CMK Madde 100, tutuklamanın maddi koşullarını, tutuklama nedenlerini, belirli suçlar için öngörülen tutuklama nedeni varsayımını ve tutuklama yasağını düzenler. Tutuklama, bir ceza değil, yargılamanın sağlıklı yürütülmesine yönelik geçici ve istisnai bir koruma tedbiridir.
CMK Madde 100 – Tutuklama nedenleri (kanun metni)
Tutuklama nedenleri
Madde 100 – (1) Kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren somut delillerin ve bir tutuklama nedeninin bulunması halinde, şüpheli veya sanık hakkında tutuklama kararı verilebilir. İşin önemi, verilmesi beklenen ceza veya güvenlik tedbiri ile ölçülü olmaması halinde, tutuklama kararı verilemez.
(2) Aşağıdaki hallerde bir tutuklama nedeni var sayılabilir:
a) Şüpheli veya sanığın kaçması, saklanması veya kaçacağı şüphesini uyandıran somut olgular varsa.
b) Şüpheli veya sanığın davranışları;
1. Delilleri yok etme, gizleme veya değiştirme,
2. Tanık, mağdur veya başkaları üzerinde baskı yapılması girişiminde bulunma,
Hususlarında kuvvetli şüphe oluşturuyorsa.
(3) Aşağıdaki suçların işlendiği hususunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı halinde, tutuklama nedeni var sayılabilir:
a) 26.9.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda yer alan;
1. Soykırım ve insanlığa karşı suçlar (madde 76, 77, 78),
2. (Ek:6/12/2019-7196/58 md.) Göçmen kaçakçılığı ve insan ticareti (madde 79, 80)
3. Kasten öldürme (madde 81, 82, 83),
4.(Ek: 6/12/2006 – 5560/17 md.) Kasten yaralama (madde 86, fıkra 3, bent b, e ve f) ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama (madde 87),
5. İşkence (madde 94, 95)
6. Cinsel saldırı (birinci fıkra hariç, madde 102),
7. Çocukların cinsel istismarı (madde 103),
8.(Ek: 6/12/2006 – 5560/17 md.) Hırsızlık (madde 141, 142) ve yağma (madde 148, 149),
9. Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti (madde 188),
10. Suç işlemek amacıyla örgüt kurma (iki, yedi ve sekizinci fıkralar hariç, madde 220),
11. Devletin Güvenliğine Karşı Suçlar (madde 302, 303, 304, 307, 308),
12. Anayasal Düzene ve Bu Düzenin İşleyişine Karşı Suçlar (madde 309, 310, 311, 312, 313, 314, 315),
b) 10.7.1953 tarihli ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanunda tanımlanan silah kaçakçılığı (madde 12) suçları.
c) 18.6.1999 tarihli ve 4389 sayılı Bankalar Kanununun 22 nci maddesinin (3) ve (4) numaralı fıkralarında tanımlanan zimmet suçu.
d) 10.7.2003 tarihli ve 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda tanımlanan ve hapis cezasını gerektiren suçlar.
e) 21.7.1983 tarihli ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 68 ve 74 üncü maddelerinde tanımlanan suçlar.
f) 31.8.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununun 110 uncu maddesinin dört ve beşinci fıkralarında tanımlanan kasten orman yakma suçları.
g) (Ek: 27/3/2015-6638/14 md.) 6/10/1983 tarihli ve 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanununun 33 üncü maddesinde sayılan suçlar.
h) (Ek: 27/3/2015-6638/14 md.) 12/4/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7 nci maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar.
i) (Ek:12/5/2022-7406/9 md.) Kadına karşı işlenen kasten yaralama suçu.
j) (Ek:12/5/2022-7406/9 md.) Sağlık kurum ve kuruluşlarında görev yapan personele karşı görevleri sırasında veya görevleri dolayısıyla işlenen kasten yaralama suçu.
k) (Ek:10/10/2024-7528/35 md.) Millî Eğitim Bakanlığına bağlı resmî eğitim kurumlarında yönetici, öğretmen, usta öğretici, yabancı uyruklu öğrencilerin eğitimine yönelik Millî Eğitim Bakanlığı tarafından yürütülen projelerde öğretici/öğretmen veya rehber danışman; özel öğretim kurumlarında yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğretici olarak görev yapanlar ile Millî Eğitim Bakanlığına bağlı resmî eğitim kurumları ve özel öğretim kurumlarında ders ücreti karşılığı ders okutanlara ve diğer kamu kurum ve kuruluşlarında görev yapan öğretmenlere karşı görevleri sırasında veya görevleri sebebiyle işlenen kasten yaralama suçu.
(4) (Değişik: 2/7/2012-6352/96 md.) Sadece adlî para cezasını gerektiren suçlarda veya vücut dokunulmazlığına karşı kasten işlenenler hariç olmak üzere hapis cezasının üst sınırı iki yıldan fazla olmayan suçlarda tutuklama kararı verilemez.
Kısa hukuki açıklama
Birlikte aranan koşullar: Tutuklama kararı için kişiye isnat edilen suçu işlediğine ilişkin kuvvetli şüphenin somut delillerle ortaya konulması ve ayrıca kanunda gösterilen bir tutuklama nedeninin bulunması gerekir. Şüphenin kuvveti ile tutuklama nedeninin varlığı birbirinin yerine geçmez; değerlendirme her şüpheli veya sanık için ayrı yapılır.
Kaçma ve delilleri karartma tehlikesi: Kaçma, saklanma veya kaçma şüphesi somut olgularla; delilleri yok etme, gizleme ya da değiştirme veya tanık ve mağdurlar üzerinde baskı girişimi ise kişinin davranışlarından çıkarılabilen kuvvetli şüpheyle temellendirilmelidir. Soyut ihtimaller tek başına yeterli değildir.
Katalog suçlar: Üçüncü fıkrada sayılan suçlarda, suçun işlendiğine dair somut delillere dayalı kuvvetli şüphe bulunması hâlinde tutuklama nedeni var sayılabilir. Bu düzenleme otomatik tutuklama yükümlülüğü doğurmaz. Hâkim, her durumda ölçülülüğü ve daha hafif tedbirlerin yeterli olup olmayacağını ayrıca değerlendirir.
Tutuklama yasağı: Yalnız adli para cezasını gerektiren suçlarda tutuklama kararı verilemez. Hapis cezasının üst sınırı iki yılı aşmayan suçlarda da kural olarak tutuklama yasaktır; ancak vücut dokunulmazlığına karşı kasten işlenen suçlar bu iki yıllık sınır kuralının istisnasıdır. Bu istisna, diğer tutuklama koşullarının aranmayacağı anlamına gelmez.
Ceza Genel Kurulunun 2008 tarihli kararında aktarılan tutuklama yasağının bir yıllık sınırı, sonraki kanun değişiklikleriyle farklılaşmıştır. 6352 sayılı Kanun üst sınırı iki yıla çıkarmış, 6526 sayılı Kanun ilk fıkrada kuvvetli şüphenin somut delillerle gösterilmesi koşulunu açıkça düzenlemiş, 6763 sayılı Kanun ise vücut dokunulmazlığına karşı kasten işlenen suçları iki yıllık sınırın dışında bırakmıştır. Kararın tutuklamanın zorunlu olmaması yönündeki ilkesi ile güncel eşik birbirinden ayrı değerlendirilmelidir.
Ölçülülük ve adli kontrol: CMK 101 gereğince tutuklama kararında kuvvetli suç şüphesine, tutuklama nedenlerine, tedbirin ölçülülüğüne ve adli kontrolün neden yetersiz kalacağına ilişkin deliller somut olgularla açıklanmalıdır. Tutuklama sürecinde hukuki yardım, bu koşullara ilişkin savunmanın ve adli kontrol seçeneklerinin değerlendirilmesi bakımından önem taşır.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.
Seçilmiş Yargıtay kararları
Yargıtay Ceza Genel Kurulu, E. 2008/225, K. 2008/231, T. 16.12.2008
Kararı veren Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu Mahkemesi :Ceza Dairesi Günü : 19.06.2008 Sayısı 36-15 Görevi ihmal suçundan sanık … …’ün beraatına ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince oyçokluğuyla verilen 19.06.2008 gün ve 36-15 sayılı hükmün Yargıtay Cum¬huriyet Savcısı tarafından, sanığın takdir hakkında açık ve orantısız biçimde ve ölçülülük ilkesine uygun olmayan biçimde davrandığı, bunun sonucunda toplumda adalete olan güvenin sarsılmasına ve toplumsal infiale neden olduğu, eylem sonucu adliyenin manevi şahsiyetinin zarar gördüğü ve sanığın görevde kendisine yasal olarak tanınan yetkisini kötüye kullandığından bahisle temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “bozma” istemli 07.10.2008 gün ve 261362 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gön¬derilmekle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.
TÜRK MİLLETİ ADINA CEZA GENEL KURULU KARARI
İzmir Cumhuriyet Savcısı olarak görev yapan sanık … …’ün 11.11.2005 tarihinde nöbetçi olduğu sırada, resmi nikâhlı eşi […]’i bıçakla hayati tehlike geçirecek şekilde yaralamak suçundan mevcutlu olarak getirilen şüpheli […] isimli kişiyi ifadesini almaksızın ve tutuklamaya sevk etmeksizin serbest bırakarak görevi ihmal suçunu işlediği iddiasıyla Adalet Bakanlığınca verilen izne dayalı olarak yapılan soruşturma sonunda, Karşıyaka C.Başsavcılığınca düzenlenen 25.7.2006 gün ve 368 sayılı iddianame üzerine, Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesince 16.10.2006 gün ve 356-751 sayı ile sanık hakkında son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına karar verilmiş ve bu karar kesinleşmiştir.
Yasa yararına bozma yasa yoluna başvurulması üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesi 03.07.2007 gün ve 4526-6317 sayı ile;“…şüpheli hakkında dava açılması kararı verilerek yapılacak yargılama sırasında şüphelinin lehine ve aleyhine tüm delillerin görevli mahke¬mesince tartışılması hukuken isabetli olacaktır…” gerekçesiyle son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına ilişkin kararı bozmuş, Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesi de 23.08.2007 gün ve 317-500 sayı ile; sanık hakkında görevi ihmal suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCY’nın 257/2, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması için son soruşturmanın açılmasına karar vermiştir.
Yargıtay 4. Ceza Dairesince yapılan yargılama sonunda sanığın oyçokluğuyla beraatına karar verilmiş bu karar Yargıtay C.Savcısı tarafından temyiz edilmiştir.
Görüldüğü gibi Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümü gereken uyuşmazlık, olay tarihinde İzmir Adliyesinde nöbetçi C.Savcısı olan sanığın, eşini hayati tehlike geçirecek şekilde yaralama suçu nedeniyle mevcutlu olarak getirilen […] isimli kişinin ifadesini almayarak tutuklamaya sevk etmemesi eyleminin, 5237 sayılı TCY’nın 257/2 mad¬desinde düzenlenen suçu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.
İncelenen dosya içeriğine göre; […] 07.11.2005 tarihinde aralarındaki sorunlar nedeniyle önce eşi […]’i sonra da kendisini bıçakla yaralamıştır. Aynı tarihli alınan geçici adli raporlarda […]’in göğüs ve batına nafiz yaralanması nedeniyle, […]’nun da batına nafiz yaralanması nedeniyle hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandıkları belir¬tilmektedir.
Şüpheli […] tedavisinin tamamlanmasının ardından 11.11.2005 tarihinde nöbetçi C.Savcısı olan sanık … …’ün huzuruna mevcutlu olarak getirilmiş, sanık evrakın üzerine “K.K., hazırlığa kayıt, şüpheli serbest” notunu yazarak kişiyi tutuklamaya sevk etmeden serbest bırakmıştır.
Adli Tıp Kurumu İzmir Şube Müdürlüğünün 16.12.2005 gün ve 3833 sayılı raporunda da geçici rapor doğrultusunda […]’nun yaralanmalarından dolayı hayati tehlike geçirdiği belirtilmektedir.
İzmir C.Başsavcılığının istemi üzerine […] hakkında İzmir 3. Sulh Ceza Mahkemesince 16.12.2005 tarihinde CYY’nın 98. maddesi uyarınca yakalama kararı verilmiş, kişi aynı tarihte yakalanarak tutuklanmıştır. Yine aynı tarihte […] hakkında kamu davası açılmış, yapılan yargılama sonunda İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesince resmi nikâhlı eşini tahrik altında kasten öldürmeye teşebbüs etme suçundan 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş olup bu hüküm Yargıtay 1. Ceza Dairesi tarafından 02.06.2008 gün ve 4688-4628 sayı ile onararak kesinleşmiştir.
31.08.1991 tarihinde birinci sınıfa ayrılan sanığın nöbetçi olduğu 11.11.2005 tarihinde toplam 9 adet mevcutlu evraka baktığı, Emniyet ve Jandarmaya fakslanan toplam 18 adet yazı cevabını hazırladığı anlaşılmaktadır.
Yargılama aşamasında […] talimatla alınan 09.05.2008 tarihli ifadesinde; sanık hakkında yapılacak işlemi devlete bıraktığını ve şikâyetçi olmadığını beyan etmiştir.
Sanık aşamalardaki savunmalarında özetle; olayın eşler arasında meydana gelen ani bir öfke sonucu ortaya çıktığını, şüphelinin olay sırasında kendi kendisini batına nafiz bıçak yarası nedeniyle hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığını, tutuklanması halinde cezaevinde ölebileceği veya kendisini yaraladığı da düşünüldüğünde psikolojik durumu nedeniyle intihar etmesi ihtimali ve cezai ehliyet durumunu da gözeterek serbest bıraktığını, geçici doktor raporunda hayati tehlikeye dair ibare bulunmakta ise de evrakı incelediği sırada bu hususu fark edemediğini, o esnada yapılan çeşitli soruşturmalarla ilgili birçok polis karakolundan telefon gelmekte olduğunu ve bunlara talimatlar verdiğini, 5237 sayılı TCY’nın ve 5271 sayılı CYY’nın yeni yürürlüğe girmesi nedeniyle soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcılarına birçok sorumluluklar yüklendiğini, nüfus artışı ve iş yoğunluğu nedeniyle soruşturma evraklarının sağlıklı bir şekilde incelenmesi ve sonuçlandırılmasının mevcut kadrolar ile yürütülmesinin güçlükler arz ettiğini, bu olayda savcı olarak takdir hakkını kullandığını, görevi kötüye kullanma ya da ihmal kastı olmadığını, herhangi bir zarar meydana gelmediğini beyan etmiştir.
5237 sayılı TCY’nın “Görevi kötüye kullanma” başlıklı 257. maddesinin 2. fıkrası; “Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında, görevinin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme göstererek, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan kamu görevlisi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklindedir.
Türk Dil Kurumunun Türkçe Sözlüğüne göre ihmal; yapmama, savsama anlamına gelmektedir.
Gecikme ise; işin, yapılması gereken zaman geçtikten sonra yapılmasıdır.
Madde metninden de anlaşılacağı üzere kamu görevlisinin, yapmakla görevli olduğu işi yapmaması veya yasaya göre yapılması gereken biçimde yerine getirmemesi ya da geciktirmesi suç sayılmıştır. Bu suç kasten işlenebilen suçlardan olup, oluşması için kamu görevlisinin görevini bilerek ve isteyerek ihmal etmesi veya geciktirmesi gerekir.
Öte yandan CYY’nın “Tutuklama nedenleri” başlıklı 100. maddesinin 1. ve 2. fıkrala¬rında; “(1) Kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren olguların ve bir tutuklama nedeninin bulunması halinde, şüpheli veya sanık hakkında tutuklama kararı verilebilir. İşin önemi, verilme¬si beklenen ceza veya güvenlik tedbiri ile ölçülü olmaması halinde, tutuklama kararı verilemez.
(2) Aşağıdaki hallerde bir tutuklama nedeni var sayılabilir: a) Şüpheli veya sanığın kaçması, saklanması veya kaçacağı şüphesini uyandıran somut olgular varsa.
b) Şüpheli veya sanığın davranışları; 1. Delilleri yok etme, gizleme veya değiştirme, 2. Tanık, mağdur veya başkaları üzerinde baskı yapılması girişiminde bulunma, Hususlarında kuvvetli şüphe oluşturuyorsa.” denildikten sonra 3. fıkrada, “(3) Aşağıdaki suçların işlendiği hususunda kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı halinde, tutuklama nedeni var sayılabilir” şeklinde düzenlemeye yer verilmiş ve katalog halinde bazı suçlar sayılmıştır. Bu fıkranın a-2 bendinde kasten öldürme suçu belirtilmekte olup sonradan 06.12.2006 gün ve 5560 sayılı Yasanın 17. maddesiyle a-3. bend olarak silahla kasten yaralama suçu da eklenmiştir.
Maddenin 5353 sayılı Yasanın 11. maddesiyle değişik 4. fıkrasında ise, “ Sadece adlî para cezasını gerektiren veya hapis cezasının üst sınırı bir yıldan fazla olmayan suçlarda tutuklama kararı verilemez.” hükmü bulunmaktadır.
Soruşturma aşamasında tutuklama kararının Cumhuriyet Savcısının istemi üzerine hâkim tarafından verileceği CYY’nın 101/1. maddesinde belirtilmektedir.
Görüldüğü gibi Ceza Yargılaması Yasamızda tutuklamada zorunluluk yerine hâkimin takdirine dayanan bir sistem getirilmiştir. Bunun sonucu olarak Yasanın 100. maddesinde sayılan bütün koşulların varlığı halinde bile tutuklama kararı verilip verilmemesi hâkimin takdirindedir. İşlenen suçun maddenin 3. fıkrasında sayılan katalog suçlardan olması da bunun istisnasını oluşturmayıp, bu durumda kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı da söz konusu ise tutuklama nedeninin gerçekleştiği kabul edilebilecektir.
Tutuklama konusunda zorunluluk sistemi getirmeyip hâkime somut olaya göre koşulları değerlendirme ve tutuklamaya karar verip vermeme konusunda takdir hakkı tanıyan yasa koyucu maddenin 4. fıkrasında sayılan kapsamdaki suçlarda ise tutuklama yasağı getirmiş bulun¬maktadır.
Yasalarımızda Cumhuriyet Savcılarının soruşturma aşamasında şüphelileri hangi hallerde tutuklamaya sevk edeceklerine ilişkin açık bir düzenleme bulunmamaktadır. Bununla birlikte bu konuda sahip oldukları takdir hakkının yani serbestliğin keyfilik anlamına gelmeyeceği de kuşkusuzdur. Hâkimin tutuklama veya tutuklamama konusunda yapacağı değerlendirmeye benzer şekilde, Cumhuriyet Savcıları da CYY’nın 100. maddesindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğini somut olay açısından gözeterek bunun sonucuna göre tutuklamaya sevk edip etmeme hususunda takdir haklarını kullanacaklardır. Aksinin kabulü halinde bazı suç tiplerinde şüphelilerin mutlaka tutuklamaya sevk edilmeleri gerektiği sonucuna ulaşılır ki bunun yasal dayanağının bulunduğunu ileri sürmek olanaklı değildir.
Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Mağdur […]’in geçici doktor raporundaki hayati tehlikeye dair ibareyi soruşturma evrakını incelediği sırada iş yoğunluğundan fark edemediğini ve olayın eşler arasında meydana gelmesi, şüphelinin eşi olan mağduru yaraladıktan sonra kendisini de bıçakla hayati tehlike geçirecek şekilde yaralaması, bu psikolojik durumu nedeniyle intihar etme ihtimalinin bulunması ve olayın gerçekleşme şekline göre cezai ehliyeti konusunda kuşkunun bulunması hususlarını birlikte değerlendirerek şüpheliyi tutuklamaya sevk etmediğini savunan ve tutuklamaya sevk etme hususunda da yukarıda açıklandığı üzere mutlak zorunluluğu bulunmayan sanığın eyleminde, 5237 sayılı TCY’nın 257. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunun manevi unsuru oluşmamıştır.
Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazının reddiyle Özel Dairenin beraat hükmünün onanmasına karar verilmesi gerekir.
……………………………………………
Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi […]; “Sanık … olay tarihi olan 11.11.2005’de İzmir Adliyesinde nöbetçi C. Savcısı olarak görevlidir.
Olay günü […] isimli kişi nikâhlı eşi olan […]’ü 11 yerinden bıçaklamıştır. Yaralardan ikisi batına ve toraksa nafiz olup, hemopnömotorksa ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olmuştur. Geçici raporda da, yara yerleri belirtilmiş olup, yaşam¬sal tehlike oluşturduğu belirtilmesine rağmen, hazırlık soruşturma evrakı polis tarafından sanık nöbetçi savcıya verildiğinde, sanık C. Savcısı […]’un öldürmeye teşebbüs suçu sanığı […]’in ifadesine başvurma gereği duymadan, gerekçe de belirtmeden, evraka “şüpheli serbest” ibaresini yazıp, […]’in serbest kalmasını sağlamıştır. Nöbet bitiminde evrakı alan diğer C. Savcısı, yaralama suçu sanığı hakkında o yer sulh ceza mahkemesine talepte bulunarak yakalama müzekkeresi çıkartmış, […] ondan sonra yakalanmıştır.
Hazırlık evrakını alan bir başka C. Savcısı […] hakkında eşini öldürmeye teşeb¬büsten dava açmış sonuçta […] isimli kişi yargılandığı İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.10.2006 gün ve 205/308sayılı kararı ile TCK’nun 82/1-d,35,29,62. maddeleri gereğince sonuç olarak 8 sene 1 ay 15 gün hapis cezasına mahkûm olmuştur. İş bu hüküm sadece sanık müdafiince temyiz edilmiş (aleyhe temyiz yok), Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 02.06.2008 gün ve Esas 2007/4688, karar 2008/4628 sayılı kararı ile ‘sanığın ([…]in) mağdura ([…]’e) onbir bıçak darbesi vurduğu, darbelerden ikisinin batına ve toraksa nafiz olup, hemopnömotorksa ve mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olduğu olayda, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, teşebbüs nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 35. mad¬desinin uygulanmasında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır… CMUK’nun 322. maddesi gereğince 53. madde ile ilgili düzeltme yapılarak hükmün ONANMASINA…’ karar vermiş, hüküm aynı tarihte kesinleşmiştir.
CMK’ nun 100 maddesinde tutuklama nedenleri başlığında ‘kuvvetli suç şüphesinin varlığından’ söz edilmektedir. Yani yasa kuvvetli kanıt değil kuvvetli şüphe aramaktadır.
Yine CMK’nun 100/3 de kasten öldürme (81,82,83), silahla işlenmiş yaralama (86/3 bent) ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama (mad 87) suçlarının işlendiği hususunda kuvvetli ŞÜPHE SEBEPLERİNİN VARLIĞI halinde, tutuklama nedeni var sayılabilir denil¬mektedir.
Dosyanın sanığı İzmir gibi adli teşkilatta 1. bölge olan bir yerde 1. sınıfa ayrılmış C. Savcısıdır. Bu kıdem ve tecrübede olan C. Savcısının, mağdure […]’teki geçici rapordaki yaralar, yara yerleri, yine bunların yaşamsal tehlike oluşturduğunu görmesine rağmen hiçbir makul (akla uygun) gerekçe göstermeden, şüpheliyi serbest bırakması, 5237 sayılı TCK’nun 257. maddede yazılı suçu oluşturur; sanık savcının sonradan savunmasında ‘işler çok yoğundu’ demesine rağmen, nöbet günü kendisine sadece 9 (dokuz) adet işin geldiği anlaşılmasına göre iş yoğunluğuna yönelik savunması dayanaktan yoksun kalmaktadır.
Bu tip olaylar halkın yargıya olan güvenini de sarsmaktadır.
Tabiî ki tutuklama ceza değildir. Her olayda şüphelilerin tutuklamaya sevk edileceği diye bir kaide de yoktur. Ancak, tutuklamaya sevk etmemesinde, sevk etmek gibi makul bir gerekçesi olmalıdır.
1. Bölgede görev yapan 1. sınıf C. Savcısının, mesleki tecrübesizliğinden de bah¬sedilemez.
Açıkladığım, nedenlerle suç sübut bulduğu halde, özel dairesine oy çokluğu ile verilen beraat kararının bozulması gerektiğinden, onanmasına ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.” düşüncesiyle, Bir kısım Kurul üyesi de benzer düşüncelerle, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin sanık hakkındaki beraat hükmünün bozulması gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.
SONUÇ: Açıklanan nedenlerle; 1-Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 19.06.2008 gün ve 36-15 sayılı kararının ONANMASINA, 2-Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2008 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki isteme aykırı olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay 16. Ceza Dairesi, E. 2016/5166, K. 2016/7735, T. 30.12.2016
16. Ceza Dairesi 2016/5166 E. , 2016/7735 K.
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.06.2016 tarih ve 2016/231629 sayılı Kanun Yararına Bozma istemi ile;
Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak suçundan tutuklu sanık … hakkında Tosya Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/186 soruşturma sayılı dosyası üzerinden yürütülen soruşturma sırasında tutuklanmasına yönelik Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 02.03.2016 tarihli ve 2016/8 sorgu sayılı kararına yapılan itirazın kabulü ile hukuka aykırı arama kararlarına istinaden elde edilen maddi delillerin hükme esas alınamayacak olması nedeniyle tutuklamaya da dayanak olacak şekilde kullanılamayacağından tutuklama kararının kaldırılmasına ilişkin Kastamonu Sulh Ceza Hakimliğinin 08.03.2016 tarihli ve 2016/304 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.
Dosya kapsamına göre, Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/60 ve 2016/61 değişik iş sayılı kararları ile şüphelinin ev, araç ve işyerlerinde yapılan arama sonucunda elde edilen deliller gözönünde bulundurularak, şüpheli sayısındaki çokluk ve delillerin toplanmasındaki güçlük sebebiyle şüpheli hakkında tutuklama kararı verilmesini müteakiben yapılan itirazın kabulü ile mercii Kastamonu Sulh Ceza Hakimliğinin 08.03.2016 tarihli değişik iş kararıyla tutuklama kararının kaldırılmasına karar vermiş ise de, merciince sadece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 100. maddesinde sayılan tutuklama şartlarının oluşup oluşmadığı hususunda inceleme yapılarak karar verilmesi gerektiği ve hüküm mahkemesi gibi esasa girip delil değerlendirmesi yaparak hukuka aykırı arama kararlarına istinaden elde edilen maddi delillerin hükme esas alınamayacak olması nedeniyle tutuklama kararının kaldırılmasına karar verilemeyeceği, kaldı ki yargılama sırasında delillerin hukuka aykırı olduğunun anlaşılması halinde hükme esas alınıp alınmayacağı hususunun mahkemenin takdirinde olduğu nazara alındığında, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 26.05.2016 gün ve 94660652-105-37-4379-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunmuştur.
TÜRK MİLLETİ ADINA
I-OLAY:
Tosya Cumhuriyet Başsavcılığınca … terör örgütü ile bağlantılı oldukları ve bahsi geçen örgütün faaliyetleri çerçevesinde örgüte mali kaynak sağladıkları iddiası ile yürütülen soruşturma kapsamında 29.02.2016 tarihinde aralarında şüphelinin de bulunduğu kişiler hakkında; 3713, 6415, 2860 sayılı Yasalara muhalefet ve TCK’nın 314/2, 282/1 maddeleri kapsamında işlendiği iddia edilen suçlar nedeni ile şüphelilerin işyerleri, ikametleri, bunların eklentileri ile şüpheli ile eş ve çocuklarının adlarına kayıtlı araçlarda arama yapılması, arama sonrasında işyerlerinde bulunan fatura, muhasebe kayıtlarına ait defterler, diğer belge ve evraklar ile digital olarak da CD, hard disk, flash bellek vb. materyallere elkonulması ile suçun işlendiği iddia edilen çift kayıtların tutulduğu ve usulsüzlüklerde kullanıldığı değerlendirilen bilgisayarlarda, bilgisayar programlarında ve bilgisayar kütüklerinde CMK’nın 134. maddesi kapsamında arama yapılması, bilgisayar kayıtlarından kopya çıkarılması, bu kayıtların çözülerek metin haline getirilmesi, bilgisayar, bilgisayar programları ve bilgisayar kütüklerine şifrenin çözülememesinden dolayı girilememesi veya gizlenmiş bilgilere ulaşılamaması halinde çözümün yapılabilmesi ve gerekli kopyaların alınabilmesi için bu bilgisayarlara el konulması, CMK’nın 116 ve devamı maddeleri ile 127. maddesi gereğince arama ve elkoyma kararı verilmesinin talep edildiği;
Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/60 değişik iş sayılı 29.02.2016 tarihli kararı ile şüphelinin işyeri, ikameti ve eklentilerinde, üzerine kayıtlı olan araçları ile oğlunun üzerine kayıtlı olan araç üzerinde 01.03.2016 tarihinde gündüzleyin saat 08:00 dan itibaren bir defaya mahsus olmak üzere eş zamanlı olarak arama yapılması, arama sonrasında işyerinde bulunan fatura, muhasebe kayıtlarına ait defterler, diğer belge ve evraklar ile dijital olarak da CD, hard disk, flash bellek vb. materyallere elkonulması ile suçun işlendiği iddia edilen çift kayıtların tutulduğu ve usulsüzlüklerde kullanıldığı değerlendirilen bilgisayarlarda, bilgisayar programlarında ve bilgisayar kütüklerinde CMK’nın 134. maddesi kapsamında arama yapılması, bilgisayar kayıtlarından kopya çıkarılması, bu kayıtların çözülerek metin haline getirilmesi, bilgisayar, bilgisayar programları ve bilgisayar kütüklerine şifrenin çözülememesinden dolayı girilememesi veya gizlenmiş bilgilere ulaşılamaması halinde çözümün yapılabilmesi ve gerekli kopyaların alınabilmesi için bu bilgisayarlara el konulması, CMK’nın 116 ve devamı maddeleri ile 127. maddesi gereğince arama ve elkoyma talebinin kabulüne karar verildiği,
01.03.2016 tarihli Tosya Cumhuriyet Başsavcılığının talebi ile şüphelinin ikametinde üç katlı bir binayı komple kullandığı tespit edildiğinden, yeniden binanın tümüne ve eklentilerine yönelik olarak CMK’nın 127 ve 134. maddeleri uyarınca arama ve el koyma kararı verilmesinin talep edildiği,
Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/61 değişik iş sayılı, 01.03.2016 tarihli kararı ile talebin belirtilen ikamet adresine yönelik olarak kabulüne karar verildiği,
01.03.2016 tarihinde şüphelinin ikametinde ve işyerlerinde arama yapılmış; işyeri olan … Kuyumculukta yapılan arama sonucunda içeriğinde himmet şeklinde yazıların bulunduğu ve kolluk, savcılık ve sulh ceza hakimliği ifadelerinde kendisine ait olduğunu belirttiği ajandalara, tutanaklarda belirtilen diğer eşyalar ile birlikte elkonulduğu,
Şüpheli…’nin 01.03.2016 tarihinde yakalandığı, 02.03.2016 tarihinde gözaltı süresinin bir gün uzatılmasına ilgili savcılıkça karar verildiği, müdafii yardımından yararlandırılmak sureti ile 02.03.2016 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığında ifadesinin alındığı,
Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 02.03.2016 tarih 2016/65 değişik iş sayılı kararı ile soruşturma dosyası kapsamı ile ilgili gizlilik kararı verildiği ve müdafiinin dosyayı inceleme yetkisinin kısıtlandığı;
02.03.2016 tarihli Tosya Cumhuriyet Başsavcılığının talebi ile şüphelinin TCK’nın 220/1, 220/2, 220/3 maddeleri uyarınca tutuklanması veya hakkında itiraz hakkı saklı kalmak kaydı ile adli kontrol hükümlerinin uygulanması istemi ile mevcutlu olarak sulh ceza hakimliğine sevk edildiği;
Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 02.03.2016 tarihli 2016/8 değişik iş sayılı sorgusu ile şüpheli hakkında üzerine atılı suçun niteliği, suçun şüpheli tarafından işlendiğine dair kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı, şüphelilerden ele geçirilen ajanda ve klasördeki himmet yazıları ve buna ilişkin rakam ve beyanlar ile mevcut delil durumu, şüphelilerin delil karartma ihtimallerinin bulunması, şüphelilerin beyanları da gözönünde bulundurularak kaçma ihtimallerinin bulunduğu yönünde kanaat hasıl olması, suçun vasıf ve mahiyeti, yasadaki suça ait azami hadler dikkate alınarak şüphelinin TCK’nın 220 ve devamı maddeleri delaleti ile CMK 100 ve devamı maddeleri gereğince tutuklanmasına karar verildiği,
Tutuklama müzekkeresinde sevk maddesi belirtilmediğinden Tosya Cumhuriyet Başsavcılığınca 04.03.2016 tarihli yazı ile 5275 sayılı Yasa hükümleri uyarınca infaz rejiminin belirlenmesi bakımından şüphelinin hangi kanun hükmü uyarınca tutuklandığının bildirilmesinin istenildiği, Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 04.03.2016 tarihli 2016/8 sayılı yazısı ile TCK’nın 220/1 maddesi uyarınca tutuklandığının bildirildiği;
03.03.2016 tarihinde şüpheli müdafiince tutuklama kararına itirazda bulunulduğu;
Yapılan itiraz üzerine Kastamonu Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/304 değişik iş sayılı 08.03.2016 tarihli kararı ile özetle; Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/60 ve 2016/61 değişik iş sayılı kararlarının kopyala yapıştır yöntemi ile yazıldığı, akla, hukuka ve maddi olaya uygun geçerli, yeterli ve genel bir gerekçe gösterilmediği, arama ve elkoyma kararının hüküm kısmında kararın ne olduğu, uygulanan kanun maddeleri, kimler hakkında karar verildiği, hangi zaman dilimini kapsadığı ve nasıl uygulanacağı hususlarının yasaya uygun biçimde belirtilmediği, kararın hukuken geçerli kabul edilemeyeceği bu durumda hukuka aykırı arama kararına istinaden elde edilen maddi delillerin hükme esas alınamayacağından tutuklama kararına da esas alınamayacağı anlaşıldığından bu karara göre hukuka aykırı şekilde elde edilen ajanda ve belge gibi delillerin tutuklama kararına esas alınamayacağı dikkate alınarak diğer hususlar incelenmeksizin sonuca etkili olması nedeni ile itirazın bu yönden kabulü ile hukuka aykırı tutuklama kararının kaldırılmasına karar verildiği, aynı gün şüphelinin tahliye edildiği anlaşılmaktadır.
II-KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI VE HUKUKİ VASIFLANDIRMA:
Uyuşmazlık, tutuklama kararını itirazen inceleyen Sulh Ceza Hakiminin hukuka aykırı olduğunu düşündüğü arama kararlarına istinaden elde edilen maddi delilleri, soruşturma aşamasında tutuklama kararının kaldırılması kararı kapsamında değerlendirip reddetme yetkisinin bulunup bulunmadığına ilişkin ise de, öncelikle anılan kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesine istinaden kanun yararına bozmaya konu olup olamayacağının belirlenmesi gerekmektedir.
Ayrıntıları, 14.11.1977 tarih, 3-2 sayılı içtihadı birleştirme karan ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen istikrar kazanmış kararlarında (03.04.2012 tarih 2011/10-438 – 2012/141 sy. 10.05.2011 tarih 6-80-90 sy. 14.12.2010 tarih 4-210-259 sy. 15.06.2010 tarih 9-117-146 sy. 23.06.2009 tarih 9-30-177 sy. gibi) açıklandığı üzere: 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinde, olağanüstü bir kanun yolu olarak düzenlenen kanun yararına bozma ile; hakim ya da mahkemelerce verilen ve temyiz veya istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar yahut hükümlerdeki gerek maddi gerekse usule ilişkin hukuka aykırılıkların hem ilgilisi hem de toplum açısından giderilmesi ile ülkede uygulama birliğinin sağlanması amaçlanmaktadır. Ancak kesin kararlara karşı kabul edilmesi nedeniyle bu amaçlara hizmet etmeyen, sadece yapılan uygulamanın hatalı olduğunun tespiti ile yetinilmesi sonucunu doğuran hukuka aykırılıkların bu yolla çözülmesinde kanun yararı olmadığı gibi bu uygulama kesin hükmün otoritesini sarsmakla kalmaz, hukukun abesle iştigal etmemek kuralını da yıpratır. Aynı nedenlerle olağan yasa yollarına göre, kapsamının dar ve sınırlı olması, hukuka aykırılığın, davanın özüne ve cezaya esaslı bir şekilde etki etmesi, tüm hukuka aykırılıkların bir defada giderilmesi gerekmektedir.
Hakim ya da mahkeme tarafından değiştirilmesi, geri alınması her zaman mümkün olan kararlarda yasanın aradığı kesinlikten bahsedilemez.
Ciddi boyuta ulaşmayan, maddi meseleye ilişkin olan, hakimin kanaat ve takdir yetkisi kapsamında kalan hususlar ile infaz aşamasında, soruşturma ya da kovuşturma safhasında alınacak bir kararla giderilebilecek nitelikte olanlar gibi başka bir yol ve yöntemle giderilmesi mümkün olan hukuka aykırılıkların kanun yoluna bozma konusu olamayacağı kabul edilmektedir.
Somul olayda, talep konusunu soruşturma aşamasında Sulh Ceza Hakimince verilen bir tahliye kararının oluşturmasına göre; ceza soruşturmasının devam ediyor olması nedeniyle hukuka aykırılıkların olağan süreç içinde giderilmesi imkanının bulunması ve hakimin takdir yetkisi kapsamında kalan tutuklama ve tahliye kararlarının (Aynı mahiyette Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 28.12.1944 tarih 11752/13240 sayılı, 8. Ceza Dairesinin 29.09.1975 tarih 6350/5965 sayılı içtihatları) somut maddi olaya ilişkin olması da gözetildiğinde kanun yararına bozma konusu olamayacağı düşünülebilirse de; anılan kararın; gerek konusunu oluşturan kararlara ilişkin usulsüzlük tespitlerinin gerçeği yansıtmaması, gerek maddi gerçeğe ve hukuka aykırı tespit ve değerlendirmelerle yargılama sürecinde belirsizlik ve gereksiz tartışmalara yol açması, gerekse usulsüz ve gerekçesiz olduğunu kabul ettiği kararların verilme yöntemi ile ilgili kullanılan dil ve üslup itibariyle hukuki varlığını sürdürmesinin, ülkede hukuka olan güven ve itibara yönelen ciddi bir tehdit oluşturması karşısında işin esastan incelenmesi gerekmiştir.
İtiraz mercii olan Kastamonu Sulh Ceza Hakimliği şüpheli hakkındaki tutuklama kararını kaldırırken, arama kararının hukuka aykırı olduğu, elde edilen delillerin hükme esas alınamayacağı gerekçesine dayanmıştır.
İtiraz merciinin, 5271 sayılı CMK’nın 100. maddesinde öngörülen tutuklama sebeplerinin ve bu cümleden olarak kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren somut delillerin mevcudiyetini ve hukuki sıhhatini denetleme yetkisini haiz olduğunda kuşku bulunmamaktadır.
Uyuşmazlık konusu adli aramanın koşullarına ilişkin olması nedeniyle bu müessesenin hukuki yönden değerlendirilmesi gerekmektedir.
Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 29.02.2016 tarih, 2016/60 ve 01.03.2016 tarih, 2016/61 sayılı kararlarla şüpheliye ait kapalı alanlarda arama kararı vermiştir. Ceza Muhakemesinin gayesine erişmesi maksadıyla saklanan sanığın veya delillerin elde edilebilmesi için bir kimsenin meskeninde, etrafı çevrili sair mahallerinde, üzerinde ve eşyasında yapılan araştırma işlemine adli arama denilmektedir. Arama amaçları doğrultusunda “yakalama araması” ve “araştırma araması” olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. Arama kararının verilmesinin ön şartı “makul şüphedir.” Aranan kişinin veya delilin aranacak yerde bulunabileceğini gösteren şüpheye makul şüphe demekteyiz. Ceza Muhakemesi Kanunu 116. maddesinde, 21.02.2014 tarih ve 6526 sayılı Kanunun 9. maddesi ile yapılan değişiklik öncesi, arama kararı için makul şüphe aranmakta iken, bu değişiklikte “somut delile dayalı kuvvetli” şüphe koşulu getirilmiş, aynı madde 02.12.2014 tarih, 6572 sayılı Kanunun 40. maddesi ile tekrar değiştirilerek “makul şüphe” kavramına dönülmüştür. Yasadaki makul şüpheden kast edilen; suçun işlendiğine ilişkin değil aranan kişinin ya da delil olacak eşyanın arama yapılacak yerde bulunacağına dair şüphedir. Suçun işlendiğine ilişkin araştırma yapabilmek için basit şüphe yeterlidir. Makul şüphe belirlenirken hayatın olağan akışına göre somut olaylar karşısında genellikle duyulan şüphe esas alınır. Makul ve orta zekalı çok sayıda insanın somut bir olguyu aynı yönde değerlendirebildikleri durumlarda, değerlendirme bir suça ilişkin ise makul bir şüphe vardır, sonucuna ulaşılacaktır.
Ceza Muhakemesi Kanunundaki adli aramaya ilişkin düzenlemeye göre; suç şüphesi altında bulunan kişiler için arama 117. madde gereğince, şüpheli ve sanık hakkındaki arama ise 116. madde hükümlerine göre verilecektir. Arama kararının hukuka uygunluğunun kabulü için “makul şüphenin” varlığı Hakim tarafından denetlenecek, karar Ceza Muhakemesi Kanununun 119. maddesindeki şekil şartlarına uygun olacaktır.
İtiraz merciinin kararının aksine, somut olayda suç şüphesinin bulunduğu, aranacak mahalde delil elde edilebileceğine dair makul şüphe oluşturacak verilerin olduğuna dair Tosya Sulh Ceza Mahkemesinin takdirinde bir isabetsizlik olmadığı gibi, kararda arama nedenini oluşturan fiil, arama yapılacak yer ve kişi, arama zamanı gibi zorunlu unsurlara yer verildiği görülmektedir.
Delilerin elde edilişi bakımından hukuka uygunluğunun takdiri soruşturma aşamasında mı yoksa kovuşturma sırasında mı yapılacağı sorununun çözümü gereklidir.
“Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular delil olarak kabul edilmez” (Anayasa 38/6. m)
“Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir” (CMK 217/2 m.)
“Deliller ortaya konulduktan sonra, delil, kanuna aykırı elde edilmişse reddolunur.” (CMK 206 m.)
“Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılan veya vekili, Cumhuriyet savcısı, sanık ve müdafii veya kanuni temsilcisi verilir.”( CMK 216/1 m)
“Hakim kararını ancak duruşmaya getirilmiş huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir ”( CMK 217/1 m.)
“Hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller kararın gerekçesinde açıkça gösterir.” (CMK 230/1-b)
Emredici hükümlerinden açıkça anlaşılacağı üzere, delillerin hukuka uygunluğu kural olarak yargılama aşamasında görevli mahkemece tartışılır. Tartışmada adil yargılamada ki “silahların eşitliği” ilkesi doğrultusunda davanın bütün süjeleri yer almalıdır. Hakim delilerin elde ediliş şekli ile hukuka uygun olduğuna kanaat getirdikten sonra serbestçe takdir edecektir.
Soruşturma aşamasında Hakim, koruma tedbirlerine ilişkin verilecek kararlarda, özellikle tutuklama taleplerinde, elde edilen delillerin hukuka uygunluğu ve kuvvetli suç şüphesi oluşturup oluşturmadığını vicdani kanaatine göre serbestçe takdir edebilecektir. Ancak, yargılama yapacak mahkemenin yerine geçerek delilin hukuka uygunluğu hakkında kesin yargı oluşturamaz.
Tosya Sulh Ceza Hakimliğinin 29.02.2016 tarih, 2016/60 ve 01.03.2016 tarih, 2016/61 sayılı arama kararlarında herhangi bir hukuka aykırılık tespit edilmediği gibi esasen 2016/61 sayılı arama kararına istinaden elde edilmiş bir delil de bulunmadığı halde bu karar hakkında da değerlendirme içeren, maddi gerçeğe dayanmayan kabul ve yasal olmayan gerekçe ile verilen hukuka aykırı kararın kanun yararına bozulması gerekmiştir.
III-SONUÇ VE KARAR:
Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.06.2016 tarih, KYB-2016/231629 sayılı kanun yararına bozma talebinin KABULÜ ile Kastamonu Sulh Ceza Hakimliğinin 08.03.2016 tarih, 2016/304 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309/3 maddesi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yazar: Avukat Fatih Sefer