2026 itibarıyla Türk ceza yargılamasında bağlantılı davaların ayrı mahkemelerde görülmesinden kaynaklanan çelişkili kararlar ve yargılama gecikmeleri ciddi bir sorun olmaya devam etmektedir. CMK’nın 16. maddesi bu soruna çözüm getirmekte; normalde yetkisiz olacak bir mahkemenin bağlantı nedeniyle yetkili hale gelmesine olanak tanıyan istisnai bir düzenleme niteliği taşımaktadır. Muvafakat kuralları ve birleştirme-tefrik dengesini doğru kavramak, savunma stratejisini doğrudan şekillendirmektedir.
CMK Madde 16’nın Sistematik Konumu ve Amacı
CMK madde 16; farklı yer mahkemelerinin yetkisine giren bağlantılı davaların herhangi birinde birleştirilebileceğini, birleştirme için muvafakat şartını ve uyuşmazlık durumunda çözüm mercii olan ortak yüksek görevli mahkemeyi düzenleyen yetki istisnası normudur.
CMK’nın 16. maddesi “Bağlantılı suçlarda yetki” başlığı altında yer almakta ve CMK’nın 8 ile 11. maddeleri arasındaki bağlantı ile birleştirme düzenlemelerinin tamamlayıcısı niteliğindedir. Bu sistematik bütünlük içinde CMK’nın 8. maddesi dar bağlantıyı tanımlarken; 9. maddesi bağlantılı suçlarda görev kuralını; 10. maddesi kovuşturma evresindeki genel birleştirme yetkisini; 11. maddesi geniş bağlantıyı; 16. maddesi ise yer yönünden yetkiyi düzenlemektedir. Bu maddeleri birbirinden kopuk okumak, bağlantı hukukunun bütünsel tablosunu kaçırmaya yol açmaktadır.
Maddenin temel amacı iki yönlüdür: farklı yer mahkemelerinin yetkisine giren bağlantılı davaların tek bir mahkemede birleştirilerek yargılamanın hızlandırılması ve delillerin bütün hâlinde değerlendirilmesiyle birbiriyle çelişen kararların önlenmesi. Bu amaçların gerçekleşebilmesi için CMK’nın 16. maddesi normalde yetkisiz olacak bir mahkemenin bağlantı nedeniyle yetkili hale gelmesine olanak tanıyan istisnai bir düzenleme niteliği taşımaktadır.
Bağlantılı Davalarda Birleştirmenin Gerekçeleri
CMK’nın 16. maddesi kapsamındaki birleştirmenin iki temel gerekçesi bulunmaktadır.
Usul ekonomisi açısından bakıldığında bağlantılı davaların tek bir dosyada görülmesi; tanık dinlenmesi, keşif yapılması ve bilirkişi incelemesi gibi usul işlemlerinin tekrarlanmasını önlemekte, yargılama sürecini kısaltmakta ve gereksiz masrafların önüne geçmektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu pek çok kararında birleştirmenin temel gerekçelerinden birinin usul ekonomisi olduğunu tutarlı biçimde vurgulamıştır.
Çelişkili kararların önlenmesi açısından ise bağlantılı davaların ayrı ayrı görülmesi aynı olaya ilişkin farklı mahkemelerden birbiriyle çelişen hükümlerin çıkmasına zemin hazırlayabilmektedir. Delillerin bir bütün hâlinde değerlendirilmesi hem maddi gerçeğe daha sağlıklı ulaşılmasını hem de hukuki tutarlılığın korunmasını sağlamaktadır. Yargıtay CGK’nın 2021/330 E., 2022/118 K. sayılı kararında bu iki gerekçenin kümülatif biçimde arandığı ve aynı kararda birleştirmenin mahkemenin takdirine bırakıldığı da vurgulanmıştır.
Farklı Mahkemelerin Yetkisindeki Bağlantılı Davalarda Birleştirme (CMK m. 16/1)
CMK’nın 16/1. maddesi uyarınca her biri değişik mahkemelerin yer yönünden yetkisi içinde bulunan bağlantılı ceza davaları yetkili mahkemelerden herhangi birisinde birleştirilerek görülebilir. Bu hüküm yetki kurallarına getirilen önemli bir istisnadır: normalde bir yer mahkemesinin yetkisine giren dava, bağlantı nedeniyle başka bir yer mahkemesine taşınabilmektedir.
Birleştirmenin hukukumuzda kural olarak ihtiyari (takdire bağlı) olduğu unutulmamalıdır. Birleştirme için bağlantının varlığı tek başına yeterli olmayıp ayrıca yargılama açısından yarar bulunması ve mevzuatta bir birleştirme yasağının bulunmaması da gerekmektedir. Birleştirme yargılamayı karmaşık hale getirecek ya da makul süreyi zedeleyecekse mahkeme takdir yetkisini birleştirmeme yönünde kullanmalıdır. Yargıtay CGK’nın 2018/389 E., 2018/420 K. sayılı kararında bu üç koşulun kümülatif aranacağı açıkça ortaya konulmuştur.
Soruşturma aşamasında bağlantı tespit edilirse Cumhuriyet savcısı tek bir iddianame düzenleyerek davayı yetkili mahkemelerden birinde açabilir. Bu yöntem mahkemeler arası yazışma yükünü ortadan kaldırmakta ve yargılamanın başından itibaren birleşik yürütülmesini sağlamaktadır. Bağlantı kavramının temel tanımı CMK’nın 8. maddesindedir: bir kişinin birden fazla suçtan sanık olması (sübjektif bağlantı) ya da bir suçta her ne sıfatla olursa olsun birden fazla sanık bulunması (objektif bağlantı) hâlinde bağlantı var sayılmaktadır.
Davaların Farklı Mahkemelerde Görülmeye Başlanması Hâli (CMK m. 16/2)
Bağlantılı davalar farklı mahkemelerde görülmeye başlanmışsa birleştirme için iki ek koşul aranmaktadır: Cumhuriyet savcılarının istemlerinin uygun olması ve mahkemeler arasında uyuşma (muvafakat) sağlanması.
Muvafakat şartı uygulamada son derece kritik bir işlev görmektedir. Bir mahkemenin diğerinden muvafakat almaksızın resen verdiği birleştirme kararı hukuka aykırıdır ve bozma nedeni oluşturmaktadır. Yargıtay 4. Ceza Dairesi’nin 2018/7976 E., 2019/1025 K. ve Yargıtay 5. Ceza Dairesi’nin 2021/5535 E., 2021/4553 K. sayılı kararlarında muvafakat alınmadan yapılan birleştirmenin usule aykırılık oluşturduğu kararlılıkla hükme bağlanmıştır.
Kanun davaların tamamının veya yalnızca bir kısmının birleştirilmesine de olanak tanımaktadır. Hangi davaların birleştirileceği birleştirmeden beklenen yararın kapsamına göre belirlenmektedir. Birleştirmenin yapılacağı mahkemenin tespiti de önemli bir usul meselesidir; mahkemeler anlaştığı takdirde davalar bu mahkemelerden birinde toplanır, tek taraflı kararla yetki belirlenemez. Yargıtay 10. Ceza Dairesi’nin 2019/1985 E., 2019/3919 K. sayılı kararı bu ilkeyi somutlaştırmaktadır.
2026 itibarıyla güncel Yargıtay içtihadına göre CMK m. 16/2 kapsamındaki muvafakat şartı hem soruşturma hem de kovuşturma evresinde geçerlidir. Savcılık aşamasında birleştirme sağlanmışken kovuşturma aşamasında yeniden ayrılma ve birleştirme gündeme geldiğinde muvafakat prosedürünün yeniden işletilmesi gerekmektedir.
Birleştirme Uyuşmazlığı ve Çözüm Usulü (CMK m. 16/3)
Mahkemeler arasında birleştirme konusunda uyuşma sağlanamadığında uyuşmazlık Cumhuriyet savcısı ya da sanığın istemi üzerine ortak yüksek görevli mahkemeye taşınır. Ortak yüksek görevli mahkeme genellikle Ağır Ceza Mahkemesi ya da ilgili Yargıtay dairesidir; Yargıtay daireleri ile yerel mahkemeler arasındaki uyuşmazlıklarda ise Yargıtay Ceza Genel Kurulu bu rolü üstlenmektedir.
Ortak yüksek görevli mahkemenin görevi yalnızca hangi mahkemenin yetkili olduğunu tespit etmekle sınırlı değildir. Bu mahkeme öncelikle birleştirmeye gerek olup olmadığını esastan incelemekte; bağlantının gerçekten var olup olmadığını ve birleştirmenin yargılama açısından yarar sağlayıp sağlamayacağını değerlendirmektedir. Yargıtay 17. Ceza Dairesi’nin 2019/10172 E., 2019/12539 K. sayılı kararında ortak yüksek görevli mahkemenin salt usul denetimi yapmakla yetinmeyip bağlantının varlığını esastan incelemesi gerektiği vurgulanmıştır.
Ortak yüksek görevli mahkemenin verdiği karar kesindir ve itiraz yolu kapalıdır. Bu kesinlik ilkesi birleştirme konusunun defalarca yargıya taşınmasının önüne geçerek hukuki belirlilik sağlamaktadır. Yargıtay 5. Ceza Dairesi’nin 2023/12475 E., 2024/557 K. sayılı kararında CMK’nın 10. maddesi uyarınca yüksek görevli mahkemece verilen birleştirme veya ayrılma kararlarının kesin olduğu teyit edilmiştir.
Önemli bir usul kuralına dikkat çekmek gerekir: birleştirme uyuşmazlığında talep hakkı yalnızca Cumhuriyet savcısına ve sanığa tanınmıştır. Katılanın (mağdurun) bu hakkı bulunmamakta olup kıyas yoluyla bu hak genişletilemez. Savunma avukatının bu sınırı bilmesi; talep yetkisini isabetli kullanmak ve katılan sıfatıyla hareket eden müvekkiller için farklı strateji geliştirmek açısından zorunludur.
Birleştirilmiş Davaların Ayrılması (CMK m. 16/4)
Birleştirme kararı verilmiş olsa da yargılamanın ilerleyen aşamalarında davaların ayrılması (tefrik) mümkündür. Ayrılma usulü birleştirme usulüyle paralel bir yapıya sahiptir.
Tefrik kararı verilebilecek başlıca hâller şunlardır: birleştirmenin yargılamayı uzatmaya başladığı ve sanığın makul sürede yargılanma hakkını tehdit ettiği durumlar; bazı sanıklar yönünden dosyanın tekemmül etmesi ve diğerlerini beklemenin gereksizleşmesi; birleştirilen davaların birbiri aleyhine sonuçlar doğurduğunun anlaşılması. Yargıtay CGK’nın 2018/389 E., 2018/420 K. sayılı kararında birleştirmenin makul sürede yargılanma hakkını ihlal edebileceği ya da kişisel suçlarla görev suçları arasındaki bağlantının zorunlu birleştirmeyi gerektirmediği hâllerde tefrik kararı verilebileceği hükme bağlanmıştır.
Karara bağlanmış ve sonuçlanmış bir dosyanın derdest bir dosyayla birleştirilmesi mümkün değildir. Yargıtay 11. Ceza Dairesi’nin 2024/13 E., 2024/10815 K. ve Yargıtay 6. Ceza Dairesi’nin 2024/5102 E., 2025/105 K. sayılı kararlarında kesinleşmiş dosyanın derdest dosyayla birleştirilme olanağının fiilen ortadan kalktığı teyit edilmiştir. Bu sınırın bilinmesi; hem birleştirme taleplerinin zamanlamasını hem de tefrik stratejisini doğrudan etkileyen pratik bir araç niteliği taşımakta; özellikle çok sanıklı davalarda bazı sanıklar yönünden erken hüküm kurulmasını sağlamaya yönelik tefrik taleplerinin zamanında ileri sürülmesini zorunlu kılmaktadır.
Bağlantı Nedeniyle Görev ve Yetkide Meydana Gelen Değişiklikler
CMK’nın 16. maddesi eş görevli mahkemeler arasındaki yer yönünden yetki sorununu çözmektedir. Bağlantılı davaların farklı görev derecesindeki mahkemelere ait olması durumunda ise CMK’nın 9. maddesi gereği davalar her hâlükârda yüksek görevli mahkemede birleştirilir. Alt mahkemeye yetki devri mümkün değildir.
Bu ayrım uygulamada kritik önem taşımaktadır. Biri Asliye Ceza diğeri Ağır Ceza Mahkemesi’nin görevine giren iki bağlantılı dava söz konusu olduğunda birleştirme Ağır Ceza Mahkemesi’nde yapılacaktır. CMK’nın 16. maddesindeki “yetkili mahkemelerin herhangi birisinde” ifadesi yalnızca eş görevli mahkemeler için geçerli olup görev farkı varsa mutlak biçimde yüksek görevli mahkemede birleştirme yapılması zorunludur. Bu kuralı yanlış uygulayan mahkeme kararları Yargıtay tarafından bozulmaktadır.
Görev ve yetki değişikliğinin sanık açısından usul sonuçları da belirleyicidir. Yüksek görevli mahkemede yargılanmak; farklı bir yargılama usulüne, farklı temyiz süreçlerine ve bazı durumlarda farklı güvenlik tedbirlerine tabi olmak anlamına gelebilmektedir. Savunma avukatının bu sonuçları müvekkile açıklaması ve birleştirme kararına itiraz gerekip gerekmediğini değerlendirmesi zorunludur.
Bu değerlendirmeyi yaparken şu pratik ölçüt kullanılabilir: birleştirme sonucu davaya bakacak mahkeme değişiyorsa ve bu değişiklik müvekkil aleyhine usul sonuçları doğuruyorsa birleştirmeye karşı duruşma tutanağına itiraz şerhi düşürülmeli ve esas hükümle birlikte istinaf aşamasında bozma gerekçesi olarak ileri sürülmelidir. Birleştirme müvekkil lehine sonuç doğuruyorsa ise aksine strateji izlenerek birleştirme yönünde aktif tutum sergilenmelidir.
Adil Yargılanma Hakkı Bağlamında Değerlendirme
CMK’nın 16. maddesi kapsamındaki birleştirme kararları adil yargılanma hakkı açısından çift yönlü etki doğurabilmektedir. Bir yanda delil bütünlüğünü koruyarak maddi gerçeğe ulaşmayı kolaylaştıran olumlu işlevi; öte yanda dosyanın büyümesine ve yargılamanın uzamasına yol açarak sanığın makul sürede yargılanma hakkını tehdit eden olumsuz boyutu bulunmaktadır.
Anayasa Mahkemesi’nin 18.02.2016 tarihli kararında (B. 2013/7090) usul hükümlerine uygun biçimde gerçekleştirilen birleştirmenin kanuni hâkim güvencesine aykırı olmadığı kabul edilmiştir. Buna karşın hacimli ve ilerlemiş dosyaların birleştirilmesinin yargılamayı uzatarak sanığın makul sürede yargılanma hakkını zedeleyebileceği de göz ardı edilmemelidir. 2026 itibarıyla güncel Yargıtay içtihadına göre bu denge özellikle çok sanıklı ve karmaşık dosyalarda savunma stratejisinin merkezine yerleşmektedir.
Uygulamada en sık karşılaşılan sorunların başında muvafakat alınmadan yapılan birleştirmeler gelmektedir. Karara bağlanmış ve sonuçlanmış bir dosya ile derdest bir dosyanın birleştirilememesi de önemli bir usul kuralı olarak öne çıkmaktadır. Bu iki sorunu duruşma tutanağına yansıtmak ve istinaf/temyiz aşamasında bozma gerekçesi olarak ileri sürmek, savunmanın etkin araçlarından birini oluşturmaktadır.
Savunma Stratejisi Açısından Pratik Değerlendirmeler
CMK’nın 16. maddesi savunma hukukçuları için hem itiraz hem de talep zemini sunmaktadır. Muvafakat alınmaksızın verilen birleştirme kararları usule aykırı olup bozma gerekçesi oluşturmaktadır. Birleştirme yargılamayı uzatıyor ve makul süreyi zedeliyorsa tefrik talebinde bulunulabilir. Eş görevli olmayan mahkemeler arasında alt mahkemede yapılan birleştirmeler hukuka aykırıdır. Sonuçlanmış dosyalarla açık dosyaların birleştirilmesi girişimleri de itiraz konusu yapılabilir.
Öte yandan birleştirme bazen müvekkil lehine de kullanılabilir. Birden fazla dosyası olan sanık için tefrik yerine birleştirme talep etmek zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasını sağlayarak daha elverişli bir ceza sonucu doğurabilir. Bu stratejik değerlendirmenin en kritik noktası zamanlamadır: dosya kesinleştikten sonra birleştirme olanağı ortadan kalktığından talep hakkının kovuşturma aşamasında ve kararlı biçimde kullanılması zorunludur.
Savunma avukatının savunma avukatı olarak CMK’nın 16. maddesi kapsamında dikkat etmesi gereken dört pratik kural şu şekilde sıralanabilir: birleştirme talebinde muvafakat prosedürünün eksiksiz işletilmesini talep etmek; mahkemenin hangi kademe gerekçesiyle birleştirme yaptığını tutanağa yansıtmak; birleştirme uyuşmazlığında talep hakkının katılana değil sanığa ait olduğunu gözetmek; ve sonuçlanmış dosyayla birleştirme girişimini anında itiraz konusu yapmak. Bu dört kuralın herhangi birinin gözden kaçırılması, ilerleyen aşamalarda ciddi usul zararlarına zemin hazırlayabilmektedir.
CMK Madde 16 Hakkında Emsal Yargıtay Kararları
Birleştirme ihtiyaridir; bağlantının varlığı, yargılama yararı ve yasak yokluğu kümülatif aranır. Yargıtay CGK, 2018/389 E., 2018/420 K. sayılı kararında birleştirmenin zorunlu olmadığını, takdire bırakıldığını ve bu üç koşulun birlikte gerçekleşmesinin aranacağını kararlılıkla ortaya koymuştur.
Muvafakat alınmadan yapılan birleştirme usule aykırıdır ve bozma nedenidir. Yargıtay 4. Ceza Dairesi, 2018/7976 E., 2019/1025 K. ve Yargıtay 5. Ceza Dairesi, 2021/5535 E., 2021/4553 K. sayılı kararlarında karşı mahkemenin muvafakatı alınmadan yapılan birleştirmenin usule aykırılık oluşturduğunu hükme bağlamıştır.
Birleştirmenin yapılacağı mahkeme tek taraflı kararla değil mahkemeler arası uyuşmayla belirlenir. Yargıtay 10. Ceza Dairesi, 2019/1985 E., 2019/3919 K. sayılı kararında birleştirme mahkemesinin belirlenmesinde tek taraflı kararın geçersiz olduğunu ve uyuşmanın zorunluluğunu somutlaştırmıştır.
Ortak yüksek görevli mahkeme bağlantının varlığını esastan inceler; salt usul denetimiyle yetinmez. Yargıtay 17. Ceza Dairesi, 2019/10172 E., 2019/12539 K. sayılı kararında ortak yüksek görevli mahkemenin inceleme kapsamını ve bağlantı değerlendirmesinin zorunluluğunu açıkça ortaya koymuştur.
Birleştirme ve ayrılma kararları kesindir; itiraz yolu kapalıdır. Yargıtay 5. Ceza Dairesi, 2023/12475 E., 2024/557 K. sayılı kararında yüksek görevli mahkemece verilen birleştirme veya ayrılma kararlarının kesin olduğunu ve sonradan itiraz yolunun kapalı bulunduğunu teyit etmiştir.
Sonuçlanmış bir dosyanın derdest dosyayla birleştirilmesi mümkün değildir. Yargıtay 11. Ceza Dairesi, 2024/13 E., 2024/10815 K. ve Yargıtay 6. Ceza Dairesi, 2024/5102 E., 2025/105 K. sayılı kararlarında kesinleşmiş dosyanın açık dosyayla birleştirme olanağının fiilen ortadan kalktığını ve bu girişimin usule aykırı olduğunu hükme bağlamıştır.
Birleştirme usul ekonomisi ve çelişkili kararların önlenmesi amacıyla yapılır; aşırı birleştirme makul süreyi zedeler. Yargıtay CGK, 2021/330 E., 2022/118 K. sayılı kararında birleştirmenin bu iki amaca hizmet etmesi gerektiğini vurgularken birleştirmenin yargılamayı aşırı uzatacağı durumlarda makul süre ilkesinin birleştirmeye karşı argüman oluşturabileceğini de ortaya koymuştur.
Sıkça Sorulan Sorular
Birden fazla dosyam var; bunları birleştirtebilir miyim?
Evet, CMK’nın 16. maddesi kapsamında bağlantılı davalar tek bir mahkemede birleştirilebilir. Bunun için öncelikle davalar arasında CMK’nın 8. maddesi anlamında bağlantı bulunması, yargılama yararının var olması ve birleştirme yasağının bulunmaması gerekir. Sanık sıfatını taşıyan kişi birleştirme talebinde bulunabilir; ancak kesinleşmiş dosyanın derdest dosyayla birleştirilmesi artık mümkün olmadığından talebin kovuşturma aşamasında zamanında yapılması kritiktir.
Mahkeme muvafakatimi almadan birleştirme kararı verirse ne yapabilirim?
CMK’nın 16/2. maddesi uyarınca muvafakat şartı zorunludur; bu şart yerine getirilmeden verilen birleştirme kararı usule aykırıdır. Bu durumun duruşma tutanağına geçirilmesi ve istinaf ile temyiz aşamasında bozma gerekçesi olarak ileri sürülmesi gerekmektedir. Birleştirme ve ayrılma kararlarına karşı doğrudan itiraz yolu kapalı olmakla birlikte esas hükümle birlikte denetim her zaman mümkündür.
Hangi mahkemede birleştirme yapılacağına kim karar verir?
Birleştirmenin yapılacağı mahkeme mahkemeler arası muvafakatla belirlenir; tek taraflı kararla yetki belirlenemez. Mahkemeler uyuşma sağlayamazsa Cumhuriyet savcısı ya da sanığın istemi üzerine ortak yüksek görevli mahkeme kararı kesin olarak verir. Bu kararın ardından yetki meselesi bir daha tartışmaya açılamaz.
Birleştirme zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasını sağlar mı?
Evet. Ayrı dosyalarda görülen eylemler arasında TCK’nın 43. maddesi kapsamında zincirleme suç ilişkisi varsa davaların birleştirilmesi bu hükmün uygulanmasını mümkün kılmaktadır. Zincirleme suç indirimi tek dosyada ve bir arada değerlendirme gerektirdiğinden birleştirme talebi, ceza miktarını doğrudan etkileyen stratejik bir araç işlevi görmektedir.
Bağlantılı davalar farklı görevli mahkemelerden birine aitse ne olur?
CMK’nın 9. maddesi uyarınca görev farkı varsa birleştirme her hâlükârda yüksek görevli mahkemede yapılır. CMK’nın 16. maddesindeki “yetkili mahkemelerden herhangi birinde” ifadesi yalnızca eş görevli mahkemeler için geçerlidir. Alt mahkemede yapılan birleştirme Yargıtay tarafından bozulmaktadır; bu nedenle görev farklılığının birleştirme sürecinin başında saptanması zorunludur.
Katılan (mağdur) birleştirme uyuşmazlığında talepte bulunabilir mi?
Hayır. CMK’nın 16/3. maddesi kapsamında ortak yüksek görevli mahkemeye başvuru hakkı yalnızca Cumhuriyet savcısına ve sanığa tanınmıştır. Katılanın bu hakkı bulunmamakta; kıyas yoluyla da bu hak genişletilememektedir. Mağdur sıfatıyla hareket eden müvekkil için savunma avukatının farklı usul araçlarına (katılma beyanı, delil talebi gibi) başvurması gerekmektedir.
Sonuç
CMK’nın 16. maddesi bağlantılı suçlarda yer yönünden yetki kurallarını esneterek usul ekonomisi ile hüküm birliğini sağlamayı hedefleyen istisnai bir düzenlemedir. Birleştirme mutlak bir zorunluluk değil; bağlantının varlığı, yargılama yararı ve birleştirme yasağının bulunmaması koşullarının kümülatif gerçekleşmesi hâlinde kullanılabilen ihtiyari bir yetkidir. 2026 itibarıyla güncel Yargıtay içtihadına göre muvafakat ve usul kurallarına uyulmaması en sık karşılaşılan bozma nedenidir. Birleştirme ile tefrik kararlarının süreci nasıl şekillendireceğini doğru okumak; zincirleme suç hükümlerinden yararlanmak ya da makul süre ihlalini öne sürmek gibi stratejik avantajları değerlendirmek, etkili bir savunmanın ayrılmaz parçasını oluşturmaktadır. Bu hükmün sistematik konumunu ve Yargıtay içtihadını bir bütün olarak kavramak, bağlantı hukukunun sunduğu tüm savunma araçlarını etkin biçimde kullanabilmenin ön koşuludur.
İletişim & Danışma
Birden fazla dosyanızın bulunduğu ya da bağlantılı suçlar nedeniyle birleştirme veya tefrik süreciyle karşı karşıya olduğunuz durumlarda bu kararların savunmanıza etkisini profesyonel hukuki destek alarak değerlendirmeniz büyük önem taşır. Sarıoğlu & Sefer Hukuk Bürosu olarak CMK’nın 16. maddesi kapsamındaki birleştirme ve tefrik süreçlerinde adil yargılanma hakkınızı etkin biçimde koruyarak müvekkillerimize kapsamlı hukuki destek sunuyoruz. Dosyanızı gizlilik çerçevesinde değerlendirmek için bizimle iletişime geçebilirsiniz.
📍 Adres: Osmaniye, İsmail Erez Blv No: 9/2, 34146 Bakırköy/İstanbul
📞 Telefon: 0539 676 32 75
📧 E-posta: bilgi@sarioglusefer.com
🌐 Web: www.sarioglusefer.com
Bu makale, Sarıoğlu & Sefer Hukuk Bürosu adına Av. Fatih SEFER tarafından hazırlanmıştır.