Renk Markası Tescili: Tek Renk, Şartlar ve İspat

Renk markası tescili, belirli bir rengin, kelime veya şekle bağlı olmaksızın, belirli mal veya hizmetlerin hangi işletmeden geldiğini ayırt ettirmesi ve sicilde açık, kesin biçimde gösterilmesi hâlinde mümkündür. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu (SMK) m.4 renkleri marka olabilecek işaretler arasında sayar; ancak özellikle tek rengin tescilinde renk kodu sunulması yeterli değildir. Rengin ilgili tüketiciler tarafından yalnızca süsleme veya ürün özelliği olarak değil, ticari kaynak göstergesi olarak algılandığı ortaya konulmalıdır. Başlangıçta bu niteliği taşımayan renkler bakımından SMK m.5/2 uyarınca başvuru tarihinden önceki kullanım sonucu kazanılmış ayırt ediciliğin ispatı belirleyicidir.

Renk Markası Nedir, Ne Korunur?

Renk markası, rengin kendisinin belirli mal veya hizmetler yönünden bir işletmeye işaret etmesi için tescil edilmek istenmesidir. Bir şirketin kurumsal kimliğinde bir rengi kullanmasıyla o renk üzerinde marka hakkı elde etmesi aynı şey değildir. Marka hukukunda korunan, soyut bir estetik tercih değil, renk ile ticari kaynak arasında ilgili tüketicinin kurduğu ayırt edici bağdır.

SMK m.4 iki koşulu birlikte arar: işaret, bir teşebbüsün mal veya hizmetlerini diğerlerinden ayırt etmeye elverişli olmalı ve sağlanan korumanın konusu sicilden açık ve kesin biçimde anlaşılabilmelidir. Bu şartlar, renk markasının bütün ticaret hayatında o rengin kullanımını yasaklayan sınırsız bir tekel olmadığı anlamına gelir. Koruma, tescilin kapsadığı mal veya hizmetler, işaretin ayırt edicilik gücü ve somut kullanımın niteliği çerçevesinde değerlendirilir.

Renk markası, geleneksel olmayan markalar grubunda yer alır. Marka olarak korunabilecek işaretlerin genel çerçevesi ve sicilde gösterilebilirlik ilkesi ise marka olabilecek işaretler konusunda ayrıca ele alınır. Bu yazının odağı, rengin bağımsız marka olarak tescili ile özellikle tek rengin kullanım sonucu ayırt edici hâle geldiğinin kanıtlanmasıdır.

Tek Renk, Renk Kombinasyonu ve Şekil Markası Ayrımı

Başvurudan önce, gerçekte hangi işaret için koruma istendiği belirlenmelidir. Çünkü aynı renk unsuru üç farklı görünümde yer alabilir ve her görünümün gösterim ile ayırt edicilik incelemesi farklı sonuç doğurabilir.

Sınai Mülkiyet Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik m.7/4 uyarınca, renk veya renklerin sınırları belirli bir şekil, figür, resim ya da kelime içinde kullanılması hâlinde başvuru renk markası olarak değil, aynı maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilir. Örneğin mavi renkli özgün bir logo için alınmış şekil markası tescili, tek başına bütün mavi tonları üzerinde hak sağlamaz.

Renk kombinasyonu bakımından da birden fazla renk kodunu yan yana yazmak yeterli olmayabilir. Korunmak istenen ilişkinin, örneğin renklerin sabit oranlarla ve belirli bir yerleşimle kullanılıp kullanılmayacağının, başvuru örneğinden anlaşılması gerekir. Renklerin hangi düzende birleştiği belirsiz bırakılırsa üçüncü kişiler hangi işaretten kaçınmaları gerektiğini öngöremez. Ürün şeklinin veya ambalaj biçiminin marka olarak korunması ise üç boyutlu marka tescili konusudur.

Renk Kodu ve Sicilde Gösterim Şartı

Renk markası başvurusunda ilk eşik, talep edilen rengin nesnel olarak tanımlanmasıdır. Yönetmelik m.7/4, başvuru formunda renk markası talebinin açıkça belirtilmesini, renk görselinin sunulmasını ve Türk Patent ve Marka Kurumunun (TÜRKPATENT) geçerli kabul ettiği renk kodunun bildirilmesini zorunlu kılar.

TÜRKPATENT’in geleneksel olmayan marka türleri açıklaması, başvuruya konu renkler için Kurumun kabul ettiği Pantone kodlarını esas alan uygulamayı göstermektedir. Bu nedenle yalnızca “koyu yeşil”, “özel turuncu” veya “markamızın mavisi” gibi değişken sözlü tarifler kullanılmamalı; başvuruda hedeflenen renk, kabul edilen standart kod ve karşılık gelen görselle belirlenmelidir.

Renk Kodu Ne Sağlar, Neyi Sağlamaz?

• Sağladığı: Koruma talebine konu rengin tonunu belirginleştirir; sicilin aleniyetine ve üçüncü kişilerin hukuki güvenliğine hizmet eder.
• Sağlamadığı: Rengin tüketici gözünde marka olarak algılandığını, yalnızca bir işletmeye işaret ettiğini veya başvurunun mutlaka tescil edileceğini kanıtlamaz.
• Renk kombinasyonunda ek ihtiyaç: Kodlanan renklerin sabit birlikteliğinin ve korunan dizilişin nesnel biçimde gösterilmesidir.

Başvurudaki görsel ile kodun tutarlı olması gerekir. Başvurudan sonra farklı bir tona geçerek veya asıl işareti değiştiren yeni bir görsel sunarak koruma konusunu genişletmek, SMK m.11/6’daki düzeltme sınırlarıyla bağdaşmaz. Marka örneğini esaslı biçimde değiştirmek yerine yeni bir başvuru yapılması gerekebilir.

Tek Renk Neden Kendiliğinden Ayırt Edici Sayılmaz?

Tek renk başvurularında başlıca ret riski SMK m.5/1-b’deki ayırt edicilik eksikliğidir. Tüketici bir kelimeyi veya logoyu sıklıkla işletmenin işareti olarak görürken, rengi daha çok ürünün görünümü, ambalaj tercihi, sektör geleneği veya işlevsel mesajı olarak algılar. Rengin ticarette kullanılabilir seçeneklerinin sınırlı olması da rakiplerin meşru kullanım alanının korunmasını gerektirir.

Bu sebeple her renk baştan ve her mal bakımından hukuken yasak değildir; ancak renk için soyut olarak gösterilebilir olma ile belirli mal veya hizmetlerde kaynak gösterme farklı sorulardır. Kodlanmış bir renk, ilk koşulu karşılayıp ikinci koşulu karşılamayabilir. Değerlendirme, başvurudaki mal ve hizmetler ile o pazarın tüketicileri esas alınarak yapılır.

Örneğin gıda ürünlerinde içeriği veya aromayı anlatmak için yaygın kullanılan bir renk, ilgili emtia bakımından tanımlayıcı nitelik de taşıyabilir (SMK m.5/1-c). Sektörün standart güvenlik, yönlendirme ya da işlev renklerinin tek bir işletmeye tahsis edilmesi ayrıca kamusal kullanım ihtiyacı doğurur. Buna karşılık belirli bir renk tonunun uzun süreli kullanım nedeniyle piyasada tek bir işletmeyi göstermeye başlaması, hukuken farklı değerlendirilmesi gereken bir olgudur.

SMK m.5’teki engellerin tümü ve diğer işaret türlerindeki uygulaması marka tescilinde mutlak ret nedenleri başlığının konusudur. Renk bakımından temel mesele, renk görselinin güzel, özgün veya dikkat çekici olması değil, ticari kökeni bildirme işlevinin kanıtlanmasıdır.

Kullanımla Ayırt Ediciliğin Kazanılması: SMK m.5/2

Başlangıçta ayırt edici olmayan bir rengin tesciline imkân verebilecek temel mekanizma, kullanım sonucu ayırt edicilik kazanılmasıdır. SMK m.5/2 uyarınca, başvuru tarihinden önce kullanılmış ve başvuru konusu mal veya hizmetler bakımından bu kullanım sonucunda ayırt edici hâle gelmiş işaretler, m.5/1’in (b), (c) ve (d) bentlerine göre reddedilemez. Bu istisna diğer bütün mutlak ret nedenlerini ortadan kaldırmaz.

Renk markasına özgü belirleyici soru şudur: Tüketici, rengin yanında işletme adı, logo veya başka işaret bulunmadığında da o rengi görünce belirli bir ticari kaynağı tanıyor mu? Yalnızca renkli ambalajın çok satılması veya tanınmış bir kelime markasıyla aynı zeminde kullanılması, bu sorunun olumlu yanıtlandığını kendiliğinden göstermez.

İspatın Üç Sınırı: Tarih, Mal veya Hizmet ve Tüketici Çevresi

1. İlgili tarih: SMK m.5/2 bakımından kazanılmış ayırt edicilik, başvuru tarihinden önce mevcut olmalıdır. Başvurudan sonraki belgeler önceki döneme ilişkin olguları aydınlatabilir; ancak sonradan doğmuş bilinirlik başvuru tarihindeki eksikliği bu hüküm çerçevesinde kendiliğinden gidermez.
2. İlgili mal veya hizmetler: Rengin bir ürün grubunda tanınması, başvurudaki bütün sınıflara otomatik olarak taşınmaz. Kanıt, koruma istenen somut mal veya hizmetlere bağlanmalıdır.
3. İlgili tüketici çevresi: Rengin ticari kaynak olarak algılanıp algılanmadığı, o mal veya hizmetleri satın alan veya kullanan kesim esas alınarak değerlendirilir. Yalnız işletme içi anketler yahut seçilmiş sadık müşterilerin beyanları tek başına genel tüketici algısını göstermez.

Uzun kullanım süresini gösteren belgeler önemlidir; fakat kanunda tek başına tescili sağlayan sabit bir yıl, reklam bütçesi veya pazar payı eşiği bulunmaz. Gereken, nicel verilerle birlikte rengin tek başına kaynak gösterdiğini ortaya koyabilmektir. Başlangıçta ayırt edici olmayan bütün işaretlere ilişkin genel istisna ve tarih tartışması kullanım sonucu ayırt edicilik kazanılması makalesinde ayrıca incelenir.

Renk Markası Tescilinde Deliller ve İspat

Rengin kullanım sonucu ayırt ediciliğini ileri süren başvuru sahibi, iddiasını doğrulanabilir ve birbirini destekleyen delillerle ortaya koymalıdır. Delil dosyasının amacı yalnız rengin görüldüğünü göstermek değildir; rengin başvurudan önce, ilgili mal veya hizmetler için, belirli bir işletmenin işareti olarak algılandığını göstermektir.

Tüketici Araştırması Nasıl Kurgulanmalı?

Renk markasında ispatın en önemli güçlüğü, tüketicinin rengi mi yoksa onunla sürekli birlikte gördüğü kelime markasını mı tanıdığının ayrılmasıdır. Bu nedenle bağımsız araştırmada başvuruya konu renk, mümkün olduğu ölçüde isim, logo ve ürün biçiminden ayrılarak gösterilmeli; “Bu hangi şirketin rengi?” gibi yanıtı telkin edebilecek soru biçimlerinden kaçınılmalıdır. Önce rengin katılımcıda herhangi bir işletme çağrıştırıp çağrıştırmadığı, ardından kaynak algısının hangi işletmeye yöneldiği tarafsız yöntemle incelenebilir.

Araştırmanın ilgili mal veya hizmetleri satın alan tüketici evrenini temsil etmesi, tarihinin başvuru dönemiyle ilişkilendirilebilmesi, kullanılan renk örneğinin başvurudaki tonla tutarlı olması ve sonuçların ham verilerle denetlenebilmesi gerekir. Bir anketin tek başına otomatik olarak yeterli sayılacağı veya belli yüzdeye ulaşınca tescilin zorunlu olduğu söylenemez; dosyanın tüm verileri birlikte değerlendirilir.

Renk Kullanımında Süreklilik Nasıl Gösterilir?

Yıllara göre düzenlenmiş ambalaj numuneleri, tarihli kampanya kayıtları, satış kanallarındaki görseller, renk standartlarını gösteren kurumsal dokümanlar ve reklam harcamaları aynı renk tonunun istikrarlı biçimde kullanılıp kullanılmadığını gösterebilir. Başvuru bir kodla tanımlanırken geçmişte birbirinden belirgin ölçüde farklı tonların kullanılmış olması, belirli rengin tüketici zihninde bağımsız işaret hâline geldiği iddiasını zayıflatabilir.

Ayrıca başvurunun kapsadığı pazar dar bir uzman tüketici çevresine hitap ediyorsa delil buna göre kurulmalı; genel tüketici ürünlerinde ise yalnız belirli bir mağaza, şehir veya kampanya çevresine dayalı bilinirlik iddiası Türkiye’de talep edilen korumayı açıklamakta yetersiz kalabilir. Bu değerlendirmede ülkesel pazarın niteliği, dağıtımın gerçek kapsamı ve ulaşılabilen ilgili tüketici kitlesi birlikte dikkate alınır.

Yargıtay Kararlarında Renk Kodu ile Ayırt Edicilik Ayrımı

Renk markası bakımından iki Yargıtay kararı, doğru düzenlenmiş renk örneği ile kazanılmış ayırt edicilik arasındaki farkı somutlaştırır. Her iki kararda da belirli bir Pantone kodunun bulunması tescil için yeterli görülmemiş; kullanım delillerinin, rengin kendisinin marka işlevi kazanmasını ispat edip etmediği incelenmiştir.

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, 26.09.2022: Pantone Cool Gray 1 C

Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 26.09.2022 tarihli, E. 2021/2223, K. 2022/6317 sayılı kararı, Pantone Cool Gray 1 C kodlu gri rengin tescil talebine ilişkindir. İlk derece mahkemesi rengin kod sayesinde sicilde gösterilebilir olduğunu kabul etmiş; buna karşılık reklam, internet sitesi, sponsorluk ve benzeri mecralarda dekoratif şekilde kullanılmış olmasının rengin tek başına ayırt edicilik kazandığını ispatlamadığını değerlendirmiştir. Bölge adliye mahkemesinin ret kararı Yargıtay tarafından onanmıştır.

Kararın gösterdiği temel ayrım, işletmenin yaygın biçimde kullandığı bir rengin bilinirliğinin, o rengin tüketici tarafından bağımsız marka olarak tanınmasıyla özdeş olmamasıdır. Kararın tam metnine DeJure üzerinden erişilebilir (erişim koşulları uygulanabilir).

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, 21.02.2024: Pantone Orange 021 C

Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 21.02.2024 tarihli, E. 2022/4673, K. 2024/1337 sayılı kararı ise Pantone Orange 021 C kodlu turuncu rengin çikolata ve gofret ürünlerinde tesciline ilişkindir. İlk derece mahkemesi, renk koduyla sicilde gösterim şartının karşılandığını; ancak rengin ilgili ürünler bakımından somut ayırt ediciliğinin ve kullanım yoluyla kazanılmış ayırt ediciliğinin dosyadaki delillerle kanıtlanamadığını kabul etmiştir. İstinaf incelemesinde bu değerlendirme benimsenmiş, Yargıtay da kararı onamıştır.

Bu karar, renkli ambalajın tanınmış bir ürün adıyla birlikte uzun süre kullanılması ile yalnızca o rengin ticari kaynak gösterdiğinin ispatı arasındaki farkı açıkça ortaya koyar. Karar metni DeJure üzerinden incelenebilir (erişim koşulları uygulanabilir). Bu iki somut ret kararı, her renk başvurusunun reddedileceği anlamına gelmez; ispatın neye yönelmesi gerektiğini gösterir.

Renk Markası Başvurusu, Ret ve İtiraz Süreci

Renk markası tescili isteyen gerçek veya tüzel kişi, TÜRKPATENT’e korumayı talep ettiği tek rengin veya renk birlikteliğinin örneğiyle başvurur. İşlemlerin başarılı biçimde yürütülmesi için başvurunun başından itibaren işaretin hukuki niteliği ile delil stratejisi birlikte belirlenmelidir.

1. Koruma nesnesini belirleme: Tek rengin kendisi mi, düzenli renk kombinasyonu mu, yoksa rengin yer aldığı şekil/kelime bütünü mü tescil ettirilecektir?
2. Gösterimi hazırlama: Geçerli renk kodunu ve işaretin görselini uyumlu biçimde sunma; renk kombinasyonunda sistematik yerleşimi belirginleştirme.
3. Mal ve hizmet listesini oluşturma: Rengin kaynak gösterdiği ileri sürülen mal veya hizmetleri açıkça belirleme. Sadece sınıf numarası, ayırt edicilik iddiasının kapsamını açıklamaz.
4. Kullanım delillerini eşleme: SMK m.5/2’ye dayanılıyorsa başvuru tarihinden önceki delilleri ilgili renk kodu, mal veya hizmet ve tüketici çevresiyle ilişkilendirme.
5. İnceleme ve olası ret: TÜRKPATENT’in şekli şartlar ile mutlak ret nedenleri yönünden yapacağı incelemede gösterim ve ayırt edicilik ayrı ayrı gündeme gelebilir.

Markanın başvuru formu, rüçhan ve sınıf seçimi gibi genel işlemler marka başvuru süreci ve Nice sınıflandırması yazılarının kapsamındadır. Renk başvurusunda özgül mesele, bu genel belgelerden farklı olarak, başvuru anında tam hangi rengin korunduğunun ve bunun niçin marka sayılması gerektiğinin ortaya konulmasıdır.

Ayırt Edicilik Nedeniyle Ret Verilirse

Başvurunun SMK m.5/1-b veya ilgili başka bir nedenle reddedilmesi durumunda, SMK m.20/2 uyarınca Kurum kararının bildiriminden itibaren iki ay içinde gerekçeli itiraz yapılabilir; itirazın incelenebilmesi için gerekli ücretin de süresinde ödenmesi ve ödeme bilgisinin Kuruma sunulması gerekir. Renk markası açısından itirazın özü, kodlamanın doğru olmasının yanında tüketici algısına ilişkin mevcut kanıtların niçin yeterli sayılması gerektiğini açıklamaktır.

Kurumun Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) tarafından verilen nihai karara karşı yargı yolu ayrıca değerlendirilir. Marka reddine itiraz ve YİDK kararının iptali davası konuları, bu aşamaların süre ve usul ayrıntılarını açıklar. Başka hak sahiplerinin yayımdan sonra ileri sürebileceği itirazlar ise marka başvurusuna itiraz rejimine tabidir.

Tescilli Renk Markasının Koruma Sınırları

Bir renk markasının tescil edilmesi, aynı veya yakın renkteki her ticari kullanımın yasaklanabileceği anlamına gelmez. SMK m.7’deki marka hakkının kapsamı, tescil edilen işaret, mal veya hizmetler, tüketici algısı, karıştırılma ihtimali ve kanuni istisnalar temelinde değerlendirilir. İhlal iddiasında özellikle rengin karşı tarafça da ticari kaynak göstergesi gibi kullanılıp kullanılmadığı önemlidir.

Örneğin kodlanmış ve belirli ürünler için ayırt edicilik kazandığı ispatlanmış bir renk, rakip tarafından aynı ürünlerde müşteri bağlantısı yaratacak biçimde taklit ediliyorsa marka hakkı yönünden uyuşmazlık doğabilir. Buna karşılık rengin ürünün özelliğini açıklamak, sektörce alışılmış bir işlevi göstermek veya salt süsleme amacıyla kullanılması aynı sonuca otomatik olarak götürmez. Somut olayda marka hakkının kapsamı ve karıştırılma ihtimali ayrı değerlendirilmelidir.

Tescil işlemi de mutlak dokunulmazlık yaratmaz. Marka, tescil anında SMK m.5’teki bir engele rağmen tescil edilmişse koşullarına göre marka hükümsüzlüğü davası gündeme gelebilir. Bununla birlikte SMK m.25/4, belirli ayırt edicilik eksikliklerinin hükümsüzlük talebinden önce kullanım yoluyla giderilmiş olması hâlini özel olarak düzenler; bu, başvuru aşamasındaki m.5/2’nin tarih koşuluyla karıştırılmamalıdır. Renk markasının başvuru sırasında tescil edilebilirliğinin incelenmesiyle daha sonra tecavüz iddiasında korunmasının sınırları aynı soru değildir.

Renkli bir ambalaj üzerindeki kelime, grafik ve diğer görünüm unsurlarının birlikte taklidi söz konusuysa uyuşmazlık, sırf renk hakkından farklı olarak ürün ambalajının taklidi ve marka hakkı ihlali çerçevesinde de incelenebilir. Ambalajın genel dış görünümüne dayalı bağımsız tasarım koruması ise ambalaj tasarımının tescili konusudur; birinin varlığı diğerini otomatik olarak doğurmaz.

Renk Markası Tesciline İlişkin Varsayımsal Örnekler

Örnek 1: Kurumsal Lacivert Renk

Bir finansal hizmet işletmesinin yirmi yıldır lacivert renk kullanması ve bu rengin çok sayıda şubede bulunması, kullanımı gösterir. Ancak aynı kurumsal görsellerde işletme adı ve logosu sürekli öne çıkıyorsa, lacivertin tek başına kaynak gösterebildiği ayrıca incelenmelidir. İlgili tüketiciler yalnız laciverti gördüklerinde işletmeyi tanıyamıyorsa yoğun kullanımın varlığı tek başına tescile yetmeyebilir.

Örnek 2: Belirli Ürün Grubunda Sabit Renk

Bir üretici, aynı kodla belirlenen özgül bir renk tonunu belirli ürün grubunda tutarlı biçimde kullanmakta; bağımsız tüketici araştırması da isim ve logo olmaksızın bu rengin ilgili işletmeyi akla getirdiğini göstermektedir. Tarihli satış, dağıtım ve reklam belgeleri de bu algının başvuru öncesinde oluştuğunu destekliyorsa, SMK m.5/2 kapsamında ciddi bir ispat zemini doğabilir. Yine de Kurumun tüm tescil şartlarını incelemesi gerekir.

Örnek 3: Aynı Rengi Kullanan İki Farklı Logo

İki işletmenin logolarında aynı yeşil tonunun bulunması, birinin diğerinin renk markasını ihlal ettiği sonucunu tek başına doğurmaz. Önce hangi işaretin tescilli olduğu; bunun soyut tek renk mi yoksa yeşil renkli bir şekil markası mı olduğu belirlenir. Ardından bütünsel izlenim, ilgili mal ve hizmetler ile kullanımın kaynak gösterme niteliği değerlendirilir.

Sıkça Sorulan Sorular

1. Tek bir renk marka olarak tescil edilebilir mi?

Evet. SMK m.4 renkleri açıkça marka olabilecek işaretlerden sayar. Ancak tek renk başvurularında kod ve görsel ile açık gösterim şartının yanında, ilgili mal veya hizmetler bakımından ayırt edicilik şartı karşılanmalıdır. Başlangıçta bu nitelik yoksa SMK m.5/2 kapsamında başvuru öncesi kullanım sonucu kazanılmış ayırt edicilik ispatlanmalıdır.

2. Pantone kodunun verilmesi tescil için yeterli midir?

Hayır. Geçerli renk kodu, hangi ton için koruma istendiğini gösterir. Rengin markasal ayırt ediciliği ise ayrıca incelenir. Yargıtay’ın gri ve turuncu renk başvurularına ilişkin yukarıdaki kararlarında da bu ayrım belirleyicidir.

3. Renkli logo tescili, o rengin tek başına korunmasını sağlar mı?

Kural olarak hayır. Renkli logo, kendine özgü kelime veya şekil bütününden oluşur. Soyut rengin kendisini koruyan başvuru ve tescille aynı hukuki kapsamda değildir.

4. Yüksek satış hacmi renk markası tescilini sağlar mı?

Tek başına sağlamaz. Satış rakamları ürünün pazara ulaştığını gösterir; tüketicinin rengin kendisini işletmesel kaynak işareti olarak algıladığını göstermeyebilir. Ticari veriler, doğrudan renk algısını ölçen güvenilir delillerle birlikte değerlendirilmelidir.

5. Başvurudan sonra tanınan bir renk, önceki başvuruyu kurtarır mı?

SMK m.5/2 bakımından ayırt edicilik başvuru tarihinden önce kazanılmış olmalıdır. Sonraki tarihli deliller geçmişteki algıyı açıklayabilir; fakat sonradan kazanılmış ayırt edicilik bu hükümdeki zaman koşulunu kendiliğinden karşılamaz. Tescil sonrası hükümsüzlük bakımından SMK m.25/4 ayrı bir tarih kuralı içerir.

6. Tescilli bir rengin tüm sektörlerde kullanılması engellenebilir mi?

Hayır. Tescilli renk markasının koruması, kayıtlı mal ve hizmetler ile SMK m.7’deki koşullara bağlıdır. Tanınmış markalara ilişkin özel koruma şartları ayrıca tartışılabilir; ancak salt renk tescili bütün sektörlerde ve her amaçla kullanımı yasaklayan genel bir hak yaratmaz.

7. Renk markası başvurusu ayırt edicilik nedeniyle reddedilirse ne yapılabilir?

SMK m.20/2 kapsamında ret kararının bildiriminden itibaren iki ay içinde gerekçeli itiraz ve gerekli ücret işlemleri yapılabilir. Renk markası bakımından mevcut delillerin, kodlanmış rengin tek başına kaynak gösterme işlevini neden ispatladığı somut biçimde açıklanmalıdır.

Sonuç

Renk markası tescili bakımından iki ayrı eşik vardır: korunmak istenen renk sicilde açık ve kesin biçimde belirlenmeli; bu rengin ilgili mal veya hizmetler için bağımsız bir ticari kaynak göstergesi olduğu ortaya konulmalıdır. Tek renk başvurularında en kritik nokta, renkli ürünün veya renkli logonun bilinirliğini, rengin tek başına kazanılmış ayırt ediciliğiyle karıştırmamaktır. Başvuru tarihine uygun, renk koduyla tutarlı, mal ve hizmetler bakımından ayrıştırılmış ve tüketici algısını nesnel biçimde gösteren deliller, hukuki değerlendirmenin temelini oluşturur.

Başvuru, ret ve hakların korunmasına ilişkin hukuki hizmet kapsamı için marka tescili ve marka uyuşmazlıklarına yönelik hukuki destek sayfası incelenebilir.