CMK Madde 39, ceza muhakemesinde gün, hafta veya ay olarak belirlenen sürelerin nasıl hesaplanacağını düzenler. Sürenin son gününün tatile rastlaması durumunda hangi tarihte sona ereceğini de belirler.
Sürelerin hesaplanması
Madde 39 – (1) Gün ile belirlenen süreler, tebligatın yapıldığının ertesi günü işlemeye başlar.
(2) Süre, hafta olarak belirlenmiş ise, tebligatın yapıldığı günün, son haftada isim itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer.
(3) Süre, ay olarak belirlenmiş ise tebligatın yapıldığı günün, son ayda sayı itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer. Son bulduğu ayda sayı itibarıyla karşılığı olan gün yoksa; süre, ayın son günü mesai saati bitiminde sona erer.
(4) Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter.
CMK 39. Maddenin Açıklaması
Günle belirlenen sürelerde tebliğ günü hesaba katılmaz; ertesi gün birinci gündür. Ara günlerin tatile rastlaması süreyi kendiliğinden uzatmaz. Ancak son gün tatil ise süre, tatili izleyen ilk iş gününe kadar uzar.
Haftayla belirlenen süre, tebliğ gününün son haftadaki aynı adlı gününde; ayla belirlenen süre ise son aydaki aynı sayılı günde mesai saati sonunda biter. Örneğin 31 Ocak’ta başlayan bir aylık süre, Şubat ayında 31 bulunmadığından Şubat’ın son günü sona erer; bu gün tatilse dördüncü fıkra uygulanır.
Elektronik tebligatta sürenin hesabı için önce 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesine göre tebliğ edilmiş sayılma tarihi belirlenir. Elektronik ortamda yapılan ceza muhakemesi işlemlerinde süre, CMK 38/A’nın dokuzuncu fıkrası uyarınca gün sonunda biter; diğer işlemlerde maddede belirtilen mesai saati kuralı gözetilir. İdari izin günü, sırf bu niteliği nedeniyle resmî tatil sayılmaz.
CMK 39, bir başvuru için kaç günlük, haftalık veya aylık süre öngörüldüğünü belirlemez; bu husus ilgili özel hükümden saptanır. Bu hesaplama, kanun yolu başvurularında müdafi yardımının zamanında kullanılabilmesi bakımından önemlidir.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.
İlgili Yargıtay Kararları
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2025/774, K. 2025/5943, T. 26.05.2025
10. Ceza Dairesi 2025/774 E., 2025/5943 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI: 2024/3190 E., 2024/3106 K.
SUÇ: Uyuşturucu madde ticareti yapma
HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Temyiz istemine konu kararın, sanık müdafiinin elektronik posta adresine 20.11.2024 tarihinde ulaşmakla, 25.11.2024 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı, müdafiin 14.12.2024 tarihinde sunduğu temyiz dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; sanığın ve müdafiinin yokluğunda verilen hükmün müdafiiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerektiğinden, sanığa da gerekçeli kararın 17.12.2024 tarihinde Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla tebliğ edildiği ancak sanığın temyiz isteminde bulunmadığı anlaşılmakla, 19.01.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun’un 2. maddesi ve 01.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7101 sayılı Kanun’un 48. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun, “Elektronik tebligat” başlıklı 7/a. maddesinin ilgili bölümü;
“Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır.”
Şeklinde hükümler içermektedir.
5271 sayılı CMK’nın “Sürelerin hesaplanması” başlıklı 39/2. maddesi; “Süre, hafta olarak belirlenmiş ise, tebligatın yapıldığı günün, son haftada isim itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer” şeklinde, aynı maddenin dördüncü fıkrası ise “Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter” biçiminde düzenlenmiştir. Hafta ile belirlenen sürelerin, tebligatın yapıldığı günün, son haftada isim itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona ereceği hüküm altına alınmıştır.
Sanık müdafiinin elektronik tebligat adresine gönderilen, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 14.11.2024 tarihli ve 2024/3190 Esas, 2024/3106 Karar sayılı kararı, 20.11.2024 tarihinde elektronik posta adresine ulaşmıştır. Bu itibarla 7201 sayılı Kanun’un 7/a maddesinin dördüncü fıkrası gereği bu tarihten beş gün sonra ilgili evrak tebliğ edilmiş sayılacaktır.
Bu açıklamalar doğrultusunda ilgili kararın sanık müdafiine 25.11.2024 tarihinde tebliğ edildiği ve 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde belirtilen 2 haftalık kanunî temyiz süresinin son gününün, tatil gününe rastlamayan 09.12.2024 tarihi olduğu, ancak sanık müdafiinin bu süre geçtikten sonra 14.12.2024 tarihinde sunduğu temyiz dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği, sanığın ise temyiz isteminde bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/1.maddesi uyarınca İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
26.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2023/806, K. 2023/3000, T. 18.09.2023
12. Ceza Dairesi 2023/806 E. , 2023/3000 K.
“İçtihat Metni”
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2016/178 E., 2016/184 K.
SUÇ: Hakaret, tehdit, kişilerin huzur ve sükununu bozma
HÜKÜMLER: Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, bozma
Denizli 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2016 tarihli ve 2016/178 Esas, 2016/184 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun ”sürelerin hesaplanması” başlıklı 39 uncu maddesi şu şekildedir;
”(1) Gün ile belirlenen süreler, tebligatın yapıldığının ertesi günü işlemeye
başlar.
(2) Süre, hafta olarak belirlenmiş ise, tebligatın yapıldığı günün, son haftada isim
itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer.
(3) Süre, ay olarak belirlenmiş ise tebligatın yapıldığı günün, son ayda sayı itibarıyla
karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer. Son bulduğu ayda sayı itibarıyla karşılığı
olan gün yoksa; süre, ayın son günü mesai saati bitiminde sona erer.
(4) Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter.”
2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkındaki Kanun’un 2 inci maddesinin B bendinin birinci kısmı şu şekildedir;
”…Ramazan Bayramı; Arefe günü saat 13.00’ten itibaren 3,5 gündür.
……. ”
Ramazan bayramına ilişkin idari izne yönelik 9 Haziran 2016 tarihli Başbakanlık Genelgesinde hizmetlerin aksamaması açısından gerekli tedbirin alınması ve asgari seviyede personelin bulundurulması kaydıyla 08.07.2016 tarihinin tam gün idari izin günü olarak belirlendiği anlaşılmış ise de, idari izin günlerinin resmi tatil olmaması sebebiyle temyiz süreleri işlemeye devam edecektir.
Sanığın yokluğunda verilip 28.06.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, temyiz süresinin son gününün 05.07.2016 tarihi olduğu, bu tarihin Ramazan Bayramı dolayısıyla resmi tatil gününe denk geldiği, yukarıdaki açıklamalar ışığında temyiz süresinin son gününün 08.07.2016 cuma günü olduğu tespit edilmiştir.
Karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 11.07.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
18.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2016/10092, K. 2016/11056, T. 26.10.2016
17. Ceza Dairesi 2016/10092 E. , 2016/11056 K.
Hırsızlık suçundan sanıklar … ve … hakkında yapılan duruşma sonunda; beraatlerine dair … Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28.03.2012 gün ve 2011/137 Esas 2012/65 Karar sayılı kararının O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine,
Dairemizin 30.03.2016 gün ve 2015/11900 Esas, 2016/4371 Karar sayılı ilamı ile; 1412 sayılı CMUK’nun 310/1. maddesinde öngörülen bir aylık süre geçtikten sonra O Yer Cumhuriyet Savcısı’nın hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, anılan Yasa’nın 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak temyiz isteminin REDDİNE şeklindeki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 12.08.2016 tarih ve 2016-166978 sayılı yazıları ile Dairemizin, bahsi geçen temyiz isteminin reddi kararının kaldırılması ile O yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz istemi üzerine, sanıklar hakkındaki beraat hükümlerinin esastan incelenmesine karar verilmesi yönünde Dairemiz Başkanlığı’na itiraz talebinde bulunulması üzerine, 6352 sayılı Yasa’nın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazla ilgili yeniden değerlendirme yapılmak üzere dosya Daireye gönderilmekle okundu.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
5271 sayılı CMK’nın süreleri belirleyen 39/3 maddesinde süre ay olarak belirlenmişse tebligatın yapıldığı günün son ayda sayı itibarı ile karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona ereceği, 39/4. maddesinde ise son gün bir tatile rastlarsa süre tatilin ertesi günü biter hükmüne yer verildiği, … Asliye Ceza Mahkemesi’nin temyiz edilen 28.03.2012 kararının son temyiz günün 28.04.2012 gününe tekabül ettiği, incelenen takvime göre 28.04.2012 tarihinin Cumartesi olduğu, temyiz süresinin otomatik olarak 30.04.2012 günü mesai saati bitimine kadar uzadığı, Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz tarihinin ise 30.04.2012 günü olduğu, dolayısıyla temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 12.08.2016 tarih ve 2016-166978 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizin 30.03.2016 gün ve 2015/11900 Esas, 2016/4371 Karar sayılı temyiz isteminin reddi kararının KALDIRILMASINA,
O yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yeniden yapılan incelemede;
Dosya içerisinde bulunan 16/06/2011 tarihli “CD Çözümleme Tutanağı” içeriğinden de anlaşılacağı üzere sanıkların birlikte müştekinin cep telefonunun bulunduğu yerden alarak işyerinden uzaklaştıkları anlaşıldığı ve sanıkların atılı suçu işledikleri sabit olduğu halde delillerin takdirinde hataya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
İlgili CMK Şerhleri
CMK Madde 38/A – Elektronik işlemler ve CMK Madde 40 – Eski hâle getirme
Yazar: Avukat Fatih Sefer