CMK Madde 109, tutuklamanın yerine uygulanabilen adlî kontrol tedbirini, bu tedbir kapsamındaki yükümlülükleri ve bazı özel uygulama koşullarını düzenler. Adlî kontrol, kişinin özgürlüğüne tutuklamadan daha sınırlı müdahaleyle ceza muhakemesinin amacını korumayı hedefler.
CMK Madde 109 – Adlî kontrol
Madde 109 – (1) (Değişik: 2/7/2012-6352/98 md.) Bir suç sebebiyle yürütülen soruşturmada, 100 üncü maddede belirtilen tutuklama sebeplerinin varlığı halinde, şüphelinin tutuklanması yerine adlî kontrol altına alınmasına karar verilebilir.
(2) Kanunda tutuklama yasağı öngörülen hallerde de, adlî kontrole ilişkin hükümler uygulanabilir.
(3) Adlî kontrol, şüphelinin aşağıda gösterilen bir veya birden fazla yükümlülüğe tabi tutulmasını içerir:
a) Yurt dışına çıkamamak.
b) Hâkim tarafından belirlenen yerlere, belirtilen süreler içinde düzenli olarak başvurmak.
c) Hâkimin belirttiği merci veya kişilerin çağrılarına ve gerektiğinde meslekî uğraşlarına ilişkin veya eğitime devam konularındaki kontrol tedbirlerine uymak.
d) Her türlü taşıtları veya bunlardan bazılarını kullanamamak ve gerektiğinde kaleme, makbuz karşılığında sürücü belgesini teslim etmek.
e) Özellikle uyuşturucu, uyarıcı veya uçucu maddeler ile alkol bağımlılığından arınmak amacıyla, hastaneye yatmak dahil, tedavi veya muayene tedbirlerine tâbi olmak ve bunları kabul etmek.
f) Şüphelinin parasal durumu göz önünde bulundurularak, miktarı ve bir defada veya birden çok taksitlerle ödeme süreleri, Cumhuriyet savcısının isteği üzerine hâkimce belirlenecek bir güvence miktarını yatırmak.
g) Silâh bulunduramamak veya taşıyamamak, gerektiğinde sahip olunan silâhları makbuz karşılığında adlî emanete teslim etmek.
h) Cumhuriyet savcısının istemi üzerine hâkim tarafından miktarı ve ödeme süresi belirlenecek parayı suç mağdurunun haklarını güvence altına almak üzere aynî veya kişisel güvenceye bağlamak.
i) Aile yükümlülüklerini yerine getireceğine ve adlî kararlar gereğince ödemeye mahkûm edildiği nafakayı düzenli olarak ödeyeceğine dair güvence vermek.
j) (Ek: 2/7/2012-6352/98 md.) Konutunu terk etmemek.
k) (Ek: 2/7/2012-6352/98 md.) Belirli bir yerleşim bölgesini terk etmemek.
l) (Ek: 2/7/2012-6352/98 md.) Belirlenen yer veya bölgelere gitmemek.
(4) (Ek: 25/5/2005 – 5353/14 md.) (Mülga: 2/7/2012-6352/98 md.) (Yeniden Düzenleme:14/4/2020-7242/15 md.) Maruz kaldığı ağır bir hastalık veya engellilik nedeniyle ceza infaz kurumu koşullarında hayatını yalnız idame ettiremediği 13/12/2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 16 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca tespit edilen şüpheli ile gebe olan veya doğurduğu tarihten itibaren altı ay geçmemiş bulunan kadın şüphelinin tutuklanması yerine adlî kontrol altına alınmasına karar verilebilir. Hakkında mahkûmiyet hükmü verilmiş ve bu hükümle ilgili olarak istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulmuş olması hâlinde, UYAP kayıtlarını incelemek suretiyle hükmü veren ilk derece mahkemesi de adlî kontrol kararı verebilir.
(5) Hâkim veya Cumhuriyet savcısı (d) bendinde belirtilen yükümlülüğün uygulamasında şüphelinin meslekî uğraşılarında araç kullanmasına sürekli veya geçici olarak izin verebilir.
(6) Adlî kontrol altında geçen süre, şahsî hürriyeti sınırlama sebebi sayılarak cezadan mahsup edilemez. Bu hüküm, maddenin üçüncü fıkrasının (e) ve (j) bentlerinde belirtilen hallerde uygulanmaz. (Ek cümle:8/7/2021-7331/15 md.) Ancak, (j) bendinde belirtilen konutunu terk etmemek yükümlülüğü altında geçen her iki gün, cezanın mahsubunda bir gün olarak dikkate alınır.
(7) (Ek: 6/12/2006 – 5560/19 md.) Kanunlarda öngörülen tutukluluk sürelerinin dolması nedeniyle salıverilenler hakkında adlî kontrole ilişkin hükümler uygulanabilir.
Hukuki açıklama
Adlî kontrol, CMK 100’deki tutuklama sebeplerinin varlığı hâlinde tutuklama yerine başvurulabilen bir koruma tedbiridir. Kanunda tutuklama yasağı bulunması adlî kontrolü kendiliğinden dışlamaz. Seçilen yükümlülük somut olayın gerekliliklerine uygun ve ölçülü olmalıdır; birden fazla yükümlülük birlikte uygulanabilir.
Üçüncü fıkrada yurt dışına çıkış yasağı, belirli yerlere düzenli başvuru, taşıt kullanamama, tedavi ve muayene, güvence yatırma, silâh bulunduramama ve taşıyamama, aile yükümlülükleri, konutu veya yerleşim bölgesini terk etmeme ve belirli yerlere gitmeme gibi tedbirler sayılmıştır. Parasal güvence belirlenirken şüphelinin ekonomik durumu gözetilir. Ağır hastalık, engellilik, gebelik ve doğumdan sonraki altı aylık süre bakımından dördüncü fıkradaki özel düzenleme uygulanır.
Adlî kontrol altında geçen süre kural olarak hapis cezasından mahsup edilmez. Tedavi veya muayene yükümlülüğüne ilişkin (e) bendi ile konutu terk etmeme yükümlülüğüne ilişkin (j) bendi bu kuralın istisnasıdır. Konutu terk etmeme tedbiriyle geçirilen her iki gün, cezanın mahsubunda bir gün sayılır.
Tedbir süre bakımından da sınırsız değildir: CMK 110/A, ağır ceza mahkemesinin görevine girmeyen işlerde iki yıllık süre ve zorunlu hâllerde bir yıllık uzatma; ağır ceza mahkemesinin görevine giren işlerde üç yıllık süre ve kanunda belirtilen sınırlarda uzatma öngörür. Bu süreler çocuklar bakımından yarı oranında uygulanır. CMK 110 uyarınca tedbirin gerekliliği en geç dört aylık aralıklarla incelenir; CMK 111 uyarınca kaldırma veya değiştirme istenebilir. Yükümlülüklerin isteyerek yerine getirilmemesi CMK 112 çerçevesinde tutuklama sonucunu doğurabilir.
Adlî kontrol kararının gerekliliğine, yükümlülüklerin kapsamına ve kaldırılması talebine ilişkin ceza muhakemesinde müdafi desteği, tedbirin somut olgular ve ölçülülük ilkesi yönünden değerlendirilmesini içerir.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.
Seçilmiş Yargıtay kararları
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2022/9435, K. 2026/6137, T. 15.06.2026
12. Ceza Dairesi 2022/9435 E., 2026/6137 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI: 2022/954 E., 2022/1871 K.
DAVA: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
HÜKÜM: İstinaf başvurularının esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK’nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK’nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı, tutuklama ve uzun süre uygulanan adli kontrol tedbiri nedeniyle 585.170,00 TL maddi, 1.000.000,00 TL manevi tazminatın 04.05.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin maddi tazminat talebi yönünden reddine, manevi tazminat talebi yönünden kısmen kabulü ile 15.000,00 TL manevi tazminatın 04.05.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, taleplerinin değerlendirilmediğine, maddi tazminat şartlarının oluştuğuna, uzun süre uygulanan adli kontrol tedbiri nedeniyle davacının mağdur olduğuna ve makul oranda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğine, hükmedilen manevi tazminat miktarlarının eksik olduğuna, talep edilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının tamamına hükmedilmesi gerektiğine, ilişkindir.
III. DAVANIN KONUSU
İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/9266 Soruşturma sayılı dosyası kapsamında, davacının "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan 03.05.2017 – 25.08.2017 tarihleri arasında toplam 114 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı yapılan soruşturma sonucunda Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 03.09.2021 tarihli ve 2018/9266 Soruşturma, 2021/7139 Karar nolu kararı ile davacı hakkında atılı suçtan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz edilmemesi üzerine 30.09.2021 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme şerhli kararın davacıya tebliğ edilmediği, kesinleşme tarihinden itibaren gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK’nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, gözaltı ve tutuklama süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, davacının kamu görevlisi iken 09.05.2017 tarihinde görevden uzaklaştırıldığı, 09.04.2019 tarihinde göreve iade edildiği, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE VE KARAR
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1-Adli kontrol koruma tedbiri nedeniyle açılan tazminat davasında, davacının durumunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’na göre değerlendirilmesi gerekmektedir. Zira koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istemini düzenleyen Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141/1. maddesi tazminat ödenmesini kabul ettiği tedbir işlemlerini şu şekilde göstermiştir. Bunlar: a-Yakalama, b- Tutuklama, c- Arama, d- El koyma, e- Kanuni gözaltı süresi içinde hakim önüne çıkarılmama, f- Yakalama veya tutuklama işlemine karşı kanunda öngörülen başvuru imkanlarından yararlandırılmama,
Fıkradaki açık düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, adli kontrol, telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi, gizli soruşturmacı ve teknik araçlarla izleme gibi koruma tedbirleri için tazminat ödenmesi kabul edilmemiştir.
Adli kontrol tedbiri uygulamada genel olarak sıkça başvurulan bu tedbirlerden bir tanesidir. 5271 sayılı CMK’nın 109. ve devamı maddelerinde tutuklama tedbirinin oranlılık (ölçülülük) kriteri çerçevesinde (CMK’nın 101/1. vd) uygulamasını sağlamak amacıyla tutuklama koruma tedbirine alternatif bir koruma tedbiri olarak düzenlenen adli kontrol kurumu ile kişi özgürlüğünün en az şekilde sınırlandırılması yoluyla tutuklamanın sonuçlarına ulaşılması amaçlanmıştır. Kısaca, adli kontrolün amacı tutuklama koruma tedbirinde de genel olarak öngörülen, şüpheli veya sanığın kaçmasını, saklanmasını veya delilleri karartmasını önlemek, tanık ve mağdur veya başkaları üzerinde baskı yapılması girişimine engel olmak ve yargılamanın sağlıklı şekilde yapılmasını sağlamaktır. Tutuklama koruma tedbiri yönünden, başvurulan bu tedbirin ne kadar süreceği konusunda yasada azami bir kısım süreler belirlenmesine karşın, kanunda adli kontrol tedbirinin uygulanması açısından her ne kadar bir üst sınır belirtilmemiş ise de, bir koruma tedbiri olması nedeniyle, adli kontrol tedbiri de geçici olup, bunu haklı kılan şartlar ortadan kalkınca bu tedbirin de kaldırılması gerektiği kuşkusuzdur. Zira burada amaç, kural olarak kişi hürriyetini tam manasıyla sınırlandırmamak suretiyle veya daha geniş bir ifade ile kişinin belirlenen yükümlere uymak kaydıyla toplumsal ve bireysel yaşamını olağan şekilde sürdürmesine olanak sağlanmasıdır.
Davacı hakkında uygulanan adli kontrolün Anayasanın 13. maddesinde öngörülen temel hakların sınırlandırılmasında geçerli olan ölçülülük ilkesinin ihlal edildiği anlaşılmaktadır. Ölçülülük ilkesi, genel bir ilke olup, adli kontrol tedbiri kapsamında yer alan yükümler açısından da geçerli olan bir ilkedir. Adli kontrol kararının verildiği hallerde, tutuklama kararının niteliğine ve somut olayın koşullarına göre; şüpheli veya sanık, birey hak ve özgürlüklerine en az müdahaleyi gerektiren yükümlere ve soruşturma ve kovuşturma konusu suçun niteliğine uygun düşen tedbirlere tabi kılınmalıdır. Kısaca ölçülülük ilkesi, temel hak ve özgürlüklere müdahale söz konusu olduğunda sınırlamada başvurulan aracın, amacı gerçekleştirmeye yetecek ölçüde olmasını gerektirir.
Tüm açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, Alaşehir Sulh Ceza Hâkimliğinin 07.09.2017 tarihli ve 2017/195 Sorgu nolu kararı ile davacı hakkında "Yurt dışına çıkamamak" şeklinde adli kontrol yükümlülüğü uygulandığı, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 16.08.2021 tarihli ve 2018/9266 Sayılı kararı ile davacı hakkında uygulanan adli kontrol yükümlülüğünün resen kaldırılmasına karar verildiği, davacı hakkında (1439 gün) 3 yıl 11[…] gün süre ile uygulanan "Yurt dışına çıkamamak" şeklindeki adli kontrol yükümlülüğünden dolayı davacının manevi olarak zarar gördüğü ve görmesi hayatın olağan akışına göre, tartışmasız ve aşikardır. Davacı hakkında uygulanan adli kontrol tedbiri nedeniyle oluştuğu anlaşılan zararın CMK’nın 141/1. maddesi kapsamında açıkça lafzi olarak belirtilmediği, ancak 18.06.2014 tarih ve 6546 sayılı Kanunun 70. maddesiyle CMK’nın 141. maddesine eklenen 3. fıkradaki "Birinci fıkrada yazan hâller dışında, suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, davacı hakkında uzun süre uygulanan adli kontrol tedbiri açısından tutuklama ile serbest bırakma arasında düşünülen ve serbest bırakmanın oluşturabileceği zararları gidermek için uygulanan adli kontrolün bir aşamadan sonra seyahat özgürlüğünün sınırlandırıldığı, bu sınırlama ile kişi özgürlüğünün kısıtlanması olan tutuklama ile arasında bir derece ve yoğunluk farkı olduğu, davacıya uygulanan tedbirin seyahat özgürlüğünü kısıtlama tedbirini aştığı ve davacıyı özgürlükten yoksun bıraktığı, oranlılık ilkesinin ihlal edildiği, kanun ile belirlenen amacın dışına çıkıldığı ve uygulanan tedbirin ölçüsüz hale geldiğinin anlaşılması karşısında, davacı hakkında uygulanan adli kontrol tedbiri nedeniyle davacı yararına (hak ve nesafet ilkelerine uygun) makul oranda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davacı lehine manevi tazminata hükmedilmemesi,
2-Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına ve tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltında ve tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması,
Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 06.07.2022 tarihli ve 2022/954 Esas, 2022/1871 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/2-b maddesi uyarınca Alaşehir. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
15.06.2026 tarihinde karar verildi.
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2019/2702, K. 2025/2072, T. 03.03.2025
10. Ceza Dairesi 2019/2702 E., 2025/2072 K.
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2014/240 E., 2015/11 K.
SUÇ: Uyuşturucu madde ticareti yapma
HÜKÜM: Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düzeltilerek onama
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanığın savunmasının aksine, hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan temyiz incelemesine konu dosyadan kovuşturması yapılan …’in, kovuşturma aşamasında döndüğü kolluktaki müdafiisiz beyanının 5271 sayılı CMK’nın 148/4. maddesi uyarınca hükme esas alınamayacağı, …’in soruşturma aşamasındaki beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan mahkûmiyetine yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığın "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, Tebliğname’ye aykırı olarak, hükmün BOZULMASINA,
Bozma nedenine göre, sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 109/3-a maddesi gereğince "Yurt Dışına Çıkış Yasağı" ve CMK’nın 109/3-b maddesi gereğince "Her Haftanın Cuma Günü Mesai Bitimine Kadar İkametgah Emniyet Karakoluna Gidip İmza Atması" şeklinde verilen adli kontrol tedbirinin KALDIRILMASINA, bu konuda ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
03.03.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2011/26269, K. 2011/17125, T. 13.12.2011
(Kapatılan)15. Ceza Dairesi 2011/26269 E. , 2011/17125 K.
"İçtihat Metni"
Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık …’in, 3167 sayılı Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin korunması Hakkında Kanun’un 16/1. maddesi gereğince 25.000,00 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 tarihli ve 2008/993 esas, 2008/779 sayılı kararının infazı sırasında, 5941 sayılı Çek Kanunu’nun geçici madde 2/1-b hükmü gereğince yapılan taahhüt üzerine ilamın infazının durdurulmasına, hükümlünün tahliyesine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 109/3a maddesi gereğince yurt dışına çıkışının yasaklanmasına ilişkin aynı Mahkemenin 06.01.2010 tarihli ve 2008/993 esas, 2008/779 sayılı ek kararına itirazın reddine dair Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.04.2010 tarihli ve 2010/841 değişik … sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 30.10.2010 gün ve 2010/12642/66772 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2010 gün ve 2010/286894 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede; 5271 sayılı Kanun’un 109.maddesinde düzenlenen adli kontrol müessesesinin soruşturma ve kovuşturma aşamasında tutuklama yerine uygulanabileceği, infaz aşamasında, anılan hüküm uygulanmak suretiyle yurt dışına çıkışının yasaklanması adli kontrol kararı verilmesinin mümkün bulunmadığı gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden Bakırköy 8. Ağır Mahkemesinden itiraz üzerine verilen 30.04.2010 gün 2010/841 D. … sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmek üzere dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
İlgili CMK şerhleri
CMK Madde 100 – Tutuklama nedenleri, CMK Madde 110 – Adlî kontrol kararı ve hükmedecek merciler ve CMK Madde 111 – Adlî kontrol kararının kaldırılması hükümleri, adlî kontrolün uygulanması ve denetlenmesiyle bağlantılıdır.
Yazar: Avukat Fatih Sefer