CMK 113, şüpheli veya sanık tarafından gösterilen güvencenin hangi yükümlülükleri ve ödemeleri karşılayacağını düzenler. Güvence, kişinin muhakeme işlemlerinde ve gerektiğinde hükmün infazında hazır bulunmasını sağlamaya ve kanunda öngörülen alacakları belirli sırayla güvence altına almaya yöneliktir.
CMK Madde 113 – Güvence
Madde 113 – (1) Şüpheli veya sanık tarafından gösterilecek güvence, aşağıda yazılı hususların yerine getirilmesini sağlar:
a) Şüpheli veya sanığın bütün usul işlemlerinde, hükmün infazında veya altına alınabileceği diğer yükümlülükleri yerine getirmek üzere hazır bulunması.
b) Aşağıda gösterilen sıraya göre ödemelerin yapılması:
1. Katılanın yaptığı masraflar, suçun neden olduğu zararların giderilmesi ve eski hâle getirme; şüpheli veya sanık nafaka borçlarını ödememeleri nedeniyle kovuşturuluyorlarsa nafaka borçları.
2. Kamusal giderler.
3. Para cezaları.
(2) Şüpheli veya sanığı güvence göstermeye zorunlu kılan kararda, güvencenin karşıladığı kısımlar ayrı ayrı gösterilir.
Hukuki açıklama
Güvence gösterme, CMK 109/3-f uyarınca uygulanabilen adlî kontrol yükümlülüklerinden biridir. Güvencenin miktarı ve bir defada ya da taksitler hâlinde yatırılma süreleri, şüphelinin parasal durumu dikkate alınarak Cumhuriyet savcısının istemi üzerine hâkim tarafından belirlenir. CMK 113 ise bu güvencenin hukuki işlevini ve hangi ödemeleri karşılayacağını belirler.
Maddenin birinci fıkrasının (a) bendi, şüpheli veya sanığın yargılama işlemleri ve hükmün infazı bakımından hazır bulunmasını; (b) bendi ise güvence tutarının öncelikle katılanın giderleri, suçtan kaynaklanan zararların giderilmesi, eski hâle getirme ve koşulları varsa nafaka borçları, ardından kamusal giderler ve son olarak para cezaları için kullanılmasını öngörür. İkinci fıkra gereği güvence kararında bu amaçlara ayrılan kısımların ayrı ayrı belirtilmesi zorunludur.
Güvencenin mağdura veya nafaka alacaklısına önceden ödenmesi CMK 114’te, kullanılmayan kısmın geri verilmesi ise CMK 115’te ayrıca düzenlenmiştir. Bu nedenle güvence bedelinin tamamının kendiliğinden Hazineye gelir yazılması veya her durumda bütünüyle iade edilmesi mümkün değildir; kişinin yükümlülüklerine uyup uymadığı, muhakemenin sonucu ve kanuni ödeme sırası birlikte değerlendirilir.
Güvence yükümlülüğünün kapsamının ve kişiye bildirilmesinin denetiminde adlî kontrol sürecinde müdafi yardımı, özellikle tutarın belirlenmesi ve iade istemlerinin hukuki gerekçelendirilmesi bakımından önem taşır.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun diğer hükümlerini CMK tam metni sayfasında inceleyebilirsiniz.
Seçilmiş Yargıtay kararları
Yargıtay 20. Ceza Dairesi, E. 2016/1746, K. 2016/4940, T. 29.09.2016
20. Ceza Dairesi 2016/1746 E. , 2016/4940 K.
Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi
Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma
Hükümler : Mahkûmiyet
Dosya İncelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
Temyiz incelemesi; sanıklar müdafilerinin istemleri üzerine duruşmalı olarak yapılmıştır.
TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararı ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında Kanunu’nun 106/3. maddesinde, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesiyle yapılan değişiklikle adli para cezalarının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesine karar verilemeyeceğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanıklar … ve ….’in, 08/09/2015 tarihli celsede “100.000’er TL güvence (nakdi kefalet) yatırdıkları takdirde yurtdışına çıkma yasağı adli kontrol tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyelerine” karar verildiği, celse arasında 100.000’er TL güvenceyi yatırmaları üzerine tahliye edildikleri; mahkemesince verilen 08/09/2015 tarihli ara kararda, güvencenin yatırılması halinde, sanıkların 5271 sayılı CMK’nın 113/1-a maddesi uyarınca uymak zorunda oldukları yükümlülükler konusunda kendilerine ihtarat veya tebliğ yoluyla açıklama yapılmadığından, duruşmalara katılmamalarının yükümlülük ihlali olarak değerlendirilemeyeceği anlaşılmakla; hükmün verildiği 11/01/2016 tarihli duruşmaya katılmamaları gerekçe gösterilerek, CMK’nın 115/2 ve 3. fıkraları uyarınca aynı Kanun’un 113/1-b maddesine göre aleyhlerine hükmedilen yargılama giderleri ve haklarında verilen adli para cezalarının indirilmesinin ardından geriye kalan güvencenin iadesi yerine Hazineye gelir kaydına karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları ile duruşmadaki sözlü savunmaları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu eksikliğin yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan,
Hüküm fıkrasının güvenceye (nakdi kefalet) ilişkin kısmının çıkarılması ile yerine, “Sanıklar …,… tarafından ödenen 100.000’er TL güvenceden, CMK’nın 115/3. maddesi yollaması ile aynı Kanun’un 113/1-b maddesi uyarınca sanıkların aleyhine hükmedilen yargılama giderleri ve haklarında verilen adli para cezaları indirildikten sonra geriye kalan kısımların, hükmün kesinleşmesinden sonra sanıklar …,…’e iadesine,” ibaresinin yazılması suretiyle sanıklar …, …ve… yönünden resen de temyize tabi olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre gözönüne alınarak sanıklar … ve [KİŞİ] hakkındaki salıverilme taleplerinin reddine, 29/09/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
TEFHİM TUTANAĞI: 29.09.2016 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı …’ın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık müdafii Av. yüzüne karşı, sanık müdafii Av. , sanık müdafii Av. ve sanık müdafii Av. ‘ün yokluklarında 20.10.2016 tarihinde, açık olarak okunup anlatıldı.
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2012/6607, K. 2013/3875, T. 12.03.2013
9. Ceza Dairesi 2012/6607 E., 2013/3875 K.
Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Göçmen kaçakçılığı
Hüküm: TCK’nın 79/1-b, 35/2, 52/2, 53/1-2-3, 63, 54/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; sanık hakkında CMK’nın 109/3-f maddesi gereğince hükmedilen adli kontrol kararı süresince ödenen güvence bedelinin “700 TL” yerine “7.000 TL” olarak yazılması ve güvence bedelinin hükmolunan cezadan mahsubu yerine sanığa iadesine karar verilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 9. bendinin karardan çıkartılarak yerine “Sanığın yatırdığı 700 TL güvence parasının CMK’nın 115/3. ve 113/1-b maddeleri gereğince kullanılması ve fazlasının sanığa geri verilmesine” denilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2024/500, K. 2025/1083, T. 14.02.2025
1. Ceza Dairesi 2024/500 E., 2025/1083 K.
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI :2023/292 değişik iş
HÜKÜMLÜ :[KİŞİ]
İNCELEME KONUSU KARAR:İtirazın reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması
Kasten yaralama suçundan şüpheli [KİŞİ] hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 109/3-b maddesi gereğince ikâmet ettiği en yakın İlçe Emniyet Müdürlüğüne haftanın Pazartesi günü düzenli şekilde başvurarak açılacak defterde imzalarının alınması suretiyle adlî kontrol tedbirlerinin uygulanmasına dair İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 11.05.2018 tarihli ve 2018/515 değişik iş sayılı kararına karşı şüpheli müdafi tarafından, şüphelinin profesyonel aktif spor hayatının olması ve müsabakalara katıldığından bahisle yapılan itirazın kabulü ile anılan adlî kontrol kararının değiştirilmesine, şüphelinin 5271 sayılı Kanun’un 109/3-f maddesi uyarınca parasal durumu da gözetilerek defaten yatırılmak koşulu ile 20.000,00 Türk lirası güvence bedelinin yatırılması suretiyle adlî kontrol altına alınmasına ilişkin İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 04.10.2018 tarihli ve 2018/7928 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17.10.2018 tarihli ve 2018/8184 değişik iş sayılı kararını müteakip, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca kasten yaralama suçundan 19.07.2019 tarihli ve 2018/95184 soruşturma, 2019/21241 Esas, 2019/33259 sayılı iddianame ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda sanığın anılan suçtan mahkûmiyetine dair İstanbul Anadolu 53. Asliye Ceza Mahkemesinin
03.12.2021 tarihli ve 2019/1167 Esas, 2021/1712 Karar sayılı kararının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin 19.12.2022 tarihli ve 2022/1534 Esas, 2022/3487 Karar sayılı ilâmı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleşmesini müteakip, sanık müdafi tarafından güvence bedelinin iadesi yönünde talepte bulunması üzerine, infaz süreci tamamlanmadığından bahisle reddine ilişkin İstanbul Anadolu 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2023 tarihli ve 2019/1167 Esas, 2021/1712 Karar sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine dair İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2023 tarihli ve 2023/292 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;
Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.01.2024 tarihli ve 94660652-105-34-28012-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve 2024/1797 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve 2024/1797 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
“Dosya kapsamına göre, müşteki … ile aralarında geçen tartışma sırasında müştekiyi yaraladığı somut olayda, ikâmet ettiği en yakın İlçe Emniyet Müdürlüğüne haftanın Pazartesi günü düzenli şekilde başvurarak açılacak defterde imzalarının alınması suretiyle adlî kontrol tedbirlerinin uygulanması kararının kaldırılarak İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 04.10.2018 tarihli ve 2018/7928 değişik iş sayılı kararı ile, 20.000,00 Türk lirası güvence bedelinin yatırılması suretiyle adlî kontrol altına alınmasına karar verildiği, anılan karara karşı yapılan itirazın reddine karar verildiği,
Sanık hakkında, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca kasten yaralama suçundan 19.07.2019 tarihli ve 2018/95184 Soruşturma, 2019/21241 Esas, 2019/33259 sayılı iddianame ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda sanığın anılan suçtan mahkûmiyetine dair İstanbul Anadolu 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2021 tarihli ve 2019/1167 Esas, 2021/1712 Karar sayılı kararının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin 19.12.2022 tarihli ve 2022/1534 Esas, 2022/3487 Karar sayılı ilâmı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleştiği,
Sanık müdafi tarafından, güvence bedelinin iadesi yönünde talepte bulunması üzerine, İstanbul Anadolu 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2023 tarihli ve 2019/1167 Esas, 2021/1712 Karar sayılı ek kararı ile, infaz süreci tamamlanmadığından bahisle talebin reddine karar verilmesini takiben, anılan ek karara karşı yapılan itirazın reddine karar verilmiş ise de,
5271 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun “güvencenin geri verilmesi” başlıklı 115. maddesinde yer alan “(1) Hükümlü, 113 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde yazılı bütün yükümlülükleri yerine getirmiş ise güvencenin 113 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendini karşılayan ve aynı maddenin ikinci fıkrasına göre verilecek kararda belirtilen kısmı kendisine geri verilir. (2) Güvencenin, suç mağduruna veya nafaka alacaklısına verilmemiş olan ikinci kısmı, kovuşturmaya yer olmadığı veya beraat kararları verildiğinde de şüpheli veya sanığa geri verilir. Aksi hâlde, geçerli mazereti dışında, güvence Devlet Hazinesine gelir yazılır. (3) Hükümlülük hâlinde güvence 113 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan hükümlere göre kullanılır, fazlası geri verilir.” şeklindeki düzenleme ile, olağan temyiz kanun yolu incelemesi sırasında Yargıtay (Kapatılan) 22. Ceza Dairesinin 22.12.2015 tarihli ve 2015/17133 Esas, 2015/9423 Karar sayılı kararında yer alan,” … Kefalet parasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 115. maddesi uyarınca cezanın infazına başlandığında iadesi yerine karar kesinleştiğinde iadesine karar verilmesi, bozmayı gerektirmiş, … hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA … ” şeklindeki açıklamaları nazara alındığında,
Sanığın anılan suçtan mahkûmiyetine ilişkin İstanbul Anadolu 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2021 tarihli ve 2019/1167 Esas, 2021/1712 Karar sayılı kararının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin 19.12.2022 tarihli ve 2022/1534 Esas, 2022/3487 Karar sayılı ilâmı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek 19.12.2022 tarihinde kesinleştiği ve İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2023 tarihli ve 2023/2-10727 sayılı, ceza evine giriş tarihinin 10.04.2023, koşullu salıverilme tarihi 08.07.2024, hak ederek tahliye tarihi 06.10.2025 olan müddetnamenin düzenlenlendiği, anılan müddetnameden de anlaşılacağı üzere hükmün infazına 10.04.2023 tarihinde başlandığı, adlî kontrol tedbirine konu güvence bedelinin iadesi için hükmün infazının tamamlanmasının gerekmediği, hükümlünün de adlî kontrole ilişkin hükmün infazına başlamış olduğu, yukarıda anılan kanunî düzenleme ve içtihat açıklamaları göz önüne alındığında, hükmün infazına başlanıldığında güvence bedelinin iadesine karar verilmesi gerektiği cihetle, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;
(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.
(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.
(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.
2. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Adli Kontrol” başlıklı 109 uncu maddesinin (1) inci fıkrası ile (3) ncü fıkrasının (f) bendi;
Madde 109 – (1) (Değişik: 2/7/2012-6352/98 md.) Bir suç sebebiyle yürütülen soruşturmada, 100 üncü maddede belirtilen tutuklama sebeplerinin varlığı halinde, şüphelinin tutuklanması yerine adlî kontrol altına alınmasına karar verilebilir.
(3) Adlî kontrol, şüphelinin aşağıda gösterilen bir veya birden fazla yükümlülüğe tabi tutulmasını içerir:
f) Şüphelinin parasal durumu göz önünde bulundurularak, miktarı ve bir defada veya birden çok taksitlerle ödeme süreleri, Cumhuriyet savcısının isteği üzerine hâkimce belirlenecek bir güvence miktarını yatırmak.
3. 5271 sayılı Kanun’un “Güvence” başlıklı 113 üncü maddesi;
Madde 113 – (1) Şüpheli veya sanık tarafından gösterilecek güvence, aşağıda yazılı hususların yerine getirilmesini sağlar:
a) Şüpheli veya sanığın bütün usul işlemlerinde, hükmün infazında veya altına alınabileceği diğer yükümlülükleri yerine getirmek üzere hazır bulunması.
b) Aşağıda gösterilen sıraya göre ödemelerin yapılması:
1. Katılanın yaptığı masraflar, suçun neden olduğu zararların giderilmesi ve eski hâle getirme; şüpheli veya sanık nafaka borçlarını ödememeleri nedeniyle kovuşturuluyorlarsa nafaka borçları.
2. Kamusal giderler.
3. Para cezaları.
(2) Şüpheli veya sanığı güvence göstermeye zorunlu kılan kararda, güvencenin karşıladığı kısımlar ayrı ayrı gösterilir.
4. 5271 sayılı Kanun’un “Güvencenin geri verilmesi ” başlıklı 115 inci maddesi,
Madde 115 – (1) Hükümlü, 113 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde yazılı bütün yükümlülükleri yerine getirmiş ise güvencenin 113 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendini karşılayan ve aynı maddenin ikinci fıkrasına göre verilecek kararda belirtilen kısmı kendisine geri verilir.
(2) Güvencenin, suç mağduruna veya nafaka alacaklısına verilmemiş olan ikinci kısmı, kovuşturmaya yer olmadığı veya beraat kararları verildiğinde de şüpheli veya sanığa geri verilir. Aksi hâlde, geçerli mazereti dışında, güvence Devlet Hazinesine gelir yazılır.
(3) Hükümlülük hâlinde güvence 113 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan hükümlere göre kullanılır, fazlası geri verilir.
Şeklinde düzenlenmiştir.
5. Hükümlü hakkında işlediği iddia olunan kasten yaralama suçundan başlatılan soruşturma sırasında, Cumhuriyet savcılığının talebi üzerine Sulh Ceza hakimliği tarafından 5271 sayılı Kanun’un 109. maddesinin 3. fıkrasının (f) bendi gereğince güvence bedeli yatırılması suretiyle adli kontrol altına alınmasına karar verildiği, hakkında yapılan soruşturma sonucunda kasten yaralama suçundan Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı ve yapılan kovuşturma sonucunda kasten yaralama suçundan hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve hakkında verilen mahkumiyet kararının 19.12.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.
6. Hükümlü hakkında verilen hapis cezasının infazı ile ilgili Cumhuriyet savcılığı tarafından düzenlenen 12.04.2023 tarihli ve 2023/2-10727 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün cezasının infazı amacıyla 10.04.2023 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 08.07.2024, bihakkın tahliye tarihinin ise 06.10.2025 olarak belirlendiği görülmektedir.
7. Hakkında verilen mahkumiyet hükmünün infazına başlanmasından sonra hükümlü vekilinin 05.05.2023 tarihli dilekçe ile güvence bedelinin iadesini istediği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun’un 115. maddesinin 3. fıkrasının da yer alan, “Hükümlülük hâlinde güvence 113 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan hükümlere göre kullanılır, fazlası geri verilir. “hükmü gereğince işlem yapılması ve güvencenin iadesi yönünde karar verilmesi gerekirken, infazın tamamlanmadığından bahisle reddine karar verilmesi hukuka aykırı olup, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.
III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2. İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 31.05.2023 tarihli ve 2023/292 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
14.02.2025 tarihinde karar verildi.
İlgili CMK şerhleri
CMK Madde 109 – Adlî kontrol; CMK Madde 114 – Önceden ödetme; CMK Madde 115 – Güvencenin geri verilmesi.
Yazar: Avukat Fatih Sefer