CMK Madde 28, hâkimin reddi istemi üzerine verilen kararların kesinliğini ve başvurulabilecek kanun yollarını düzenler. Ret isteminin kabul edilmesi, kabul edilmemesi ve itiraz merciinin ret kararı birbirinden farklı sonuçlar doğurur.
Ret istemi üzerine verilecek kararlar ve başvurulacak kanun yolları
Madde 28 – (1) Ret isteminin kabulüne ilişkin kararlar kesindir; kabul edilmemesine ilişkin kararlara karşı itiraz yoluna gidilebilir. İtiraz üzerine verilen ret kararı hükümle birlikte incelenir.
Hukuki değerlendirme
Hâkimin reddi isteminin kabulüne ilişkin karar kesindir. Bu karar aleyhine ayrıca itiraz edilemez; CMK 27/4 gereğince davaya bakmak üzere başka bir hâkim veya mahkeme görevlendirilir. Kesinlik, yalnızca ret isteminin kabulü kararına ilişkindir.
Ret istemi kabul edilmezse karara karşı itiraz mümkündür. CMK 268/1 uyarınca, kanunda farklı bir hüküm yoksa ilgilinin kararı öğrendiği günden itibaren iki hafta içinde kararı veren mercie dilekçeyle veya tutanağa geçirilmek üzere zabıt kâtibine beyanda bulunularak itiraz edilir. İtirazı inceleyen merci, ret isteminin reddi kararını sırf kesin sayarak incelemeden kaçınamaz; itirazın esasını değerlendirmelidir.
İtiraz merciinin ret kararının ayrıca itiraz yoluyla yeniden incelenmesi yerine, bu karar hükümle birlikte kanun yolu denetimine tabi tutulur. Bu denetim, hükme karşı istinaf veya temyiz yolunun kanuni şartları içinde yapılır. Hâkimin reddi isteminin kanuna aykırı biçimde reddedilmesine rağmen o hâkimin hükme katılması, koşulları varsa CMK 289/1-c kapsamında hukuka kesin aykırılık oluşturur.
CMK 31’deki ret isteminin geri çevrilmesi kararı, CMK 27 ve 28 kapsamında ret isteminin esastan kabul edilmemesinden farklıdır; geri çevirme kararına karşı da CMK 31/3 uyarınca itiraz yolu açıktır. Hâkimin tarafsızlığına dair somut gerekçelerin ortaya konulması ve ret kararına karşı müdafi yardımıyla itirazın hazırlanması, süre ve kanun yolu ayrımlarının doğru uygulanması bakımından önem taşır.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.
İlgili Yargıtay kararları
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, 20.11.2025, E. 2025/6434, K. 2025/9052
8. Ceza Dairesi 2025/6434 E., 2025/9052 K.
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2025/27 D.İş
SUÇ: İftira
İNCELEME KONUSU
KARAR: Karar verilmesine yer olmadığı
KANUN YARARINA
BOZMA YOLUNA
BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması
Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2012 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 267/1. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.09.2013 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 267/1, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.02.2019 tarihli kararı ile açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasına karar verildiği, sanığın istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 17.01.2023 tarihli kararı ile söz konusu hükmün, ceza infaz kurumunda bulunan sanığın son oturumda hazır bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 196. maddesine aykırı davranılması, uygulamaya göre de, temyiz dilekçesinin onaylı suretinin dosyaya konulmaması ve sanığın, temyiz dilekçesinde Kayseri 1. İdare Mahkemesinin, ilgili duruşmayı yapan heyetine “gerçeğe aykırı duruşma tutanağı” düzenlemek şeklinde fiil isnadında bulunduğu ancak iddianamede bu fiil yönünden bir iddianın bulunmadığı görüldüğü, re’sen takibi gereken iftira suçu yönünden suç duyurusunda bulunulup, kamu davasının açılması durumunda, aralarındaki fiili ve hukuki bağlantı nedeniyle davaların birlikte görülmesi lüzumunun gözetilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verildiği, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2023 tarihli fezlekesi ile sanığın, yargılama sonucu verilen karara karşı sunmuş olduğu 06.12.2020 tarihli temyiz dilekçesinde mahkeme heyetine gerçeğe aykırı olarak duruşma tutanağı düzenlediğinden bahisle dilekçe vermek suretiyle iftirada bulunduğu, ancak 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi kapsamında atılı suçun dava zamanaşımı süresinin dolduğu, soruşturma izni verilmemesi gerektiği kanaatiyle Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne gönderilmesini müteakip Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2024 tarihli kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 267/1, 62[…] . maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verildiği, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin 01.10.2024 tarihli kararı ile sanığın istinaf başvurusu üzerine söz konusu hükmün, sanığın mahkeme heyetine yönelik fiilinden dolayı suç duyurusunda bulunulduğu, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca 18.09.2023 tarihli kararı ile fezleke tanzim edildiği, fezleke akıbetinin beklenmeden hüküm kurulduğundan bahisle bozulmasına karar verildiği, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2024 tarihli kararı ile Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün sanık hakkında soruşturma izni verilmesine dair kararı üzerine sanık hakkında 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 59/1. maddesi uyarınca kovuşturma izni verilmesine karar verildiği, sanığın Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesince 2024/416 Esas nolu dosyasında devam eden yargılamada, Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin başkan ve üyeleri hakkında reddi hakim talebinde bulunduğu, Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.01.2025 tarihli kararı ile mahkeme heyetinin duruşma tutanaklarına yansıyan ya da dosya kapsamında tarafsızlığını şüpheye düşürecek herhangi bir davranışı bulunmadığından reddi hakim talebinin yerinde görülmediği belirtilerek reddi hakim talebinin reddine karar verildiği, sanığın bu karara karşı itirazı üzerine Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.01.2025 tarihli kararı ile Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.01.2025 tarihli kararına yönelik 5271 sayılı Kanun’un 28. maddesi gereğince bu hususta karar verilmesini gerektirecek bir durum bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına kesin olmak üzere karar verildiği belirlenmiştir.
Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309/1. maddesi uyarınca, 20.05.2025 tarihli ve 2025/15723 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.06.2025 tarihli ve KYB-2025/65023 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;
“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 27. maddesinde yer alan “Hâkimin reddi istemine mensup olduğu mahkemece karar verilir. Ancak, reddi istenen hâkim müzakereye katılamaz. Bu nedenle mahkeme teşekkül edemezse bu hususta karar verilmesi; a) Reddi istenen hâkim asliye ceza mahkemesine mensup ise bu mahkemenin yargı çevresi içerisinde bulunan ağır ceza mahkemesine, b) Reddi istenen hâkim ağır ceza mahkemesine mensup ise o yerde ağır ceza mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için (1) numaralı daireye; o yerde ağır ceza mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise, en yakın ağır ceza mahkemesine aittir” ve aynı Kanunun 28. maddesinde yer alan “Ret isteminin kabulüne ilişkin kararlar kesindir; kabul edilmemesine ilişkin kararlara karşı itiraz yoluna gidilebilir. İtiraz üzerine verilen ret kararı hükümle birlikte incelenir.” şeklindeki düzenlenmeler nazara alındığında,
Somut olayda, her ne kadar Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.01.2025 tarihli kararına karşı yapılan itiraz üzerine merciince karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmış ise de, mahkemece reddi hakim talebinin reddine ilişkin verilen anılan kararın itiraza tabi olması karşısında, merciince işin esasına girmek suretiyle itiraz hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE
5271 sayılı Kanun’un “Ret istemi üzerine verilecek kararlar ve başvurulacak kanun yolları” başlıklı 28. maddesinin, inceleme konusu ilgili olan birinci fıkrasında yer alan “Ret isteminin kabulüne ilişkin kararlar kesindir; kabul edilmemesine ilişkin kararlara karşı itiraz yoluna gidilebilir. İtiraz üzerine verilen ret kararı hükümle birlikte incelenir.” şeklinde düzenleme uyarınca reddi hakim talebinin reddine dair Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.01.2025 tarihli ve 2024/1080 Değişik İş sayılı kararına karşı merciince işin esasına girmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.
III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2. Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.01.2025 tarihli ve 2025/27 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
5271 sayılı Kanun’un 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, 23.09.2024, E. 2022/9519, K. 2024/4503
12. Ceza Dairesi 2022/9519 E., 2024/4503 K.
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2022/1043 Değişik İş
SUÇ: Özel hayatın gizliliğini ihlal, şantaj, hakaret
KARAR: Karar verilmesine yer olmadığına dair mercii kararı
KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması
Özel hayatın gizliliğini ihlal, şantaj, hakaret suçlarından sanık … hakkında Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/715 Esasına kayden devam eden yargılama sırasında, katılan vekilinin reddi hakim talebinin reddine dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2022 tarihli ve 2022/2127 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itiraz hakkında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2022 tarihli ve 2022/1043 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.
Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK’nın 309/1. maddesi uyarınca, 30.09.2022 tarihli ve 94660652-105-35-18332-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2022 tarihli ve KYB-2022/12678 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2022 tarihli ve KYB-2022/12678 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 27. maddesinde yeralan “Hâkimin reddi istemine mensup olduğu mahkemece karar verilir. Ancak, reddi istenen hâkim müzakereye katılamaz. Bu nedenle mahkeme teşekkül edemezse bu hususta karar verilmesi;
a) Reddi istenen hâkim asliye ceza mahkemesine mensup ise bu mahkemenin yargı çevresi içerisinde bulunan ağır ceza mahkemesine,
b) Reddi istenen hâkim ağır ceza mahkemesine mensup ise o yerde ağır ceza mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için (1) numaralı daireye; o yerde ağır ceza mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise, en yakın ağır ceza mahkemesine aittir” şeklindeki ve aynı Kanunun 28. maddedeki “Ret isteminin kabulüne ilişkin kararlar kesindir; kabul edilmemesine ilişkin kararlara karşı itiraz yoluna gidilebilir. İtiraz üzerine verilen ret kararı hükümle birlikte incelenir.” şeklindeki düzenlenmeler nazara alındığında, Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin reddi hakim talebinin reddine ilişkin vermiş olduğu 16/05/2022 tarihli kararının itiraza tabi olmasına karşın, müşteki vekili tarafından 29/04/2022 tarihli dilekçe ile Hâkim hakkında reddi hâkim talep ettiği, bahse konu talebin hakimin tarafsız olmadığına ya da ihsas-ı reyde bulunduğuna dair herhangi bir delil bulunmadığı gerekçesiyle reddine dair kararın kesin olarak verildiği, müşteki vekili tarafından bahse konu karara karşı itiraz talebinde bulunması üzerine merciince işin esasına girmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, reddi hakim talebi hakkında verilen kararın kesin nitelikte olduğundan bahisle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
1.5271 sayılı CMK’nın “Ret istemi üzerine verilecek kararlar ve başvurulacak kanun yolları” başlıklı 28 inci maddesinin birinci fıkrası;
“Ret isteminin kabulüne ilişkin kararlar kesindir; kabul edilmemesine ilişkin kararlara karşı itiraz yoluna gidilebilir. İtiraz üzerine verilen ret kararı hükümle birlikte incelenir.” biçiminde düzenlenmiştir.
Yukarıdaki düzenleme uyarınca reddi hakim talebinin reddine dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2022 tarihli ve 2022/2127 Değişik iş sayılı kararına karşı katılan vekilinin itirazının incelenerek karar verilmesi gerekirken merci Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2022 tarihli ve 2022/1043 Değişik iş sayılı kararı ile karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
III. KARAR
1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2.Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2022 tarihli ve 2022/1043 Değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
5271 sayılı CMK’nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
23.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, 05.06.2023, E. 2022/4616, K. 2023/4140
8. Ceza Dairesi 2022/4616 E. , 2023/4140 K.
“İçtihat Metni”
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ:Bilişim sistemindeki verileri bozma yok etme, erişilmez kılma, sisteme veri yerleştirme
HÜKÜM: Mahkumiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 08.05.2014 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında bilişim sistemindeki verileri bozma yok etme, erişilmez kılma, sisteme veri yerleştirme suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.
2.İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi’nin, 04.06.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında; bilişim sistemindeki verileri bozmak veya yok etme suretiyle haksız çıkar sağlama suçundan 1 ay 8 ay hapis ve 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.
3.İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi’nin, 04.06.2015 tarihli kararının sanık ve sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 22.12.2021 tarih, 2019/23603 Esas, 2021/23392 Karar sayılı kararı ile sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün “….sanığın eyleminin TCK’nın 244/2 maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK’nın 244/4 maddesinden hüküm kurulması; kabule göre de; hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde aynı gerekçeyle adli parasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunmasının yasaya aykırı” olduğu gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.
4.Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; sanık hakkında İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi’nin, 17.05.2022 tarihli kararı ile bilişim sistemindeki verileri bozma yok etme, erişilmez kılma, sisteme veri yerleştirme suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A-Sanığın temyiz sebepleri;
1-Atılı suçun sabit olmadığına,
2-Reddi hakim talebine dair üst Mahkeme kararının kendisine tebliğ edilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
B-Sanık müdafiinin temyiz talebi bir nedene dayanmamaktadır.
III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay;sanığın,katılanın sahibi olduğu [şirket adı gizlendi]’ye ait [e-posta adresi gizlendi] e-posta adresine izinsiz giriş yaparak bu adres üzerinden katılanın ihracat yapacağı Kenya’da bulunan [şirket adı gizlendi] isimli firma ile mesajlaşarak, firmaya kendi adına olan Garanti Bankası hesap numarasını verip firmanın gönderdiği 5900 USD ve 80 USD parayı Garanti Bankası’na ait farklı şubelerden çekmek suretiyle bilişim sistemindeki verileri bozma, yok etme, değiştirme suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
IV. GEREKÇE
A-Sanığın 1 nolu temyiz sebebi ile sanık müdafiinin temyiz talebinin değerlendirilmesinde;
Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın suç tarihinde, katılanın sahibi olduğu [şirket adı gizlendi]’ye ait [e-posta adresi gizlendi] e-posta adresine izinsiz giriş yaparak bu adres üzerinden katılanın ihracat yapacağı Kenya’da bulunan [şirket adı gizlendi] isimli firma ile mesajlaşarak, firmaya kendi adına olan Garanti Bankası hesap numarasını verip firmanın gönderdiği 5900 USD ve 80 USD parayı Garanti Bankası’na ait farklı şubelerden çektiğinin Garanti Bankası A.Ş’nin 01.11.2013 tarihli yazı cevabı, para çekme anına ait 21.01.2014 tarihli CD çözüm tutanağı ve [şirket adı gizlendi]’nin 07.10.2013 tarihli dilekçe ekindeki transfer swift mesajıyla anlaşılması karşısında;
Sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilmemiş ve sanığın katılana ait şirketin e-posta hesabına izinsiz girerek Kenya’da bulunan firma ile mesajlaşmak şeklinde gerçekleşen eyleminin katılana ait şirketin kullandığı bilişim sisteminin katılan ve personeli tarafından da aynı anda kullanılmaya devam etmesi nedeniyle erişimi engelleyip, bozmadığı ve bu nedenle sadece bilişim sistemine veri yerleştirmekten ibaret olduğu sabit görülerek sanığın 5237 sayılı Kanun’un 244 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince cezalandırılmasında bir isabetsizlik görülmemiş ve sanığın 1 nolu temyiz sebebi ile sanık müdafiinin temyiz talebi reddedilmiştir.
B-Sanığın 2 nolu temyiz sebebinin değerlendirilmesinde;
Sanığın İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2022/61 Esas sayılı dosyasında hakimin reddi isteminde bulunduğu, dosyanın red hususunun değerlendirilmesi amacıyla itiraz mercii olan İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderildiği, itiraz merciince hakimin reddi talebi dosya üzerinden incelenerek reddine karar verildiği ve bu kararın kesin olduğu,tebliğini gerektirir bir nedenin veya yasal düzenlemenin bulunmadığının anlaşılması karşısında sanığın 2 nolu temyiz sebebi reddedilmiştir.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazları reddedilmiştir.
C-Yargıtay 8. Ceza Dairesi’nin 22.12.2021 tarih, 2019/23603 Esas, 2021/23392 Karar sayılı ilamında sanık hakkında [şirket adı gizlendi] isimli firmaya yönelik nitelikli dolandırıcılık suçundan zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılmasının mümkün olduğu belirtilmesine rağmen gerek dosya içerisinde gerekse UYAP’tan yapılan sorgulamada; Mahkemece herhangi bir suç duyurusu yapılmadığı, 5237 sayılı Kanun’un 279 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu görevlisinin suçu bildirmemesinin suç olarak düzenlendiği dikkate alınarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının f bendi gereğince soruşturma yapılması için İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’na suç duyurusunda bulunulması gerektiği anlaşılmıştır.
V.KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesi’nin, 17.05.2022 tarihli kararına sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve sanık müdafiinin temyiz talebi yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve sanık müdafiinin temyiz taleplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 05.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yazar: Avukat Fatih Sefer