CMK 34, hâkim ve mahkemelerin her türlü kararının gerekçeli yazılmasını ve kararda başvurulabilecek kanun yoluna ilişkin bilgilerin belirtilmesini zorunlu kılar. Gerekçe, kararın hangi olgulara ve hukuki değerlendirmeye dayandığının anlaşılmasını ve denetlenmesini sağlar. Karşı oyların da gerekçelendirilmesi ve karar örneklerinde gösterilmesi gerekir.
CMK Madde 34 – Kararların gerekçeli olması
(1) Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir.
(2) Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir.
Hukuki açıklama
Gerekçe zorunluluğu yalnız nihai hükümlerle sınırlı değildir; hâkim ve mahkemelerin ara kararları da dahil olmak üzere her türlü kararı kapsar. Gerekçe, dosyaya ve verilen karara özgü olmalı; karar için belirleyici kabul ve değerlendirmeleri ortaya koymalıdır. İlgisiz bir dosyanın gerekçesinin aktarılması ya da hükme esas delillerin tartışılmaması, gerekçe yükümlülüğünü karşılamaz.
CMK 230, mahkûmiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı ve diğer kararların gerekçesinde gösterilmesi gereken unsurları düzenler. Hükmün gerekçe içermemesi, CMK 289/1-g uyarınca temyiz incelemesinde hukuka kesin aykırılık nedenidir. Her gerekçe tartışması kendiliğinden bu bentteki gerekçesizlik hâliyle aynı değildir; somut kararın içeriği değerlendirilir.
CMK 34/2 uyarınca kanun yolu, başvuru süresi, başvuru mercii ve şekli kararda tereddüde yer vermeyecek biçimde belirtilmelidir. Bu bilgilerin eksik veya yanlış gösterilmesi başvuru hakkını etkiliyorsa, somut koşullar ve CMK 40/2’deki eski hâle getirme hükmü birlikte değerlendirilir. Ceza kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda hukuki yardım, gerekçenin ve başvuru usulünün incelenmesi bakımından önem taşır.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.
Yargıtay kararları
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2024/2825, K. 2024/7358, T. 03.06.2024
11. Ceza Dairesi 2024/2825 E. , 2024/7358 K.
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2023/92 E., 2023/361 K.
SUÇ: Bilişim sistemlerinin, banka ve kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık
KARAR : Mahkûmiyet
KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması
Yüksekova Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2023 tarihli ve 2023/92 Esas, 2023/361 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında bilişim sistemlerinin, banka ve kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve son cümlesi, 62 nci, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca neticeten 3 yıl 4 ay hapis ve 2.020,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 24.10.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.
Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 23.02.2024 tarihli ve 2023/28367 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.03.2024 tarihli ve KYB-2024/25401 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.03.2024 tarihli ve KYB-2024/25401 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
“Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/1, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/1 ve 230/1-c maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetime olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açık olarak belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği nazara alındığında;
Dosya kapsamına göre, Yüksekova Ağır Ceza Mahkemesince kısa kararın verildiği 16/10/2023 tarihli oturumda sanığın üzerine yüklenen nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla; aynı tarihli gerekçeli kararın başlık ve hüküm kısmında yargılamaya ilişkin hususlar yer almasına rağmen, gerekçeli kararın delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe kısmında başka bir dosyaya ait gerekçe yazılarak, Anayasa ve 5271 sayılı Kanun’un amir hükümlerine aykırı olacak şekilde gerekçesiz olarak karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
1. Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141 inci maddesinin üçüncü fıkrasında,”Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.”; 5271 sayılı Kanun’un “Kararların gerekçeli olması” başlıklı 34 üncü maddesinin birinci fıkrasında ise, “Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dâhil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230. madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir.” denilmektedir.
2. Aynı Kanun’un “Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar” başlıklı 230 uncu maddesi;
“1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir:
a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler.
b) Delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin
belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen
delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi.
c) Ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesi; bu hususta ileri sürülen istemleri de dikkate alarak, Türk Ceza Kanunu’nun 61 ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre cezanın belirlenmesi; yine aynı Kanun’un 53 ve devamı maddelerine göre, cezaya mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi.
d) Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar.
2) Beraat hükmünün gerekçesinde, 223. maddenin ikinci fıkrasında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.
3) Ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın gerekçesinde, 223. maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.
4) Yukarıdaki fıkralarda belirtilen hükümlerin dışında başka bir karar veya hükmün verilmesi hâlinde bunun nedenleri gerekçede gösterilir.”
Şeklinde düzenlenmiştir.
3. 5271 sayılı Kanun’un “Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar” başlıklı 232 nci maddesinde, “1) Hükmün başına ‘Türk Milleti adına’ verildiği yazılır.
2) Hükmün başında;
a) Hükmü veren mahkemenin adı,
b) Hükmü veren mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının ve zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, vekilinin, kanunî temsilcisinin ve müdafiin adı ve soyadı ile sanığın açık kimliği,
c) Beraat kararı dışında, suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi,
d) Sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı,
Yazılır.
3) Hükmün gerekçesi, tümüyle tutanağa geçirilmemişse açıklanmasından itibaren en geç on beş gün içinde dava dosyasına konulur.
4) Karar ve hükümler bunlara katılan hâkimler tarafından imzalanır.
5) Hâkimlerden biri hükmü imza edemeyecek hâle gelirse, bunun nedeni mahkeme başkanı veya hükümde bulunan hâkimlerin en kıdemlisi tarafından hükmün altına yazılır.
6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.
7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir.” ile aynı Kanun’un 231 inci maddesinin birinci fıkrasında, “Duruşma sonunda, 232 nci maddede belirtilen esaslara göre duruşma tutanağına geçirilen hüküm fıkrası okunarak gerekçesi ana çizgileriyle anlatılır.
“
Hükümleri yer almaktadır.
4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; [sosyal medya hesabı gizlendi] isimli Instagram hesabı üzerinden sabun paketleme işi reklamı yapan sanık hakkında, kendisi ile irtibata geçen katılanı, hileli hareketlerle yasal işletmesi olduğuna inandırarak para göndermesini sağlamak suretiyle menfaat temin ettiği iddiasıyla açılan kamu davasında, Yüksekova Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2023 tarihli ve 2023/92 Esas, 2023/361 Karar sayılı kararı ile sanığın bilişim sistemlerinin, banka ve kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan cezalandırılmasına karar verildiği halde, hükmün gerekçe kısmında somut olayla ilgisi bulunmayan, farklı bir dosyaya ait gerekçe yazılması Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.
III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2. Yüksekova Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2023 tarihli ve 2023/92 Esas, 2023/361 Karar sayılı kararı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
03.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2021/298, K. 2024/5710, T. 23.10.2024
12. Ceza Dairesi 2021/298 E., 2024/5710 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2016/214 Esas, 2016/328 Karar
SUÇ: Taksirle öldürme
HÜKÜM: Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma
Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK’nın 85/1,62/1, 53/6. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 21.05.2013 tarihinde kesinleşmesine müteakip denetim süresi içinde 05.06.2015 tarihinde kasıtlı suç işlemesi üzerine verilen mahkumiyet kararının kesinleşmesi üzerine ihbar üzerine Yerel Mahkemece CMK’nın 231/11. Maddesi uyarınca hükmün açıklanmasına karar verilerek sanığın taksirle öldürme suçundan TCK’nın 85/1, 62/1, 53/6.maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, sanığın olayın meydana gelmesinde kusurunun olmadığına, sanık hakkında açıklanan hükmün seçenek yaptırımlara çevrilmemesinin hatalı olduğuna ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 03.10.2012 günü saat 11.30 sıralarında sanık sürücü …’ın sevk ve idaresindeki … plaka sayılı kamyonet ile Milas istikametinden İnönü bulvarını takiben Yatağan istikametine doğru seyretmekte iken olay mahalline geldiğinde seyir yönüne göre sağ taraftan sol tarafa geçmek üzere kaplamaya giren yaya …’ya çarpması neticesi yayanın ölümüyle sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde, kaza tespit tutanağında; bu kazanın oluşumunda sürücü …’ın 2918 sayılı KTK’nın 84.maddesinde yer alan 52/1-b.maddesi uyarınca aracının hızını, aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmamak kuralını ihlal ettiğinin belirlendiği, soruşturma aşamasında trafik bilirkişisinden alınan 10.10.2012 tarihli bilirkişi raporunda; sürücü …’ın 2918 sayılı Kanunun 52/1-b.maddesi gereğince araçların hızlarını aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmamak kuralını ihlal ettiğinden ikinci derecede kusurlu olduğu belirlendiği, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin 08.04.2013 tarihli adli raporda; sanık sürücü sevk ve yönetimindeki kamyonet ile olay mahalline gelmeden evvel, her ne kadar ilk geçiş hakkına sahip ise de mahallin meskun olduğunu dikkate alarak her an bir yayanın yola girebileceğini ön görerek, yayaya karşı aldığı tedbirde etkili olabilmesi adına hızını mahal şartları hız limitine göre ayarlaması, görüş alanını ”yaya trafiği itibariyle” gerektiği şekilde kontrol ederek teyakkuzla seyrini sürdürmeye önem ve özen göstermesi gerekmekte iken bu hususlara riayet etmemiş, mevcut hızı ile mahale yaklaşmış, seyrine göre sağ taraftan yola giren yayayı yeterli mesafeden görmüş olmasına rağmen sahip olduğu hız nedeniyle aldığı fren tedbirinde aracını durduramayıp yayaya çarpmış olup olayın meydana gelmesine sebebiyet vermiş olmakla tali derecede kusurlu olduğunun mütalaa edildiği, Yerel Mahkemece adli tıptan alınan rapor doğrultusunda sanığın tali kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.
IV. GEREKÇE ve KARAR
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141. ve 5271 sayılı Kanunun 34.maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının, karşı oy da dahil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi ise 1412 sayılı Kanunun 308/7.maddesi ve 5271 sayılı Kanunun 289/1-g.maddesi uyarınca hukuka kesin aykırılık halini oluşturacaktır.
Ayrıca CMK’nın 230.maddesi uyarınca, hükmün gerekçesinde, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, bunun nitelendirmesinin yapılması, Ceza Kanununda öngörülen sıra ve esaslara göre cezanın ve ayrıca cezaya mahkûmiyet yerine veya yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine ya da ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususa ilişkin istemlerin kabul veya reddine dair dayanakların gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya içeriğine uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçede hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve yasal olması gerekmektedir. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime olanak sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmakta olup, incelenen dosya kapsamında; bu ilkelere uyulmadan sanığa atılı suçun ne olduğu ve sübut delilleri irdelenmeksizin yalnızca hükmün açıklanmasının koşullarının oluştuğuna yönelik tartışma içerir; ancak delil tartışılması içermeyen kararla, gerekçesiz olarak yazılı şekilde hükmün kurulması,
Hukuka aykırı olup, başkaca yönleri incelenmeyen Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istekleri açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2012/20282, K. 2012/15953, T. 25.09.2012
11. Ceza Dairesi 2012/20282 E., 2012/15953 K.
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Resmi belgede sahtecilik-Dolandırıcılık
HÜKÜM: a.TCK.nun 204/1, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis.
b.TCK.nun 157/1, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 100 YTL apc.
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 gün, 46/39 ve 29.05.2007 gün, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK.nun 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, süre başlangıcı, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu, yerel mahkeme kararında ise, kanun yoluna başvuru şeklinin ve merciinin açıkça gösterilmediği anlaşılmakla sanık …’nın temyizinin süresinde olduğunun kabulüyle yapılan incelemede;
I-)Sanıklar hakkında “dolandırıcılık” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen sanıkların temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;
Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 28.12.2004 gün ve 2004/173-228 sayılı kararında açıklandığı üzere; dolandırıcılık suçunun bankanın maddi varlığı olan çeki kullanarak işlendiğinin iddia olunması karşısında; eylemin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 504/3. maddesindeki (5237 sayılı TCK.nun 158/d md.) suçu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı ise de;
5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 08.12.2000 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUKnun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasının gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,
I I-)Sanıklar hakkında “resmi belgede sahtecilik” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyize gelince;
1- Sanıklardan …’nın gayri resmi ortağı, diğer sanık …’nin ise yetkili temsilcisi olduğu [şirket adı gizlendi] isimli şirkete ait çekin, suç tarihinde birlikte hareket eden sanıklardan … tarafından imza yetkisi bulunmadığı halde sanık …’nin talimatıyla keşide edilerek şirket için aldığı mallara karşılık katılana verilmesinden ibaret olayda sanıkların sübuta eren eyleminin sahtecilik suçunu oluşturmayıp dolandırıcılık suçuna uyduğu gözetilmeksizin unsurları itibariyle oluşmayan sahtecilik suçundan beraat kararı yerine yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine hükmedilmesi; Yasaya aykırı;
Kabule göre de;
2-Resmi belgede sahtecilik suçunun cezası, 765 sayılı TCK.nun 342/1. maddesinde 2 yıldan 8 yıla kadar hapis, 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddesinde ise 2 yıldan 5 yıla kadar hapis olmasına rağmen, temel cezanın alt sınırdan tayini halinde, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak uygulanan güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı kanunda bulunmadığı da gözetilerek, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca; 765 sayılı TCK. ile 5327 sayılı TCK.nun olaya ilişkin tüm hükümleri uygulanıp, cezalar kişiselleştirilerek, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden ve 765 sayılı TCK’nun tekerrür hükümlerinin uygulanma koşulu bulunmadığı halde 5237 sayılı Yasanın lehe olduğunun kabulüyle yazılı şekilde uygulama yapılması,
3- Hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5327 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1.fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
4- Sanık …’nin adli sicil kaydındaki sabıkalarının silinme koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılarak 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek; sanıklar hakkında hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yazar: Avukat Fatih Sefer