası kesilir. Bu cezaya VUK 376’daki indirim ve uzlaşma hükümleri uygulanmaz. Kanunun açık fıkra göndermesi nedeniyle bu yaptırım, birinci fıkrayı kapsıyormuş gibi genişletilemez.

AYM’nin 04.06.2026 tarihli E.2026/32, K.2026/129 sayılı kararı (10.08.2026 tarihli ve 33336 sayılı Resmî Gazete), teminat tutarı kadar ceza öngören bu düzenlemenin iptali istemini oyçokluğuyla reddetmiştir. Çoğunluk, teminat ile cezayı hukuken ayrı değerlendirmiş ve yaptırımı kamu alacağını güvence altına alma amacına bağlı, orantılı bir araç saymıştır; karşıoylar bulunmaktadır. Dolayısıyla 2023’teki teminat alacağı iptaliyle 2026’daki cezanın Anayasa’ya uygun bulunması çelişki değildir: incelenen norm, müdahalenin türü ve kanuni güvence yapısı farklıdır.

Bununla birlikte 2026 AYM kararı, her somut cezanın hukuka uygun olduğunu ilan etmez. Yanlış fıkra uygulanmışsa, rapor veya kesinleşme şartı eksikse, kişi kapsam dışındaysa, teminat yanlış hesaplanmışsa ya da tebligat/süre sakatsa hem teminat istemi hem buna dayanılarak kesilen ceza işlem özelinde hukuka aykırı olabilir. Cezanın vergisel uyuşmazlık niteliği ve başvuru usulü ayrıca değerlendirilir.

Teminatın Paraya Çevrilmesi ve Geri Alınması

153/A’nın dokuzuncu fıkrası, teminat alındıktan sonra tahakkuk edip süresinde ödenmeyen vergi borçlarının toplamının alınan teminatın %10’unu aşması hâlinde teminatın paraya çevrilerek 6183 sayılı Kanun m.47 uyarınca mahsup edilmesini ve teminatın tamamlanmasının istenmesini öngörür. “%10’a ulaşmak” ile “%10’u aşmak” aynı şart değildir. Paraya çevirme işleminin borcun türü, tahakkuk ve vade kayıtları, mahsubun kapsamı yönünden ayrı denetlenmesi gerekir.

Teminatın iadesinde esas alınan takvim, başlangıçta yatırıldığı günden itibaren basitçe üç veya beş yıl sayılması değildir. Kanun, teminatın alınmasını takip eden takvim yılının başından başlayan süre belirler:

• Birinci, ikinci ve üçüncü fıkra kapsamındaki teminatlarda kural olarak üç yıl; bu sürede, kanunda istisna tutulan yalnız sahte veya yanıltıcı belge kullanma fiili dışındaki VUK 359 fiillerinin işlenmediğinin tespiti gerekir.
• Dördüncü fıkra kapsamındaki teminatlarda beş yıl; belirtilen fiillerin işlendiğinin tespit edilmemiş olması ve başka vergi borcu bulunmaması şartı aranır.
• Beşinci ve altıncı fıkralarda meslek mensupları yönünden beş yıllık ayrı uygulama vardır.
• Üçüncü fıkra kapsamında ilişki sonradan sona erdirilmişse, kanunun özel erken iade yolu ayrıca kullanılabilir.

Örneğin 15.09.2026’da alınan birinci fıkra teminatı için üç yıllık dönem 01.01.2027’den itibaren işler; 2027, 2028 ve 2029 yılları dikkate alınır. İade talebi, yeni fiil bulunup bulunmadığına dair idari tespit ve başka vergi borcu bulunmaması koşuluyla incelenir. Süre doldu diye teminat her durumda kendiliğinden ve koşulsuz iade edilmiş sayılmaz.

Teminat İstemine ve Özel Usulsüzlük Cezasına Karşı Hangi Dava Açılır?

Teminat istemi, ilgilinin mevcut yükümlülüğünü belirleyen ve hukuki sonuç doğuran nitelikteyse iptal davasına konu edilebilir. Vergi uyuşmazlıklarında genel dava açma süresi, özel hüküm bulunmadıkça, usulüne uygun tebliği izleyen günden itibaren 30 gündür (2577 sayılı İYUK m.7). Cezaya ilişkin ihbarname, müstakil teminat istemi, mükellefiyetin terkini, teminatın paraya çevrilmesi ve sonradan düzenlenmiş ödeme emri aynı işlem değildir; dava konusu ile süre bunların her biri bakımından ayrı belirlenir. Ödeme emrine karşı 6183 sayılı Kanun m.58’deki özel 15 günlük süre söz konusudur.

Teminat davası açılması teminat gösterme yükümlülüğünü veya bundan doğabilecek başka idari işlemleri kendiliğinden durdurmaz. İYUK m.27 uyarınca, işlemin açıkça hukuka aykırı olması ve uygulanmasının telafisi güç veya imkânsız zarar doğurması şartlarının birlikte gerçekleştiği ileri sürülerek yürütmenin durdurulması istenmelidir. Salt vergi tarhiyatına açılan davanın tahsili durdurmasına ilişkin özel kural, teminat isteminin her durumda kendiliğinden durduğu biçiminde uygulanamaz.

Dava gerekçesinin merkezinde “sahte belge yoktur” şeklindeki soyut inkâr değil; doğru fıkra, inceleme raporunun kişiye ilişkin olup olmadığı, kesinleşme, münhasırlık, pay ve temsil durumu, 2024 sonrası statüden çıkış imkânı, teminatın matematik hesabı ve tebliğ zinciri bulunmalıdır. Bu ayrıntıların vergi idaresi ve yargı mercileri önünde eşgüdümle ele alınması, vergi uyuşmazlıklarının idari ve yargısal çözüm yolları bakımından önemlidir.

Sık Sorulan Sorular

Şirket ortağının eski şirketinde sahte fatura düzenlendiği iddiası yeni şirketten teminat istemeye yeter mi?

Hayır. Yeni şirket için kanunda aranan bağlantının, ilgili kişinin birinci fıkra kapsamında olup olmadığının ve varsa üçüncü fıkranın uygulama şartlarının belirlenmesi gerekir. Dördüncü fıkra uygulanacaksa yeni şirketin kendisi hakkında inceleme ve kesinleşme koşulları karşılanmalıdır. Bir şirkete ilişkin raporu diğer şirkete gerekçesiz aktarmak hukuka uygun değildir.

Teminat için mahkûmiyet kararı şart mı?

153/A her hâlde kesinleşmiş ceza mahkûmiyeti aramaz. Dördüncü fıkrada vergi incelemesi ve ilgili vergisel tespitlerin kesinleşmesi belirleyicidir. Ceza yargılamasıyla vergisel kesinleşme aynı hukuki süreç değildir.

60 gün içinde ortaklıktan çıkılırsa teminat ödenmeyebilir mi?

Üçüncü fıkranın 2024 sonrası metni, kanuni statünün 60 gün içinde sona erdirilmesini teminat ve borç ödeme şartlarının yerine getirilmesine alternatif olarak düzenler. Çıkışın gerçekten gerçekleştiği, şeklen değil ticaret sicili, pay devri ve yönetim kayıtlarıyla ispat edilmelidir.

Teminat ödenmeyince aynı miktarda para cezası otomatik ve kesin midir?

VUK mükerrer 355/7, üçüncü ve sonraki fıkralar kapsamında süresinde verilmeyen veya tamamlanmayan teminat kadar ceza öngörür. Ancak cezanın kesilebilmesi için hukuka uygun teminat istemi, doğru muhatap ve sürenin dolması gibi koşulların gerçekleşmesi gerekir. Kesilen ceza yargısal denetime tabidir.

Teminatı göstermek sahte fatura suçunu kabul etmek anlamına gelir mi?

Hayır. Teminat, 153/A çerçevesinde ayrı bir idari güvence işlemidir; tek başına ceza mahkemesinde ikrar yerine geçmez. Bununla birlikte somut dosyada raporlar, verilen beyanlar ve diğer deliller vergi ve ceza yargılamaları yönünden ayrıca sonuç doğurabilir.

Sonuç

VUK 153/A teminat uygulamasının çözüm noktası, mükellefin “sahte belge düzenlediği” genel nitelemesi değil, hangi hukuki rejimin hangi ispat ve kesinleşme şartlarıyla işletildiğidir. Münhasıran sahte belge amacıyla kurulan ve terkin edilen mükellefiyet ile faal işletmenin sahte belge düzenlemesi birbirine karıştırılmamalıdır. 2024 değişiklikleri şirketlere statüyü sona erdirme seçeneği sağlamış, teminat tutarını sınırlandırmış ve özel usulsüzlük yaptırımını yeniden kurmuştur. 2023 ve 2026 AYM kararları ise farklı yaptırımlar hakkında sonuç doğurur. Somut teminat isteminin hukuka uygunluğu, rapor, kişi bağı, kesinleşme, tutar, tebligat ve dava süresi birlikte incelenerek belirlenir.

Kaynakça

• 213 sayılı Vergi Usul Kanunu, m.3, 153/A, 160/3, 359/b ve mükerrer m.355/7; Gelir İdaresi Başkanlığı mevzuat metni.
• 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun, m.10, 47 ve 58; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu, m.7 ve 27.
• 7524 sayılı Kanun, m.5 ve 13 (02.08.2024 tarihinde yayımlanan değişiklikler).
• Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No: 478), 11.02.2017 tarihli ve 29976 sayılı Resmî Gazete (2024 değişiklikleri karşısında yürürlükte kalan açıklamalar yönünden).
• Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No: 588), 31.12.2025 tarihli, 33124 (5. Mükerrer) sayılı Resmî Gazete; 2026 had ve tutarları.
• AYM, 22.03.2023, E.2022/108, K.2023/55, RG 20.07.2023/32254.
• AYM, 04.06.2026, E.2026/32, K.2026/129, RG 10.08.2026/33336.
• Danıştay 4. Daire, 24.10.2022, E.2022/1029, K.2022/5842.
• Danıştay 3. Daire, 04.05.2023, E.2021/957, K.2023/1670.
• Danıştay 3. Daire, 13.05.2024, E.2024/1135, K.2024/2857.
• Danıştay 3. Daire, 03.06.2024, E.2023/1056, K.2024/3685.

Yazar: Av. Fatih SEFER