CMK Madde 141 – Tazminat İstemi ve Koruma Tedbirleri

CMK Madde 141, ceza soruşturması veya kovuşturması sırasında uygulanan belirli koruma tedbirleri nedeniyle Devletten maddi ve manevi tazminat istenebilecek hâlleri düzenler. Düzenleme, yalnız hukuka aykırı yakalama ve tutuklamayı değil; belirli koşullarla arama, elkoyma ve adli kontrol tedbirlerini de kapsar.

CMK Madde 141 – Kanun metni

Madde 141 – (1) Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında;

a) Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen,

b) Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,

c) Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma isteği yerine getirilmeden tutuklanan,

d) Kanuna uygun olarak tutuklandığı hâlde makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmayan ve bu süre içinde hakkında hüküm verilmeyen,

e) Kanuna uygun olarak yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilen,

f) Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan,

g) Yakalama veya tutuklama nedenleri ve haklarındaki suçlamalar kendilerine, yazıyla veya bunun hemen olanaklı bulunmadığı hâllerde sözle açıklanmayan,

h) Yakalanmaları veya tutuklanmaları yakınlarına bildirilmeyen,

i) Hakkındaki arama kararı ölçüsüz bir şekilde gerçekleştirilen,

j) Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen,

k) (Ek: 11/4/2013-6459/17 md.) Yakalama, adli kontrol veya tutuklama işlemine karşı Kanunda öngörülen başvuru imkânlarından yararlandırılmayan,

l) (Ek:2/3/2024-7499/12 md.) Konutunu terk etmemek veya uyuşturucu, uyarıcı veya uçucu maddeler ile alkol bağımlılığından arınmak amacıyla hastaneye yatmak dâhil, tedavi veya muayene tedbirlerine tâbi olmak ve bunları kabul etmek şeklindeki adli kontrol yükümlülükleri uygulandıktan sonra haklarında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilen,

Kişiler, maddî ve manevî her türlü zararlarını, Devletten isteyebilirler.

(2) Birinci fıkranın (e), (f) ve (l) bentlerinde belirtilen kararları veren merciler, ilgiliye tazminat hakları bulunduğunu bildirirler ve bu husus verilen karara geçirilir.

(3) (Ek:18/6/2014-6545/70 md.) Birinci fıkrada yazan hâller dışında, suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir.

(4) (Ek:18/6/2014-6545/70 md.) Devlet, ödediği tazminattan dolayı görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle görevini kötüye kullanan hâkimler ve Cumhuriyet savcılarına bir yıl içinde rücu eder.

CMK 141’in açıklaması

Birinci fıkradaki bentler ayrı tazminat nedenleridir. Hukuka aykırı yakalama ve tutuklama, yasal gözaltı süresinin aşılması, hakların bildirilmemesi veya başvuru yollarından yararlandırılmama yanında ölçüsüz arama ve eşyanın hukuka aykırı biçimde muhafazası ya da geç iadesi de tazminat istemine dayanak olabilir. Yakalama veya tutuklamadan sonra ilgili suç yönünden kovuşturmaya yer olmadığına veya beraate karar verilmesi, 141/1-e bendinde ayrıca düzenlenmiştir; bu bent için tutuklamanın başlangıçta hukuka aykırı olduğunun gösterilmesi şart değildir.

141/1-f bendi, gözaltı ve tutukluluk süresinin mahkûmiyet süresini aşması veya yalnız para cezasını gerektiren suç nedeniyle zorunlu olarak para cezasına hükmedilmesi hâlini kapsar. 7499 sayılı Kanun’la 1 Haziran 2024 tarihinde yürürlüğe giren 141/1-l bendi ise konutu terk etmeme ile maddede gösterilen tedavi veya muayene biçimindeki adli kontrol yükümlülüklerinden sonra verilen kovuşturmaya yer olmadığı veya beraat kararlarını tazminat kapsamına almıştır. Diğer adli kontrol türleri, sırf beraatle sonuçlanmaları nedeniyle bu bent kapsamında sayılmaz.

İstenebilecek maddi zarar ile tedbir arasındaki bağlantı ve zararın tutarı somut delillerle ortaya konulmalıdır. Manevi tazminat değerlendirmesinde tedbirin ağırlığı, süresi ve kişinin uğradığı etkiler dikkate alınır; talep edilen miktar kendiliğinden hüküm altına alınmaz. CMK 144’teki tazminat isteyememe hâlleri de ayrıca değerlendirilir.

CMK 142 uyarınca genel başvuru süresi, karar veya hükmün kesinleştiğinin ilgiliye tebliğinden itibaren üç ay ve her hâlde kesinleşmeyi izleyen bir yıldır. 1 Haziran 2024’ten itibaren 141/1-e, (f) ve (l) bentlerine dayanan istemlerde 6384 sayılı Kanun uyarınca Tazminat Komisyonu görevlidir; diğer bentlere ilişkin istemler kural olarak ağır ceza mahkemesinde incelenir. Birlikte ileri sürülen istemler görev alanlarına göre ayrılır ve Komisyon başvurularında özel usul hükümleri gözetilir. Koruma tedbirlerinden doğan tazminat isteminde hukuki yardım, özellikle tazminat sebebinin doğru belirlenmesi ve başvuru süresinin izlenmesi bakımından önem taşır.

141/2 gereğince (e), (f) ve (l) bentlerindeki kararları veren merciler tazminat hakkını ilgiliye bildirir. Maddenin üçüncü fıkrasında hâkim ve savcıların soruşturma veya kovuşturma işlemlerinden doğan tazminat davalarının Devlete yöneltileceği, dördüncü fıkrasında ise görev gereklerine aykırı davranarak görevini kötüye kullanan hâkim veya savcıya Devletin bir yıl içinde rücu edeceği düzenlenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.

Seçilmiş Yargıtay kararları

Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2019/6051, K. 2021/3961, T. 26.04.2021

12. Ceza Dairesi 2019/6051 E. , 2021/3961 K.

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 141/1-a maddesi ile “Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilenler” için tazminat isteminin kabul edildiği, tazminat talebinin dayanağı olan … 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/221 Esas – sayılı ceza dosyası kapsamında, davacı hakkında taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan 16.04.2014 tarihli yakalama emri düzenlendiği, davacının 24.04.2014 tarihinde yakalanak yargılandığı mahkemece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 101/2. maddesinde düzenlenen tutuklamaya, tutuklamanın devamına veya bu husustaki bir tahliye isteminin reddine ilişkin kararlarda; “kuvvetli suç şüphesini, tutuklama nedenlerinin varlığını, tutuklama tedbirinin ölçülü olduğunu gösteren deliller somut olgularla gerekçelendirilerek açıkça gösterilir” hükmüne ve 3. maddesinde düzenlenen tutuklama istenildiğinde kendisinin seçeceği veya baro tarafından görevlendirilecek bir müdafiin yardımından faydalanır hükmüne aykırı hareket edilerek davacının savunmasının alınmadan tutuklandığı ve 12.05.2014 tarihli celsede davacının müdafii huzurunda savunması alınarak hukuka aykırılığa son verilerek davacının 24.04.2014-12.05.2014 tarirhleri arasında 17 gün kanuna aykırı olarak tutuklu kaldığı görülmekle;

Gerekçeli karar başlığında, ”Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat” olan dava türünün ”kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi” olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Davacının 5.000,00 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 479,40 TL maddi, 500,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin, hükmedilen tazminat miktarının az olduğuna ve sair nedenlere ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 26.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2022/5228, K. 2025/1375, T. 11.02.2025

12. Ceza Dairesi 2022/5228 E., 2025/1375 K.

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI: 2021/ 742 E. 2021/ 999 K.

DAVA: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün oması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK’nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK’nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince, davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 50.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün omasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; mahkemenin hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verdiğine, davacının tutuklandığı suçtan beraat ettiğine bu yüzden davanın kabulü gerektiğine ve saire ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Tazminat talebinin dayanağı olan Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/109 Esas 2020/214 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu ve uyarıcı madde ticareti yapma suçundan 10.12.2019- 17.06.2020 tarihleri arasında 190 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiği, beraat hükmünün 06.10.2020 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulu 5271 sayılı CMK’nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı anlaşılarak yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince; tazminat davasına dayanak Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen beraat kararına ilişkin 10/12/2019 tarihli olay ile ilgili davacı hakkında ayrıca uyuşturucu madde kullanmak suçundan Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 24/02/2020 tarih 2020/5858 soruşturma numaralı, 2020/356 karar numaralı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karar verildiği, hakkında uyuşturucu madde kullanmak suçundan ayrıca işlem yapılan davacı hakkında uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan beraat kararı verilmiş olsa dahi tutuklama ve gözaltı tedbiri nedeni ile 5271 sayılı CMK’nın 141 ve devamı maddeleri ile Yargıtay’ın yerleşik içtihatları gereğince tazminata hükmedilemeyeceği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Davacı vekilinin 04.11.2020 havale tarihli dilekçesi ile davacı müvekkilinin uyuşturucu madde ticareti suçundan 10.12.2019 tarihinde gözaltına alındığını, 13.12.2019-17.06.2020 tarihlerinde tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiğini, müvekkilinin haksız bir şekilde gözaltında ve tutuklu kaldığını belirterek bu nedenle 50.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminata karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Tazminat istemine esas Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/109 Esas 2020/214 Karar sayılı dava dosyasındaki belgelere göre, davacının uyuşturucu madde ticareti suçundan gözaltına alınıp, tutuklandığı, Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13.03.2020 tarih 2019/26750 soruşturma, 2020/ 275 numaralı iddianame ile, TCK’nın 37. maddesi delaletiyle TCK’nın 188/3, 43/1, 54, 63, 53. Maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, kararın kesinleştiği, davacının iddianame düzenlenen soruşturma dosyası için alı idrar örneğinde uyuşturucu maddeye rastlanması nedeniyle davacı hakkında Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 24/02/2020 tarihli 2020/5858 soruşturma 2020/356 karar numaralı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karar verildiği, davacının talebinin 5271 sayılı CMK’nın 141/1-e maddesinde “Kanuna uygun olarak yakalandıktan sonra hakkında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilenler için tazminat” hükmüne dayanması ve davacının tutuklandığı suçtan beraat ettiği, 5271 sayılı CMK’nın 141/1-e maddesindeki koşulların oluştuğunun kabulü gerektiği anlaşılmakla; davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıkla nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/2-a maddesi uyarınca Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2 Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.02.2025 tarihinde karar verildi.

Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2022/4586, K. 2025/8995, T. 17.12.2025

12. Ceza Dairesi 2022/4586 E., 2025/8995 K.

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI: 2021/1050 E., 2021/1400 K.

DAVA: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

DAVATARİHİ: 15.05.2018

HÜKÜM: Düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi, onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK’nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK’nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı, tutukluluk ve el koyma nedeniyle 650.000,00 TL maddi ve 33.000.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek en yüksek oranlı kredi reeskont faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile davacının el konulan silah ve tabancasının beraat kararı neticesinde idareye teslim edilmesi karşısında bunun bir idari işlem olup bu hususta idareden talepte bulunulması gerektiği , davacının 24.08.2016 tarihinde ihraç edildiği, 24.08.2016 tarihi ile 14.09.2016 tarihleri arasındaki maaşının geri alınmasına ilişkin ise 29.10.2016 tarihli resmi gazetede yayınlanan 675 sayılı KHK gereği kendisinden tahsilat yapılmadığı belirlenerek 15.09.2016 ila tahliye tarihi olan 20.06.2017 tarihleri arasında geçen süre için net asgari ücret üzerinden hesaplanan 12.509,82 TL maddi, 33.500,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihi olan 17.07.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince Cumhuriyet savcısı davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının incelenmesi neticesinde maddi tazminata ilişkin faiz başlangıcının 15.09.2016 olarak düzeltilmesi ve değişen vekalet ücreti yönünden hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin reddine davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; maddi tazminat hesaplamasının asgari ücret üzerinden yapılmasının hatalı olduğuna, reeskont faizi işletilmesi gerekirken yasal faiz işletilmesinin hukuka aykırı olduğuna, el konulan silahların müvekkiline iade edilmediğine, hükmedilen manevi tazminatın eksik olduğuna, temmuz 2016 maaşının sehven önden yatırıldığı gerekçesiyle mahsup talebine rağmen icra işlemleri başlatılarak mağdur edildiğine sair nedenlere ilişkindir.

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; maddi ve manevi tazminat miktarlarının hatalı hesaplandığına, hükmolunan tazminatların fahiş olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/2 31[…] /217 karar sayılı ceza dava dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 17.07.2016-20.06.2017 tarihleri arasında toplam 338 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yürütülen yargılama neticesinde 20.12.2017 tarihinde beraatine karar verildiği, beraat kararının 28.12.2017 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme şerhli gerekçeli kararın davacı/sanık müdafiine 15.02.2018 tarihinde tebliğinin yapıldığı; davacı hakkında ayrıca İzmir CBS Terör ve Örgütlü Suçlar Bürosunca Anayasal Düzeni Ortadan kaldırmaya teşebbüs suçundan yürütülen soruşturma neticesinde 22.05.2017 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği, karara karşı yapılan herhangi bir itirazın bulunmadığı; 5271 sayılı CMK’nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılmış davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu edilmediği, Kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Davalı vekilinin temyiz isteminin, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin 28.06.2021 tarihinde tebliğ edilmesinin ardından 02.07.2021 tarihinde yapıldığı ve bu itibarla katılma yoluyla temyiz isteminde bulunulduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki kesinlik sınırı itibariyle ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

1-3713 sayılı Terör Mücadele Kanununa 25.7.2018 tarihinde eklenen tarihli Ek 4. maddedeki “26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlardan mahkûm olanlar ile (İptal ibare: Anayasa Mahkemesi’nin 30/6/2022 tarihli ve E.: 2018/137, K.: 2022/86 sayılı Kararı ile.) Devletin millî güvenliğine karşı faaliyette bulunduğuna karar verilen yapı, oluşum veya gruplara (İptal ibare: Anayasa Mahkemesi’nin 30/6/2022 tarihli ve E.: 2018/137, K.: 2022/86 sayılı Kararı ile.) iltisakı yahut bunlarla irtibatı nedeniyle kamu görevinden çıkarılanların silah ruhsatları iptal edilir, (İptal ibare: Anayasa Mahkemesi’nin 30/6/2022 tarihli ve E.: 2018/137, K.: 2022/86 sayılı Kararı ile.)Müsadere hükümleri saklıdır.

Birinci fıkrada belirtilen sebeplerin ortadan kalkması hâlinde, mülkiyeti kamuya geçirilen silahlar sahibine iade edilir. İadesinin mümkün olmaması hâlinde rayiç değeri tespit edilerek sahibine ödenir.” şeklindedir.

5271 sayılı Kanun’un 141 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi şu şekildedir; “Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen kişiler, maddî ve manevî her türlü zararlarını, Devletten isteyebilirler.” Beraat eden davacının dava dilekçesiyle ruhsatlı silahlarına hukuka aykırı olarak el konulduğu ve kendisine iade edilmediğinden bahisle tazminat talebinde bulunduğu da dikkate alınarak, davacının tazminat davasına konu silahlarına dair yürütülen soruşturma kapsamında el koyma işlemi yapılıp yapılmadığı araştırılarak el koyma işlemi yapıldığının tespiti halinde bu işlemlere ilişkin kararlar temin edilerek, davacının el konulan silahlarının iade edilip edilmediği veya davacıya silah bedellerine ilişkin idarece herhangi bir ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılarak 5271 sayılı Kanunun 141 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendindeki şartların oluşup oluşmadığı karar yerinde tartışılmak suretiyle sonucuna göre silahların el koyma anındaki rayiç bedelinin bilirkişi marifetiyle tespiti ile faiz başlangıç tarihinin de el koyma tarihi olarak belirlenmesi suretiyle maddi tazminat talebi hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/2-b maddesi uyarınca Antalya 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE

17.12.2025 tarihinde karar verildi.

İlgili CMK şerhleri

CMK Madde 142 – Tazminat isteminin koşulları, CMK Madde 143 – Tazminatın geri alınması ve CMK Madde 144 – Tazminat isteyemeyecek kişiler.

Yazar: Avukat Fatih Sefer