CMK Madde 22, hâkimin ceza muhakemesinde görev yapmasının kanunen yasaklandığı hâlleri düzenler. Hâkimin suçtan zarar görmesi, şüpheli, sanık veya mağdurla belirli kişisel ilişkilerinin bulunması yahut aynı davada daha önce başka bir sıfatla görev yapması, tarafsız yargılama güvencesi kapsamında davaya bakmasına engel oluşturur.
Hâkimin davaya bakamayacağı hâller
Madde 22 – (1) Hâkim;
a) Suçtan kendisi zarar görmüşse,
b) Sonradan kalksa bile şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında evlilik, vesayet veya kayyımlık ilişkisi bulunmuşsa,
c) Şüpheli, sanık veya mağdurun kan veya kayın hısımlığından üstsoy veya altsoyundan biri ise,
d) Şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında evlât edinme bağlantısı varsa,
e) Şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında üçüncü derece dahil kan hısımlığı varsa,
f) Evlilik sona ermiş olsa bile, şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında ikinci derece dahil kayın hısımlığı varsa,
g) Aynı davada Cumhuriyet savcılığı, adlî kolluk görevi, şüpheli veya sanık müdafiliği veya mağdur vekilliği yapmışsa,
h) Aynı davada tanık veya bilirkişi sıfatıyla dinlenmişse,
Hâkimlik görevini yapamaz.
CMK Madde 22 Açıklaması
CMK 22’de belirtilen hâller, hâkimin davaya bakmasını doğrudan engelleyen kanuni görev yasaklarıdır. Bu sebepler sınırlı olarak sayılmıştır. Bunlardan birinin bulunması hâlinde hâkimin gerçekten taraflı davrandığının veya kararını kişisel ilişkilerinden etkilenerek verdiğinin ayrıca kanıtlanması gerekmez.
Birinci fıkranın (a) bendindeki yasak, hâkimin yargılamasını yaptığı suçtan bizzat zarar görmesine ilişkindir. Aynı kişinin başka bir suçundan zarar görmesi, tek başına bu bent kapsamında görev yasağı doğurmaz. Ancak olayın özelliklerine göre hâkimin tarafsızlığını şüpheye düşüren bir neden oluşturabilir.
Maddenin (b) ila (f) bentleri, hâkimin şüpheli, sanık veya mağdurla evlilik, vesayet, kayyımlık, evlât edinme ve belirli derecelerde hısımlık ilişkilerinin bulunmasını düzenler. Evlilik, vesayet veya kayyımlık ilişkisinin sonradan sona ermesi görev yasağını kaldırmaz. Kan veya kayın hısımlığından üstsoy ve altsoy ilişkileri, üçüncü derece dahil kan hısımlığı ve evlilik sona erse bile ikinci derece dahil kayın hısımlığı da kanuni yasaklılık kapsamındadır.
Birinci fıkranın (g) bendine göre aynı davada Cumhuriyet savcılığı, adlî kolluk görevi, şüpheli veya sanık müdafiliği ya da mağdur vekilliği yapan kişi, sonradan o davada hâkimlik yapamaz. Örneğin soruşturma sırasında iddianame düzenleyen Cumhuriyet savcısının daha sonra aynı davanın istinaf incelemesine hâkim olarak katılması bu yasağa aykırıdır. Önceki görevin sona ermesi veya kişinin başka bir mahkemeye atanması sonucu değiştirmez.
Birinci fıkranın (h) bendi ise aynı davada tanık veya bilirkişi sıfatıyla dinlenen kişinin hâkim olarak görev yapmasını yasaklar. Bu düzenleme, uyuşmazlık hakkında bilgi veren veya uzman görüşü açıklayan kişinin aynı zamanda yargılama makamı olarak görev almasını önler. Yasak, yalnız nihai hükmün verilmesiyle sınırlı olmayıp aynı davadaki yargısal görevlere katılma bakımından da önem taşır.
CMK 22’deki kanuni yasaklılık ile CMK 24’te düzenlenen hâkimin tarafsızlığını şüpheye düşüren diğer sebepler birbirinden ayrılmalıdır. Kanuni yasaklılık hâlinde hâkim görev yapamaz ve reddi istenebilir. Hâkim yasaklılık nedeniyle çekindiğinde CMK 30/1 uyarınca yetkili merci başka bir hâkimi veya mahkemeyi görevlendirir. Buna karşılık yalnız tarafsızlık şüphesine dayanılarak çekinildiğinde, CMK 30/2 gereğince çekinmenin uygun olup olmadığı merci tarafından değerlendirilir. Hâkimin reddine ilişkin istemlerde CMK 24 ve devamındaki usul hükümleri uygulanır.
Hâkimlik görevini yapmaktan kanun gereğince yasaklanmış hâkimin hükme katılması, CMK 289/1-b kapsamında hukuka kesin aykırılık oluşturur. Bu nedenle ceza yargılamasında hâkimin reddine ilişkin hukuki yardım bakımından, kanuni görev yasağı ile yalnızca tarafsızlık şüphesi doğuran nedenlerin doğru şekilde ayrılması önemlidir.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.
CMK Madde 22 ile İlgili Yargıtay Kararları
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, 21.03.2013, E. 2012/30195, K. 2013/8148
4. Ceza Dairesi 2012/30195 E., 2013/8148 K.
Hakaret suçundan sanık … hakkında, Ankara 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/374 esasına kayden görülen davada, CMK’nın 30/2. maddesi uyarınca mahkeme hakimince verilen çekinme kararının kaldırılmasına ilişkin, merci (ANKARA) 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/04/2012 tarihli ve 2012/143 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından yasa yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/08/2012 gün ve 218595 sayılı istem yazısıyla, Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.
İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, Ankara 12. Sulh Ceza Mahkemesi hakiminin ihbar eden sıfatı bulunduğundan, Ankara 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/374 esasına kayden görülen davada tanık olarak dinlenebileceği gibi sözlerin kendisine hitaben söylenmiş olması nedeniyle tarafsızlığından şüpheye düşülebileceği gözetilmeden, çekinme talebinin kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
I-Olay:
Sanık … hakkında, hakaret suçundan Ankara 12. Sulh Ceza Mahkemesinde görülmekte olan kamu davasının 23/01/2012 tarihli duruşmasında, sanığın sorgusu yapıldıktan sonra, söz almadan yüksek sesle konuştuğu ve kendisini uyaran hakime yönelik olarak “satılmış ülkenin mahkemesi” şeklinde beyanda bulunması üzerine, hakkında tutanak tutularak suç duyurusunda bulunulduğu, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 03/04/2012 tarihli iddianamesi ile kamu görevlisine hakaret suçundan sanık hakkında başka bir mahkemeye kamu davası açıldığı, Ankara 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 24/04/2012 tarihli duruşmasında, mahkemenin ihbarı üzerine sanık hakkında dava açılmış olması ve mahkeme hakiminin de iddianamede ihbar eden olarak gösterilmesi nedeniyle, CMK’nın 30/2. maddesi uyarınca hakimin tarafsızlığından şüpheye düşülebileceğinden çekinme kararı verilerek incelenmek üzere merciye gönderildiği, Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan değerlendirme sonucunda, CMK’nın 30/2. maddesi uyarınca hakimin davadan çekilmesinin uygun olmadığı gerekçesiyle, 26/04/2012 tarih ve 2012/143 değişik iş sayılı kararla çekilme kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.
II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:
Sanık hakkında başka bir mahkemede görülmekte olan, yargılamasını yapan hakime yönelik hakaret davasının, CMK’nın 30/2. maddesi kapsamında çekinme sebebi olarak kabul edilip edilemeyeceğine ilişkindir.
III- Hukuksal Değerlendirme:
Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozma olağanüstü yasa yolunun koşulları ve sonuçları, “kanun yararına bozma” adı ile 5271 sayılı CMK’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir.
5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca, hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini yasal nedenlerini açıklayarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.
Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıklar ile uygulamadaki esaslı yanlışlar ve esasa etkili usul yanılgılarının, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.
Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasa yolunun olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, her türlü hukuka aykırılık iddiası, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hâkimlerin takdir hakkı alanına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar ile mahkemenin takdirine bağlı istekler ve uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvurular, temyiz yasa yolundan farklı olarak yasa yararına bozma konusu yapılamayacağından, bu yolla denetlenemeyecektir.( Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2/29-56 sayılı kararı da bu doğrultudadır.)
Konuya ilişkin yasal mevzuat incelendiğinde; 5271 sayılı Kanun’un “Hakimin davaya bakamayacağı haller” başlıklı 22. maddesinde; “ (1) Hâkim;
a) Suçtan kendisi zarar görmüşse,
b) Sonradan kalksa bile şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında evlilik, vesayet veya kayyımlık ilişkisi bulunmuşsa,
c) Şüpheli, sanık veya mağdurun kan veya kayın hısımlığından üstsoy veya altsoyundan biri ise,
d) Şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında evlât edinme bağlantısı varsa,
e) Şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında üçüncü derece dahil kan hısımlığı varsa,
f) Evlilik sona ermiş olsa bile, şüpheli, sanık veya mağdur ile aralarında ikinci derece dahil kayın hısımlığı varsa,
g) Aynı davada Cumhuriyet savcılığı, adlî kolluk görevi, şüpheli veya sanık müdafiliği veya mağdur vekilliği yapmışsa,
h) Aynı davada tanık veya bilirkişi sıfatıyla dinlenmişse,
Hâkimlik görevini yapamaz.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanunun “Hakimin çekinmesi ve inceleme mercii” başlıklı 30. maddesinde ise; “(1) Hâkim, yasaklılığını gerektiren sebeplere dayanarak çekindiğinde; merci, bir başka hâkimi veya mahkemeyi davaya bakmakla görevlendirir.
(2) Hâkim, tarafsızlığını şüpheye düşürecek sebepler ileri sürerek çekindiğinde, merci çekinmenin uygun olup olmadığına karar verir. Çekinmenin uygun bulunması halinde, davaya bakmakla bir başka hâkim veya mahkeme görevlendirilir.” hükümleri yer almaktadır.
Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay incelendiğinde; Sanık … hakkında, hakaret suçundan Ankara 12. Sulh Ceza Mahkemesinde görülmekte olan kamu davasının 23/01/2012 tarihli duruşmasında, sanığın sorgusu yapıldıktan sonra, söz almadan yüksek sesle konuştuğu ve kendisini uyaran hakime yönelik olarak “satılmış ülkenin mahkemesi” şeklinde beyanda bulunması üzerine, hakkında tutanak tutularak suç duyurusunda bulunulduğu, sanık hakkında bu ihbar nedeniyle kamu görevlisine hakaret suçundan başka bir mahkemeye kamu davası açıldığı, mahkemece bu dava gerekçe gösterilerek, CMK’nın 30/2. maddesi uyarınca hakimin tarafsızlığından şüpheye düşülebileceğinden çekinme kararı verilerek incelenmek üzere merciye gönderildiği ve çekinme kararının merci tarafından uygun bulunmadığı anlaşılmıştır.
Hakimin davaya bakamayacağı hallerin düzenlendiği CMK’nın 22/1-a maddesinde belirtilen “Suçtan kendisi zarar görmüşse,” ibaresinin, hakimin yargılamasını yaptığı suçtan zarar görmesi olduğu, diğer bir mahkemede görülmekte olan suçtan zarar görmesi durumunu kapsamadığı anlaşılmaktadır.
Görüldüğü üzere, hakimin davaya bakamayacağı hallerin düzenlendiği CMK’nın 22. maddesinde sınırlı olarak sayılan hallerin bulunması nedeniyle, davaya bakan hakimin çekinmesi durumunda, CMK’nın 30/1. maddesi uyarınca merciin, bir başka hâkimi veya mahkemeyi davaya bakmakla görevlendirmesi yasal bir zorunluluk olmasına karşın, CMK’nın 30/2. maddesine göre, hâkim, tarafsızlığını şüpheye düşürecek sebepler ileri sürerek çekindiğinde, merci çekinmenin uygun olup olmadığına karar verecek ve çekinmenin uygun bulunması halinde, davaya bakmakla bir başka hâkim veya mahkemeyi görevlendirecektir. Kanun koyucu CMK’nın 30/2. maddesindeki durumda, hakimin çekinmesinin somut olaya uygun olup olmadığını değerlendirerek, karar vermesi için merciye takdir hakkı tanımıştır. Bu takdir hakkı kullanılarak yapılan değerlendirme sonucu verilen kararın, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında kanun yararına bozma yoluyla denetlenmesi hukuka uygun görülmemiştir.
IV- Sonuç ve Karar:
Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, (ANKARA) 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/04/2012 tarih ve 2012/143 değişik iş sayılı kararının, takdire ilişkin olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK’nın 309. maddesi koşullarını taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 21.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, 22.01.2025, E. 2022/33702, K. 2025/2056
3. Ceza Dairesi 2022/33702 E., 2025/2056 K.
İNCELENEN KARARIN;
MAHKEMESİ: Ceza Dairesi
SAYISI: 2021/246 E., 2021/365 K.
İLK DERECE MAHKEMESİ: Ankara 25. Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2017/1058 E., 2020/252 K.
SUÇ: Silahlı terör örgütüne üye olma
HÜKÜM: TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63 ve CMK’nın 283/1 maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;
Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;
Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığı görüldü;
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanık hakkında yürütülen soruşturma aşamasında Ankara Cumhuriyet Savcısı olan (…) sicilli …’in sanık hakkında düzenlenen 2017/200920 soruşturma, 2017/42291 Esas ve 2017/8766 iddianame nolu 06.12.2017 tarihli iddianameyi düzenleyen savcı olduğu, istinaf kanun yolu aşamasında ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin sanık hakkında vermiş olduğu esastan redde yönelik hükmüne katılan daire üyelerinden olduğu anlaşılmakla; Anayasanın 9 uncu ve 36 ncı maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddesinde teminat altına alınan tarafsızlık ve adil yargılanma ilkesinin zorunlu sonucu olarak hakimin davaya bakamayacağı hallerin sayıldığı 5271 sayılı Kanun’un 22 nci maddesinin (g) bendi uyarınca çekinmesi gerektiği gözetilmeden Bölge Adliye Mahkemesi hükmüne katılması suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 22 nci maddesinin (g) bendine muhalefet edilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay 16. Ceza Dairesi, 02.06.2020, E. 2019/11909, K. 2020/2173
16. Ceza Dairesi 2019/11909 E., 2020/2173 K.
İtiraz Eden: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı
İtirazla İlgili Hüküm: Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2018 tarih ve 2017/266 – 2018/32 sayılı; sanık hakkında TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 maddeleri uyarınca mahkumiyet hükmünün esastan reddi
Suç: Silahlı terör örgütüne üye olma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
I-İTİRAZ KONUSU:
Sanık … hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2018 tarih ve 2017/266 – 2018/32 sayılı kararıyla TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmünün esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 22.05.2018 tarih ve 2018/929 – 2018/1272 sayılı kararının temyiz incelemesi neticesinde hükmün onanmasına dair Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 19.02.2019 tarih ve 2018/3488 – 2019/1077 sayılı kararının kaldırılmasına dair Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2019 tarih ve KD – 2019/116930 sayılı yazısı ile itiraz edildiği anlaşılmıştır.
II-İTİRAZ NEDENLERİ:
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2019 tarih ve KD – 2019/116930 sayılı itirazında;
“Hiç bir mahkeme, görev alanına giren bir davaya bakmamazlık edemez ise de; hakimlerin objektifliğinin sağlanması noktasında söz konusu kurala hakimin davadan çekinmesi veya tarafların, hakimi ret etmesi gibi istisnalar geliştirmek suretiyle hakimlerin en üst düzeyde tarafsız kalmaları amaçlanmıştır.
Yasakoyucu hakimin davaya bakamayacağı halleri belirleyen CMK’nın 22. maddenin h bendinde; hakimin aynı davada tanık sıfatıyla dinlenmiş olmasını diğer hallerde olduğu gibi hakimin uyuşmazlığın çözümünde tarafsız kalamayacağını varsayarak yargılama görevini yapamayacağını öngörmüştür. Yasanın bu düzenlemesi uyulması zorunlu bir usul kuralıdır.
İtiraz dilekçesinde açıkladığı gibi şüpheli … hakkında Çorum Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 2016/6717 sayı üzerinden yürütülen soruşturma kapsamında 12.10.2016 tarihinde bilgisine başvurulan … …; yeminli ifadesinde özetle, “… 2014 seçimlerinde … bağımsızlar ile birlikte hareket ediyordu, …” şeklinde beyanda bulunmuş olmasına rağmen …’ın sanık sıfatıyla yargılandığı Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/266 esas sayılı dosyasının 26.07.2017 tarihinde yapılan duruşmasına bu kez heyet başkanı sıfatıyla iştirak edip, sanığın tutukluluk halinin devamına dair verilen karara katıldığı anlaşılmıştır.
Bununla birlikte Yargıtay 16. Ceza Dairesi başka bir kararında; yine Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin aynı tanık … …’in bu kez sanık […] hakkında soruşturma aşamasında tanık sıfatı ile beyanda bulunmasına rağmen yargılamaya hakim olarak iştirak etmesi hususunu CMK’nın 22. maddesine aykırılık olarak değerlendirerek 24.04.2019 tarih ve 2018/3166 esas, 2019/2836 sayılı bozma kararı vermiştir.
Bütün bunlara göre, hükümlü …’ın yargılama sürecinde hakimin objektifliği anlamında uyulması zorunlu CMK’nın 22. maddenin 1-h bendindeki usul kuralı ihlal edildiği kanaatine varılmakla aksi yöndeki yüksek daire kararına sanık lehine itiraz etme ihtiyacı hasıl olmuştur.” şeklinde itiraz nedenlerinin belirtildiği görülmüştür.
III-KARAR:
A-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,
B-Dairemizin 19.02.2019 tarih ve 2018/3488 – 2019/1077 sayılı ONAMA kararının CMK’nın 308/3. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA,
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Soruşturma aşamasında tanık sıfatıyla dinlenen mahkeme başkanı hakim … …’in, ceza davasının görüldüğü Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinde 26.07.2017 tarihli 1. nolu celseye ve 23.10.2017 tarihli bilirkişi inceleme ve teslim tutanağına mahkeme heyetinde başkan sıfatıyla ([…]) yer alarak yargılamaya katılması sebebiyle 5271 sayılı Kanunun CMK’nın 22/1-h maddesi delaletiyle 289/1-b maddesine muhalafet edilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle BOZULMASINA, sanığın tutuklulukta geçirdiği süre, atılı suç için kanun maddelerinde öngörülen ceza miktarı, mevcut delil durumu ve bozma nedeni gözetilerek tutukluluk halinin devamına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yazar: Fatih Sefer